Εδώ που φτάσαμε ως κοινωνία, τα πράγματα είναι ξεκαθαρισμένα.
Ή ως λαϊκή τάξη θα ανατρέψουμε τις πολιτικές των μνημονίων ή αυτές οι πολιτικές θα μας εξαφανίσουν.
Για να ανατρέψουμε τις πολιτικές, χρειάζεται να δουλέψουμε αντίθετα προς την ως τώρα ατομική πρακτική μας.
Μας αρέσει ή όχι, μάθαμε ως κοινωνία να στηρίζουμε τις ελπίδες μας στον ηγέτη προστάτη και μπροστάρη μας.
Σε τούτη τη διατύπωση, κάποιοι σίγουρα διαφωνείτε. Νιώθω ήδη να με εγκαλείτε πριν ξεδιπλωθεί η σκέψη μου.
Να πούμε όμως για μια φορά αλήθειες απλές, λαϊκές, κουβέντες της φτώχειας, της γειτονιάς, της καθημερινότητας, της ανεργίας, του μόχθου.
Του Γιώργου Μαθόπουλου, εκπροσώπου Τύπου της Δημοτικής Κίνησης ΑΝΑΣΑ Κηφισιάς
Οι Έλληνες, ΟΛΟΙ, είμαστε προσωπολάτρες
Αν δεν λατρεύουμε κάποιον ή κάποια πολιτικό ηγέτη, λατρεύουμε τον εαυτό μας.
Στην πρώτη περίπτωση, γινόμαστε ακόλουθοι του ηγέτη προστάτη και μπροστάρη μας.
Οι γλάστρες του κήπου του, που αν βγάλουμε τα λουλούδια που επιθυμεί, θα μας ποτίσει με νερό, αν όχι, θα μας ποτίσει με φυτοφάρμακο.
Στη δεύτερη περίπτωση, γινόμαστε εμείς το αφεντικό, ο προστάτης και μπροστάρης του ΕΓΩ μας, είτε ως παντογνώστες ιδεολογιών και πολιτικής, είτε ως ειδήμονες της οικονομίας, που αποθεώνει τον τυχοδιωκτισμό των ισχυρών και λεηλατεί τη λαϊκή τάξη της κοινωνίας μας.
Κι αν δεν έχουμε ακούσει τη φράση, «θα σας ρίξω καλαμπόκι στα έδρανα», είστε κότες του ηγέτη πολιτικού, δημάρχου, προέδρου κ.τ.λ.
Κι αν δεν έχουμε ακούσει τη φράση, «όλοι έχουν μια τιμή», ώστε λέξεις και φράσεις όπως, είστε όλοι ίδιοι, μιζαδόροι, λαμόγια, διαπλεκόμενοι, μολύνουν τη συνείδηση και επηρεάζουν την καθημερινή πρακτική και δράση.
Είμαστε στο χάος
Εδώ που φτάσαμε ως κοινωνία, δεν είναι όπως λέγεται, ο πάτος του βαρελιού.
Είναι το κενό. Το χάος.
Πλέον κανείς δεν σώζεται. Ούτε όσοι ενεργούν ως γλάστρες, ούτε όσοι ενεργούν ως παντογνώστες, ούτε όσοι ενεργούν ως τυχοδιώκτες.
Όταν αιωρείσαι στο χάος, δεν βρίσκεις παρά μόνο το χέρι του άλλου που αιωρείται δίπλα σου, για να πιαστείς.
Όταν είσαι σε πολιτική, κοινωνική και οικονομική απόγνωση, δεν βρίσκεις διέξοδο παρά μόνο στην συλλογικότητα του ταξικού σου περιβάλλοντος.
Μόνο εκεί θα στηριχτείς από τον συνάνθρωπό σου και θα τον στηρίξεις και εσύ, με όποια δύναμη και δυνατότητα σου απομένουν, γιατί γνωρίζεις πως το δικό σου πρόβλημα και οι δικές σου ανάγκες, είναι και το δικό του πρόβλημα και οι δικές του ανάγκες. Αρκεί να δώσεις ρόλο ζωής στη συλλογικότητα, στην επικοινωνία, στην αλληλεγγύη, στην ενότητα της τάξης σου.
Δεν είναι όλες οι δυνάμεις ίδιες και ίσες στην κοινωνία που χτίσαμε και μπροστά σε αυτή την αλήθεια, είναι βαριά η ευθύνη όλων μας.
Όλοι καλούμαστε να εργαστούμε, να συνδικαλιστούμε, να πολιτικοποιηθούμε, να ψηφίσουμε, να επιβιώσουμε, από την όποια κοινωνική θέση και τάξη μας.
Όλοι οφείλουμε, πέρα από τα θέλω και τις ανάγκες του ΕΓΩ μας, να γνωρίζουμε τα θέλω και τις ανάγκες του κοινωνικού συνόλου, ώστε έννοιες, όπως η συλλογικότητα, η αλληλεγγύη και η ενότητα, να μην παρερμηνεύονται.
Τα φαινόμενα της γλάστρας στα έδρανα, στη διάσπαση της συλλογικότητας, στην επικράτηση του παντογνώστη ή στον ωφελιμισμό του τυχοδιώκτη, δεν δείχνουν να μας παραδειγματίζουν και βλέπουμε τη λαϊκή αγανάχτηση διαιρεμένη και διασπασμένη, οδηγούμενη ως έρμαιο από εκπροσώπους της, σε αλλότριες κατευθύνσεις.
Αλήθεια, ποιος κάνει μεγαλύτερο έγκλημα σε βάρος της λαϊκής τάξης σήμερα;
Η μνημονιακή πολιτική της τρικομματικής κυβέρνησης του κ. Σαμαρά ή η ανεξήγητη επιμονή του ΠΑΜΕ, στο διασπαστικό του ρόλο σε βάρος του εργατικού κινήματος, όταν οι διαδηλωτές κατευθύνονται στη Βουλή των Ελλήνων, εκείνο διαχωρίζεται, σε άλλες ανώδυνες από την κρατική βία κατευθύνσεις;
Τι το κρατάει δέσμιο σε τέτοιες επιλογές;
Γιατί ο εργαζόμενος δέχεται τον διαχωρισμό της ταξικής του συλλογικότητας και ως γλάστρα υποτάσσεται στη θέληση του δήθεν εκλεγμένου αφέντη, ενώ καλά γνωρίζει ότι παρέλαβε το ψηφοδέλτιο, αξιολογημένο από τον αφέντη του;
Γιατί το όποιο κομματικό στέλεχος της ριζοσπαστικής ή άλλης Αριστεράς, «ανεβαίνει στα κεραμίδια νιαουρίζοντας», όταν στο μικρόκοσμο της δράσης του, μπαίνουν νέα πρόσωπα και λογικές, αν όχι από φόβο να μη χάσει τα κατεκτημένα του ΕΓΩ του;
Γιατί στα τελευταία δύο χρόνια οι Έλληνες παρακολουθούμε, ένα λυσσαλέο μένος σε βάρος της ριζοσπαστικής Αριστεράς από τα ΜΜΕ, με συκοφαντίες και δολοπλοκίες εναντίον της, αν όχι, να μη χάσουν τα πολιτικά και οικονομικά κατεστημένα, την παντοκρατορία τους από την άνοδο της ριζοσπαστικής Αριστεράς και την πιθανή διακυβέρνηση της χώρας με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως θαρρετά έχει εξαγγείλει;
Μια παντοκρατορία που λειτουργεί τυχοδιωκτικά, σε βάρος της λαϊκής τάξης της χώρας;
Είναι τυχαίο που τόσο εκτός όσο και εντός του ΣΥΡΙΖΑ, ξεπροβάλουν άτοπες φωνές αντίδρασης στις προγραμματικές και οργανωτικές θέσεις του;
Είναι τυχαίο που όλοι μαζί οι λεφτάδες της χώρας, δεξιοί, κεντρώοι, αριστεροί, στρέφονται αναφανδόν και αδιακρίτως, κατά των εξαγγελιών του ΣΥΡΙΖΑ και προσπαθούν με κάθε τρόπο, με διαπλοκές, με γκρουπούσκουλα, με νέα κόμματα να ανακόψουν την πορεία του προς την κυβέρνηση, επικαλούμενοι ανύπαρκτα ή αστεία επιχειρήματα;
