Μεσημέρι Κυριακής σε παραλιακό καφέ στο Πόρτο Ράφτη. Παραγγέλνουμε δυο μπύρες, οι οποίες έρχονται, αλλά χωρίς να συνοδεύονται από την απόδειξη. Αρχίζουμε και παρατηρούμε τι γίνεται στα υπόλοιπα τραπέζια γύρω μας. Όλες οι παραγγελίες που καταγράφουμε στον χρόνο που παραμείναμε στο καφέ ήταν «ασυνόδευτες» από το «μαγικό» χαρτάκι της ταμειακής μηχανής. Και το κυριότερο, ουδείς από τους πελάτες διαμαρτυρήθηκε ή έστω το ζήτησε, όταν ήρθε η ώρα να πληρώσει τον λογαριασμό. Αντιθέτως, έδιναν τα χρήματά τους (μεταξύ των οποίων και ο ΦΠΑ, τον οποίο εισέπραττε ο καταστηματάρχης, χωρίς βέβαια να τον αποδίδει στο κράτος) και έφευγαν αμέριμνοι για τα σπίτια τους.
Ζητήσαμε τον λογαριασμό, οπότε ο σερβιτόρος (ας τον πούμε κι έτσι) μας ζήτησε 11 ευρώ (για δύο μπύρες, για να μην ξεχνιόμαστε), χωρίς βέβαια να κρατά στα χέρια του καμία απόδειξη. Παραθέτουμε τον διάλογο που ακολούθησε αυτούσιο:
– Ορίστε τα χρήματά σας, μόνο που, αν έχετε την καλοσύνη, θα μας φέρετε και την απόδειξη που ξεχάσατε….
Τι, δεν έφερα την απόδειξη. Καλά. Σε τριάντα δεύτερα θα στη φέρω.
Μετά τη μεσολάβηση κάποιων λεπτών, ο σερβιτόρος έρχεται με ύφος και λέει:
– Ορίστε και η απόδειξη. Τώρα είμαστε ‘ντάξει;
Περιττό να αναφέρουμε ότι η αποχώρησή μας από το καφέ έγινε υπό το βλοσυρό βλέμμα του ιδιοκτήτη, ο οποίο είχε βγει έξω από το κατάστημα για να δει ποιοι «παράξενοι» πελάτες ζήτησαν το αυτονόητο.
Σίγουρα η πολιτική δεν γίνεται στη βάση της περιπτωσιολογίας, αλλά προκαλεί πράγματι εντύπωση η άνεση με την οποία ο εν λόγω ιδιοκτήτης, σε ένα τόσο κεντρικό σημείο του Πόρτο Ράφτη, Κυριακή μεσημέρι, δεν έκοψε ούτε μία απόδειξη για τα προϊόντα που σέρβιρε στο μαγαζί του. Να υποθέσουμε ότι από την περιοχή έχει καιρό να περάσει το ΣΔΟΕ ή ο ιδιοκτήτης έχει άλλες «άκρες»;
Όσο για τους πελάτες, τι να πει κάποιος. Το μόνο ελαφρυντικό είναι ότι το τελευταίο που θες, όταν πας σε ένα καφέ για να χαλαρώσεις λίγες στιγμές, είναι να κάνεις τον «αστυνομικό» και να πιέζεις για απόδειξη, αντιμετωπίζοντας την επιθετική στάση του όποιου καταστηματάρχη ή σερβιτόρου. Από την άλλη, όμως, όσο αφήνουμε αυτούς τους κυρίους να παρανομούν, τόσο θα καλούμαστε οι υπόλοιποι να βάζουμε βαθύτερα το χέρι στην τσέπη. Ας το καταλάβουμε, μήπως και καταφέρουμε κάποια στιγμή να γίνουμε οργανωμένη κοινωνία…
Θ.Σ.
