Η θανάτωση και η ανάσταση υπήρξε βασικό δόγμα σχεδόν όλων των αρχαίων θρησκειών, αλλά και μέρος των τελετών αρκετών μυητικών ταγμάτων. Η συμβολική κάθοδος στον Άδη σηματοδοτούσε ένα είδος κάθαρσης που έπρεπε να υποστεί ο μυούμενος, προκειμένου να νικήσει το σκότος και να επιστρέψει στο Φως.
Του Θάνου Σταθόπουλου
Ο παραπάνω συνειρμός ήρθε στο νου μας καθώς, έχοντας ήδη διανύσει τη Μεγάλη Εβδομάδα, βρισκόμαστε στην κορύφωση του θείου δράματος, που ολοκληρώνεται με τη σταύρωση και την ανάσταση του Ιησού. Σε λίγες ώρες, τη θλίψη για τις δοκιμασίες που υπέστη ο Ιησούς θα διαδεχθούν η χαρά και η αγαλλίαση από την αναγγελία της χαρμόσυνης είδησης της επανόδου του στη ζωή.
Η μεγάλη αυτή γιορτή της χριστιανοσύνης βρήκε αρκετές φορές την Ελλάδα σε εξαιρετικά δύσκολες ιστορικές συγκυρίες, με αποτέλεσμα οι ευχές «Χριστός Ανέστη» και «Καλή Ανάσταση» να λαμβάνουν… επαναστατική διάσταση. Ήταν οι στιγμές που ο ελληνικός λαός αισθανόταν όπως ο Ιησούς στην πορεία του προς τον Γολγοθά, μόνος, εγκατελελειμμένος από όλους, χλευαζόμενος και πληττόμενος. Την ίδια στιγμή, όμως, πείσμωνε και λαμβάνοντας θάρρος από την επερχόμενη Ανάσταση, συνέχισε τον αγώνα του κατά του όποιου κατακτητή, εγχώριου ή εξωτερικού, στερούσε την ελευθερία του.
Μία αντίστοιχη ιστορική συγκυρία αντιμετωπίζει και σήμερα η χώρα. Λοιδορήθηκε από τους Ευρωπαίους εταίρους της, χτυπήθηκε από τις αγορές και πλέον «σταυρώνεται» από τα απανωτά μνημόνια. Βέβαια, για να… γράφουμε και του στραβού το δίκιο, βάλαμε κι εμείς το χεράκι μας προκειμένου να βρεθούμε να κουβαλάμε τον σταυρό του οικονομικού μαρτυρίου. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ξεπεράσαμε σε υποκρισία τους γραμματείς και φαρισαίους, βγάλαμε την ουρά μας απέξω ως άλλοι Πόντιοι Πιλάτοι, αρνηθήκαμε την αλήθεια ως άλλοι Πέτροι και, ακόμη και σήμερα που ο ελάχιστος κοινός παρονομαστής είναι βασική προϋπόθεση για να βγούμε από την κρίση, εμείς επιλέγουμε να περνούμε εύκολα από το «ωσαννά» στο «σταύρωσον» και τούμπαλιν.
Οι παράλληλες πορείες εξακολουθούν να καταδιώκουν αυτόν τον τόπο, έστω κι αν έχει ιστορικά καταβάλει βαρύτατο φόρο αίματος εξαιτίας των διχαστικών παθών του. Και είναι πραγματικά απορίας άξιον τι άλλο πρέπει να συμβεί για να καταφέρουμε να ομονοήσουμε μπροστά στον κοινό κίνδυνο. Όπου κι αν γυρίσει το βλέμμα του κάποιος, θα δει χωριστά βιλαέτια, περιχαρακωμένους χώρους και ανθρώπους έτοιμους να κατηγορήσουν τον διπλανό τους και να του ρίξουν το φταίξιμο για ό,τι συνέβη και ό,τι πρόκειται να συμβεί.
Οι δε πολιτικοί παράγοντες του τόπου, αντί να συμβάλλουν στο να ξεπεραστούν τα διχαστικά σύνδρομα, που τόσο υπονομεύουν την κοινωνική συνοχή, ρίχνουν περισσότερο λάδι στη φωτιά, δημιουργώντας διαρκώς και νέα πεδία προστριβής. Μάλιστα, αυτά τα τερτίπια της κεντρικής πολιτικής σκηνής αντιγράφει κατά γράμμα και η Αυτοδιοίκηση, με αποτέλεσμα στα περισσότερα των Δημοτικών Συμβουλίων οι συζητήσεις να εξαντλούνται στην ανταλλαγή σκληρών εκφράσεων, που σε πολλές περιπτώσεις ξεπερνούν ακόμη και τα όρια της ευπρέπειας. \
Μέσα σε αυτό το καταστροφικό σκηνικό, οποιαδήποτε νηφάλια φωνή, οποιαδήποτε διάθεση συνεργασίας και σύνθεσης δείχνει καταδικασμένη εξ αρχής. Ωστόσο, υπάρχουν ακόμη ορισμένοι που προσπαθούν και επιδιώκουν ευρύτερες συμμαχίες, προκειμένου να αντιμετωπιστούν τα σύνθετα και δυσεπίλυτα προβλήματα της ελληνικής κοινωνίας. Υπάρχουν αιρετοί που είναι ανοιχτοί σε προτάσεις και δράσεις, ανεξαρτήτως από πού προέρχονται αυτές, αν είναι να υπηρετηθεί το κοινό συμφέρον.
Τούτοι οι άνθρωποι βρίσκονται δίπλα μας, στις γειτονιές, στους δήμους μας, έστω κι αν -επειδή ακριβώς δεν επενδύουν στην οξύτητα- τελικώς τους αγνοούμε. Μήπως, όμως, ήρθε η ώρα να τους αναδείξουμε; Μήπως τώρα, περισσότερο από ποτέ, χρειαζόμαστε την ήρεμη δύναμή τους, την αφανάτιστη προσέγγισή τους, την αταλάντευτη θέλησή τους να οδηγήσουν τα πράγματα σε μία θετικότερη κατεύθυνση;
Αρκετά παραμείναμε στο σκοτάδι του ατομισμού μας και της μισαλλοδοξίας μας, αρκετά σπαταλήσαμε τις δυνάμεις μας, όχι για να δημιουργήσουμε κάτι καινούργιο, αλλά για να καταστρέψουμε αυτό που προσπαθούσαν να δημιουργήσουν οι άλλοι. Αν θέλουμε πραγματικά να αναστήσουμε αυτόν τον τόπο και να τον παραδώσουμε στις επόμενες γενιές ανανεωμένο και ελπιδοφόρο, πρέπει από σήμερα να ξεκινήσουμε να κτίζουμε νέες συμμαχίες, να δημιουργούμε διαφορετικά πρότυπα, να εκπαιδεύουμε με άλλες αρχές τα παιδιά μας, δηλαδή τους επόμενους πολίτες αυτής της χώρας.
Αρκετά με τις χαμένες γενιές και τις άχρηστες εθνικές μας ενδοσκοπήσεις. Για να σεβαστούν οι άλλοι την Ελλάδα, πρέπει πρώτοι εμείς να σεβαστούμε την πατρίδα μας. Και για να το επιτύχουμε τούτο, πρέπει να σταυρώσουμε άμεσα όσους μας θέλουν χωρισμένους, όσους επενδύουν στην πόλωση και τον διχασμό, για να μπορέσουν ευκολότερα να περάσουν τις λύσεις που απεργάζονται στο παρασκήνιο. Ο δικός τους δρόμος οδηγεί στον Γολγοθά. Ο δικός μας ας οδηγήσει στη συναίνεση και στη Δημιουργία.
Καλή Ανάσταση
