«Σας ενημερώνουμε ότι στη Γραμμή 3 Δημοτικό Θέατρο – Δουκίσσης Πλακεντίας/Αεροδρόμιο, οι συρμοί θα περνούν με καθυστέρηση, λόγω ιατρικού περιστατικό σε συρμό».
Το μήνυμα ακούστηκε σε όλους τους συρμούς, καθώς ανεβαίναμε από τον σταθμό Αττική με τον Ηλεκτρικό προς τη Νεραντζιώτισσα.
Δεν χρειάστηκαν παρά μόνο ελάχιστα δευτερόλεπτα. Κάθε ένας από εμάς, τους οριακά εκατοντάδες που ήμασταν στριμωγμένοι στην αποβάθρα, αναμένοντας τον επόμενο συρμό που θα κατέφτανε, σύμφωνα με την ενημέρωση σε 9 λεπτά (και ενώ είχαν περάσει τουλάχιστον άλλα 4 που ήμασταν ήδη και περιμέναμε), κοιταχτήκαμε και βγάλαμε συμπέρασμα.
Η πρώτη σκέψη ήταν η προφανής. Κάποιος ανθρωπάκος, σαν όλους εμάς που κυκλοφορούμε κάθε μέρα με τα κινητά μπόιλερς που μας τα περνούν για μέσα μαζικής μεταφοράς, πιθανότατα να μην άντεξε το στιμωξίδι, την πίεση και την δυσφορία από την ζέστη, καθώς ελάχιστοι συρμοί διαθέτουν κλιματισμό και θα λιποθύμησε.
Να ξεκαθαρίσω κάτι. Δεν κατάφερα να επαληθεύσω αυτή την εικασία, συνεπώς, δεν το αναφέρω ως βεβαιότητα ότι έτσι έγιναν τα πράγματα. Όμως, αλήθεια, πόση απόσταση από την πραγματικότητα μπορεί να έχει ένα τέτοιο περιστατικό;
Έχει καταντήσει πλέον εξευτελιστικό το να προσπαθείς να φτάσεις στην ώρα σου και με ασφάλεια στην δουλειά σου και να ξεκινά η μέρα σου με πίεση, άγχος, αγωνία και… πραγματική κόλαση κάποιες φορές.
Αυτές τις μέρες, που ο καλοκαιρινός καύσωνας έχει έρθει για τα καλά, το να μπαίνει κάποιος σε συρμό του μετρό ή του ηλεκτρικού, με 37 βαθμούς υπό σκιά και χωρίς κλιματισμό, είναι αποστολή αυτοκτονίας. Ιδιαίτερα δε, όταν λόγω της έναρξης των αδειών, τα δρομολόγια αραιώνουν όλο και περισσότερο. Τα τρία λεπτά έγιναν έξι, οκτώ, δέκα, σε κάποιες περιπτώσεις και δώδεκα. Οι αποβάθρες γεμίζουν κόσμο που συνωστίζεται αναμένοντας τους συρμούς. Και μόλις αυτοί φτάσουν, ποδοπατιούνται για να μπουν μέσα, πιέζοντας ο ένας τον άλλο, μέσα σε αφόρητη ζέστη και αποπνικτική ατμόσφαιρα.
Ε, δεν θέλει και πολύ ένας άνθρωπος να λιποθυμήσει. Κουβαλώντας τα κουσούρια που μου άφησε ο κόβιντ, σε συνδυασμό με το αλλεργικό άσθμα μου, υπάρχουν στιγμές που νιώθω ότι το φως τρεμοπαίζει γύρω μου. Πόσο μάλλον κάποιος που έχει πιο σοβαρά καρδιακά ή αναπνευστικά προβλήματα.
Αυτή η κατάσταση είναι εγκληματική. Και η ευθύνη βαραίνει συγκεκριμένη κατεύθυνση. Είναι τουλάχιστον προσβλητικό, το να πρέπει κάθε χρόνο να γράφουμε αντίστοιχα κείμενα για να καταγγέλλουμε μια κατάσταση που είναι ξεκάθαρη πολιτική επιλογή να μην αλλάζει ποτέ.
Ήδη από πέρσι ο τότε Υπουργός Μεταφορών δεσμευόταν ότι το καλοκαίρι του 2026 τα πράγματα θα είναι καλύτερα. Πριν από μερικές εβδομάδες δεσμεύτηκε και πάλι ότι στις αρχές του 2027 οι συρμοί θα έχουν βελτιωθεί. Όλο αυτό το διάστημα, αυτό που έριξε το βάρος του είναι να βάφει τα τρένα με ροζ και μωβ μπογιά για να μην τα βανδαλίζουν με γκράφιτι και, φυσικά, να στήνει στρατούς από ελεγκτές για να μην περάσει κανένας από εμάς που προπληρώνουμε για τουλάχιστον ένα μήνα τις διαδρομές μας, χωρίς έλεγχο. Στο μεταξύ, εκλογές έρχονται, τα βρόντηξε και πήγε να σχεδιάσει την επανεκλογή του κόμματός του και οι δεσμεύσεις θα πέσουν στο κεφάλι του επόμενου, αυτής ως επανεκλεγμένης ή της επόμενης κυβέρνησης.
Παρακαλώ, μην αρχίσει πάλι κανένας να με ψέγει ότι κάνω αντικυβερνητική πολιτική. Κάθε άλλο. Ας τα αφήσουμε αυτά. Είμαστε όλοι πολίτες. Εργαζόμενοι. Γονείς. Θέλω να έρχομαι στη δουλειά μου χωρίς να στάζω (το λιγότερο) και, κυρίως, να μην κινδυνεύω να πάθω καμιά ασφυξία.
Έχω αυτό το δικαίωμα; Έχω το δικαίωμα στην ασφαλή μετακίνηση; Έχω γενικά κανένα δικαίωμα σε αυτή τη χώρα ή μόνο να καλύπτω υποχρεώσεις και απαιτήσεις μου επιτρέπεται; Ας μην ανοίξουμε αυτή τη συζήτηση γιατί είναι και μέρες καύσωνα και σε λίγο θα ξαναμπούμε στα μπόιλερ με ράγες. Μην έχει ανέβει η πίεση προκαταβολικά. Δεν κάνει καλό σε κανέναν μας.
