Ελληνική Εθνική Στρατηγική (μέρος β’). Επανέρχομαι όπως σας είχα υποσχεθεί στη συνέχεια του λόγου του καθηγητή Σαράντου Καργάκου, που θα μας δώσει τις συνισταμένες που πρέπει να ακολουθούμε, αλλά να προσπαθούμε να μην ξεχνάμε την σπουδαία προέλευσή μας την οποία θα πρέπει να τιμούμε.
Η εκδήλωση έγινε σε μια στιγμή που τα σύνορά μας, με Σκόπια και Αλβανία έμειναν ακάλυπτα μετά την αποχώρηση του Α’ Σώματος Στρατού. Στα Επίκαιρα της 26/9 ο Νίκος Κωνσταντόπουλος λέει ότι ο στόχος της Ν.Τ.Π. είναι η στρατηγική αιχμαλωσία της Ελλάδας.
Γράφει η Χαριτίνη Καλαμπόκη, δημοσιογράφος
❍ ❍ ❍
Σαράντος Καργάκος: Προσθέτω ακόμη ότι δεν πρέπει να παραβλέπεται ούτε ο χώρος του Βορείου Αιγαίου που κρίθηκε ο ναυτικός αγώνας κατά τους Βαλκανικούς πολέμους, ούτε και του κεντρικού Αιγαίου κάτι που ο ναύαρχος ποσώς αγνοεί. Αυτό όμως προϋποθέτει ευρεία ναυτική πολιτική σε συνδυασμό με ανάλογη αεροπορική. «Αν είμαστε πανταχού παρόντες στη θάλασσα και στον αέρα, τότε μπορούμε να έχουμε εμείς με το μέρος μας τον αέρα». Διότι, γνωρίζουμε από που η Τουρκία μπορεί να μας χτυπήσει.
Με την κατάλληλη στρατηγική μπορούμε να κάνουμε την Τουρκία ν’ αγνοεί το που θα δοθεί το δικό μας αντικτύπημα. Έχω επισκεφθεί όλα τα μέρη που η Τουρκία θεωρεί σαν πιθανούς ελληνικούς στόχους. Έχω όμως επισκεφθεί και αυτούς που δεν τους θεωρεί καθόλου πιθανούς. Δεν θα τους ονοματίσω. Θα μιλήσω παραβολικά. Περίμεναν οι πάντα προνοητικοί Βρετανοί την επίσκεψη στην μεγαλύτερη και πλέον απόμακρη βάση τους στο Σκάπα-Φλόυ την επίσκεψη στις 14/10/1939 του γερμανικού υποβρυχίου Υ47 υπό τον τολμηρό υποπλοίαρχο Πρίσυ;
Ο Πρίσυ πέρασε τα έστω και ατελή φράγματα και με τις τορπίλες του βύθισε το θωρηκτό Βασιλική Δρυς και ακολούθως πήγε πέρα στην τιμή και την υπόληψή του.
Το 2007 και αφού είχα επισκεφθεί όλες τις μεσογειακές και περιμεσογειακές ισλαμικές χώρες (οι ανήκοντες στο Ισλάμ δεν είναι όλοι Άραβες) έγραψα ένα βιβλίο με τίτλο «Μεσόγειος η υγρή μοίρα της Ελλάδας και της Ευρώπης – Ιστορική και Γεωπολιτική Μελέτη», Εκδόσεις Σιδέρης. Δυστυχώς πολλές από τις προβλέψεις μου επαληθεύθηκαν σε ότι αφορά στη Λιβύη, στην Αίγυπτο, στην Τυνησία και στη Συρία.
Εύχομαι να μην επαληθευθώ για τα όσα γράφω περί Ιράν και Ισραήλ. Διότι το Ισραήλ θα μεταφυτευθεί εδώ. Το βιβλίο μου όμως ήταν πρόταση ειρήνης. Διότι η Μεσόγειος είναι η μήτρα του πολιτισμού αλλά και ο χώρος των περισσοτέρων πολέμων. Ο ναύαρχος Δεμέστιχας βλέπει το τμήμα της Μεσογείου που μας αφορά διαφορετικά. Ως ένα ενδεχόμενο νέο πεδίο συγκρούσεων στη θάλασσα στον αέρα στη στεριά. Τον πόλεμο κατά της Συρίας κι αν δεν τον έκαναν οι Αμερικάνοι θα τον έκαναν οι Τούρκοι που θέλουν να παίξουν τον ρόλο του ακροφύλακα κι εκεί και εδώ και αλλού. Το πού το εξηγώ στο βιβλίο μου «Η ιστορία από την σκοπιά των Τούρκων» που βρήκε την επιβεβαίωσή του το βιβλίο του ολιγοφρενούς Νταβούτογλου.
Το βιβλίο του ναυάρχου Δεμέστιχα δεν έχει τον όγκο και τον φόρτο που έχει το βιβλίο του ματαιόδοξου Νταβούτογλου της Τουρκίας. Σε σχήμα μικρό και σε όγκο 207 σελίδων μαζί με τους χάρτες και την περιορισμένη βιβλιογραφία (για την αποφυγή της δοκησισοφίας) μας προσφέρει ένα εγχειρίδιο εθνικής αξιοπρέπειας, στο οποίο κυριαρχεί η Κοραϊκή αρχή: «Σοφόν το σαφές» αλλά για να γράψεις σε θέματα εθνικής στρατηγικής κάτι σαφές, πρέπει να ξέρεις τι λες.
Αλλά για να ξέρεις τι λέγεις, πρέπει να ξέρεις τι θέλεις και τι έχεις. Κι αυτό που έχουμε είναι κάποια τεράστιας εμβέλειας εθνικά δικαιώματα που κάνουν την Ελλάδα -αν τα υπερασπιστεί σωστά- υπολογίσιμη στρατιωτική, πολιτική και οικονομική δύναμη.
Στα ελληνικά δικαιώματα ο συγγραφέας αφιερώνει ένα κεφάλαιο (σελ. 144) αλλά δεν περιορίζεται εκεί. Από χρόνια προτείνει την επέκταση της ΛΖ στα 12 ναυτικά μίλια όπως επιβάλλει το διεθνές ναυτικό δίκαιο.
Αυτομάτως με μια τέτοια επέκταση ο ελληνικός θαλάσσιος χώρος θα αυξανόταν κατά 49.000 τ. χλμ. και το Αιγαίο κατά 67% θα ήταν ελληνική επικράτεια.
Τι εμποδίζει να το πράξουμε αυτό;
Το κόμπλεξ δύο ηττών: της Κύπρου και των Ιμίων.
Τρέμουμε το casus belli της Τουρκίας. Και προτιμήσαμε τις συνομιλίες. Δηλαδή την πολιτική του αμπε-μπα-μπλομ. Κι έτσι βρισκόμαστε στο μπλουμ διαρκώς.
