Γράφει ο ναύαρχος στη σελίδα 149.
«Σε ότι αφορά το Αιγαίο οι συζητήσεις για την υφαλοκρηπίδα μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας γίνονται επί σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, αλλά χωρίς κανένα ορατό αποτέλεσμα λόγω της αδιαλλαξίας της Άγκυρας και της μη αποδοχής από αυτήν του Διεθνούς Δικαίου της θάλασσας. Με δεδομένο ότι οι συζητήσεις δεν μπορεί να διαιωνίζονται η Ελλάδα θα πρέπει να θέσει ένα χρονικό όριο, πέραν του οποίου αποδεσμεύεται από το πρωτόκολλο της Βέρνης του 1976 και τις δηλώσεις του 1987 για την μη εκτέλεση ερευνών εκτός χωρικών υδάτων.
Προϋπόθεση για τη θέση αυτή της Ελλάδας είναι η ισχυροποίηση της στρατηγικής ισχύος προκειμένου να γίνει πιστευτή».
Και πιστευτός προσθέτω εγώ, γίνεσαι όταν είσαι δυνατός.
Ως προς αυτό ο ναύαρχος επικαλείται στην σελίδα 155 τον πάντα επίκαιρο Θουκυδίδη κατά μετάφραση Ελευθερίου Βενιζέλου. «Ο ισχυρός επιβάλλει ότι του επιτρέπει η δύναμίς του και ο ασθενής παραχωρεί ότι του επιβάλλει η αδυναμία του».
Προς επίρρωση του παραπάνω στην ίδια σελίδα αναφέρεται στον κορυφαίο κοινωνιολόγο Max Weber, ο οποίος όρισε την ισχύ ως την ικανότητα ενός δρώντος να επιβάλει τη θέλησή του σε έναν άλλο δρώντα ακόμη και σε περίπτωση αντίστασης του τελευταίου.
«Λυπάμαι που θα γίνω δυσάρεστος, αλλά ως ιστορικός είμαι υποχρεωμένος να πω ότι μεταπολιτευτικώς η εθνική μας στρατηγική στηρίχθηκε στην εσφαλμένη αρχή του Κ. Καραμανλή και των μετά από αυτόν «Δεν διεκδικούμε τίποτε, δεν εκχωρούμε τίποτε». Και μπορεί να μη διεκδικήσαμε τίποτε, αλλά εκχωρήσαμε πολλά και ταπεινωθήκαμε φρικτά. Ας αφήσουμε την Τουρκία και ας περιοριστούμε στο Βορειοηπειρωτικό και στο Μακεδονικό. Ο ναύαρχος, χωρίς να παραβλέπει τις καλές σχέσεις με κράτη όμορα και μη όμορα, πιστεύει ότι νυν και αεί υπέρ πάντων η ισχύς.
Οι Βυζαντινοί μας πρόγονοι είχαν μια σοφή παροιμία «ουαί τω μη τοις ιδίοις ονοξιξυομένω».
Ακούω από πολιτικά χείλη το βλακώδες «έχουμε φίλους, έχουμε συμμάχους». Ο ναύαρχος στην σελίδα 165 μνημονεύει μια φράση του Βρετανού πολιτικού Palmerston, ο οποίος από το 19ο αιώνα είχε πει ωμά: «Η Βρετανία δεν διαθέτει παντοτινούς φίλους και συμμάχους αλλά μόνο παντοτινά συμφέροντα τα οποία οφείλει να υπηρετεί».
Και όντως τα υπηρέτησε και τα υπηρετεί εις βάρος φίλων και συμμάχων της.
Εγώ προτείνω έναντι των προκλήσεων Σκοπίων και Αλβανίας την απειλή άρσεως του εμπόλεμου και της ενδιάμεσης συμφωνίας.
Ο ναύαρχος δεν προτείνει μια τέτοια καιροσκοπική πολιτική που παραπέμπει στον Μακιαβέλι.
Με ώριμη πολιτική σκέψη προτείνει ανασυγκρότηση του εσωτερικού μετώπου, δυνάμωμα της ψυχής και του σώματος των νέων, εξυγίανση όλων των φορέων, πρωτίστως δε των ΜΜΕ ώστε –όπως γράφει– να δίνουν σωστή πληροφόρηση και να μην παρεκτρέπονται σε ύβρεις και διάδοση ψιθύρων (σελ. 177).
Συχνά τα ΜΜΕ –προσθέτω εγώ– κατέστρεψαν την καριέρα αξιόλογων αξιωματικών.
Και τέλος ισχυρό στρατό, που να είναι πανταχού παρών, όχι τόσο από συμμαχική υποχρέωση αλλά για εξάσκηση, διαρκή ετοιμότητα και προετοιμασία.
Με μικρές ευέλικτες πειθαρχημένες δυνάμεις πρέπει να βρίσκεται παντού αλλά υπό την αιγίδα του ΟΗΕ.
Ως δύναμη βέβαια ειρήνης αλλά και πολέμου, όταν κάποιος θρασύς γείτονας θελήσει να επιβουλευθεί την εθνική μας ακεραιότητα».
❍ ❍ ❍
Το βιβλίο του ναυάρχου Δεμέστιχα μού έδωσε το ερέθισμα να πω και να γράψω πολλά. Θα σταματήσω αναφερόμενη σε μια απλή αλλά σαφή πρότασή του:
«Είναι αναγκαίο να υπάρχει στο Πεντάγωνο μια επιτροπή ειδικών σε θέματα στρατιωτικά και εξωτερικής πολιτικής, που να πλαισιώνει την εκάστοτε στρατιωτική και πολιτική ηγεσία.
Να φύγουν οι επικίνδυνοι σύμβουλοι των εκάστοτε υπουργών, που πολλοί δεν έχουν κοιμηθεί σε στρατιωτικό κρεβάτι.
Κι όλοι μαζί να καταστρώνουν ένα πλάνο εθνικής στρατηγικής.
Κι αυτό να παραμένει παντελώς μυστικό.
Κι όχι το επόμενο βράδυ το όποιο σχέδιο να αναλύεται στην τηλεόραση.
Στην τηλεόραση και στον Τύπο γενικά πρέπει να λέμε αυτά που δεν πρόκειται να κάνουμε και όχι αυτό που όταν το απαιτήσουν οι καταστάσεις πρέπει απαραιτήτως να κάνουμε.
Να επανέλθουμε στο στρατιωτικό, “το της πολιτείας το κρυπτόν>, διότι τότε γίνεσαι πιο φοβερός. Ο αντίπαλος φοβάται όταν ξέρει ότι οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις ξέρουν να “το κρατούν Μανιάτικο>.
Σας ευχαριστώ».
Και μια λεπτομέρεια, ο ναύαρχος είναι Μανιάτης.
Ελπίζω ότι θα δούμε τι πραγματικά έχει συμβεί στον τόπο μας.
