Ντάλα καλοκαίρι. Μια θάλασσα όνειρο, ένα καθάριο νερό να το πίνεις στο ποτήρι. Ήταν πρόκληση να βουτήξεις, να εκτονώσεις και να δραστηριοποιήσεις τα νωχελικά σου μέλη.
Η επαφή με το δροσερό νερό και το ζωογόνο μακροβούτι έδιωξαν τη ραθυμία των τεμπέλικων ιστών σου.
Γρήγορα και ευχάριστα προσαρμόστηκε το σώμα σου στις νέες συνθήκες. Άρχισες να απολαμβάνεις το δώρο της φύσης. Να παίζεις με το νερό. Μερικές γρήγορες απλωτές, κατόπιν λίγο ύπτιο, να προσπαθείς να μιμηθείς το δελφίνι, να χρωματίζεις το κολύμπι σου με λίγο πρόσθιο και που και που να ξεθυμαίνεις με λίγο πεταλούδα.
Όλα κυλούσαν όμορφα και απλά. Τη γαλήνη έσπασε ένα μικρό άγγιγμα το οποίο θα περνούσε απαρατήρητο εάν δεν επαναλαμβανόταν. Μερικές φορές ακόμα. Λίγα τσιμπήματα, αγγίγματα και πάλι από την αρχή.
Λίγη προσοχή και διαπίστωσαν ένα μικρούλικο ψαράκι, μία μενίδα, ένα πραγματάκι λεπτό σαν ταινία και με μάκρος 1,5 – 2 εκατοστών να χρυσολαμπιρίζει στα διάφανα νερά. Να περιφέρεται γύρω σου. Να θέλει να παίξει μαζί σου. Να εφορμά καταπάνω σου, να σε πλησιάζει. Το τσίμπημά του να το νιώθεις σαν χάδι και να απομακρύνεται και πάλι. Να περιφέρεται, να διαγράφει κύκλους γύρω σου. Να παίρνει δυνάμεις και να εφορμά με νέα χαριεντίσματα. Θέλοντας και μη, να σε υποχρεώνει να ασχοληθείς μαζί του και πιθανώς να παίξεις μαζί του. Δοκιμάζεις να το πιάσεις στις φούχτες σου. Να το βγάλεις έξω από το νερό. Μάταιος κόπος, αυτό καταφέρνει και ξεφεύγει. Γλιστράει ανάμεσα στις λακουβωτές παλάμες σου.
Σου γελάει, σου φωνάζει πιάσε με – πιάσε με, σε κεντρίζει και απομακρύνεται, κόβει βόλτες γύρω σου.
Προσπαθεί να κάνει αισθητή την ασημαντότητά του, σε προκαλεί. Πιθανώς εάν δεν είναι ήταν ψαράκι, να άκουγες και το κοροϊδευτικό του γέλιο. Νευριάζεις. Κινείται γρήγορα, η ανοιχτή σου παλάμη να συλλάβει το μικροσκοπικό σου αντίπαλο. Αλλά αυτός χάνεται ανάμεσα στα ανοιχτά σου ακροδάχτυλα. Δεν φεύγει μακριά. Συνεχίζει να σε προκαλεί. Διαγράφει τώρα γύρω σου ελλείψεις. Μια σου περνάει δίπλα και την άλλη γλιστρά στα νερά μακριά σου.
Γυαλίζουν στον ήλιο τα ασημένια του λέπια. Αντανακλούν στις ακτίνες του ήλιου και σπινθηρίζουν και το παιχνίδι συνεχίζεται. Δεν θέλεις να τελειώσει. Η φύση βρίσκει τον τρόπο, άλλη μια φορά να κερδίσει.
Π. Χελάς
