• Το έχω ξαναγράψει.
• Τα ιντερνετικά δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης τύπου facebook, skype, messenger, κλπ. κλπ. δεν αξίζουν όσο μια πραγματική και από κοντά επαφή με τους φίλους σου.
• Αυτό το έχουν καταλάβει ακόμα και οι φυλακισμένοι, οι οποίοι παρόλο που οι 6.000 από αυτούς (συνολικά υπάρχουν 13.000) διαθέτουν κινητά τηλέφωνα, ή ακόμα και προφίλ στο facebook, επιμένουν κάθε τρεις και λίγο να δραπετεύουν.
• Αυτό συμβαίνει διότι θέλουν να βλέπουν από κοντά τους δικούς τους.
• Δεν τους αρκεί, η επαφή μέσω ίντερνετ ούτε και η αποστολή και η λήψη φωτογραφιών, όπως διάβασα στο Βήμα της Κυριακής.
• Υπολογίστηκε μάλιστα, ότι ο τζίρος από τη διακίνηση κινητών τηλεφώνων μέσα στις φυλακές, ανέρχεται σε 15-20 εκατ. ευρώ ετησίως.
• Αυτό βέβαια είναι ένα άλλο ζήτημα.
• Τουλάχιστον, δεν τζιράρουν τα χρήματά τους σε άλλες ανώφελες για την εθνική οικονομία δραστηριότητες.
• Αναρωτιέμαι, γιατί μόλις αναφέρω τη φράση «εθνική οικονομία» το μυαλό μου πάει στην οικονομική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ;
• Είπε πριν δέκα μέρες ο κ. Τσίπρας «όχι στις θυσίες για το ευρώ».
• Κι εγώ πώς θυμόμουνα ότι πριν δύο μήνες είχε πει «το ευρώ είναι το εθνικό μας νόμισμα»;
• Αυτός ο άνθρωπος, θα με στείλει στους γιατρούς να τσεκάρω πρώτα-πρώτα τη μνήμη μου…
• Α, είπα γιατρούς και θυμήθηκα το άρθρο του δημάρχου μας με τον λακωνικό τίτλο: «Το Φάρμακο Πρέπει να είναι ΑΣΦΑΛΕΣ, ΦΘΗΝΟ, με την Ευθύνη του Θεράποντα Γιατρού και την Εκτέλεση της Συνταγής από το Φαρμακοποιό».
• Αλλά, θα επικαλεσθώ και πάλι την ασθενή μου μνήμη.
• Δηλαδή, μέχρι σήμερα τα φάρμακα δεν ήσαν ασφαλή, φθηνά, με ευθύνη του γιατρού και δεν εκτελούνταν από φαρμακοποιούς;
• Και «πρέπει να είναι» από αναγνώσεως του άρθρου και εντεύθεν;
• Γράφει δε και το άλλο: «Οι φαρμακοποιοί θα πρέπει να προσδιορίσουν το ρόλο τους: Είναι η ιατρική πράξη; είναι ο εμβολιασμός και οι ενέσεις; είναι οι κατευθυντήριες οδηγίες των θεραπευτικών σχημάτων που αναλαμβάνουν; ή είναι το φαρμακείο τους ένα εμπορικό κατάστημα που πουλούν τα απαιτούμενα φάρμακα;».
• Δεν είναι όμως η σύνταξη της παραγράφου το θέμα μου.
• Το θέμα μου είναι η συνέχεια: «Πάντως, σε καμία περίπτωση δε μπορούν να υποκαθιστούν ένα “εικονικό ιατρείο” …. ή ένα “κέντρο πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας”».
• Και τότε αντιλήφθηκα την ουσία: «Δε μπορεί οι φαρμακοποιοί να υποκαθιστούν τους γιατρούς», λέει παρακάτω το άρθρο και βρίσκεται κοντά σ’ αυτό που επαναλαμβάνω συνεχώς.
• Αν δεν αλλάξουμε νοοτροπία μόνοι μας, ο καθένας στον δικό του χώρο, μην περιμένουμε να γίνουν αλλαγές δια νόμου και να έχει το κράτος επιθεωρητές να μας ελέγχουν σε κάθε γωνία.
• Αλλά μου έμεινε και η απορία: Τι είναι το «εικονικό ιατρείο»;
• Είναι σαν κι αυτό που λέμε «εικονική πραγματικότητα»;
• Και γράφοντας «εικονική πραγματικότητα», είχα ένα déjà vu τις προάλλες.
• Είδα τον Ότο Ρεχάγκελ, πρώην προπονητή της Εθνικής μας στην ελληνική τηλεόραση.
• Τι θέλει αυτός εδώ, αναρωτήθηκα και πληροφορήθηκα ότι είχε έρθει ως πρεσβευτής καλής θέλησης εκ μέρους της κ. Μέρκελ.
• Ποια καλή θέληση;
• Για εννιά χρόνια στην Ελλάδα, η αμοιβή του κυρίου Ότο, ήταν περίπου 10 εκατ. ευρώ.
• Αν είχε καλή θέληση, δεν θα μας θύμιζε ΤΩΡΑ ότι ξοδεύαμε περισσότερα απ’ όσα εισπράτταμε…
• Έπρεπε να του πει ΤΟΤΕ να μη δεχόταν 100.000 ευρώ το μήνα και ότι μπορούσε να ζήσει και με λιγότερα.
• Αλλά, θα μου πείτε πάλι, πώς να τον έπειθε, όταν έβλεπε απλούς υπάλληλους στη χώρα μας να κυκλοφορούν με Λέξους ή Χάμερ και να διαθέτουν σπίτια στην πόλη και στο βουνό ή στη θάλασσα…
Άγγελος Πολύδωρος
