Ας μου συγχωρηθεί το λογοπαίγνιο με το τραγουδάκι – ύπνο των Beatles, αλλά μέρες που είναι κι εμάς τα μυαλά μας έχουν αρχίσει να ταξιδεύουν σε κάποια αμμουδιά της Ηλείας, που με περιμένει να μου λύσει όλα τα προβλήματα.
Όμως, σε κάθε περίπτωση, δεν είναι εύκολο να μην μπει κάποιος στον πειρασμό να παίξει με τις λέξεις, έπειτα από την εξέλιξη της ιστορίας, αναφορικά με την απόφαση αναβάθμισης του δημοτικού ηλεκτροφωτισμού. Για να είμαι ειλικρινής, μια σχετική εξέλιξη την είχα ψυχανεμιστεί, αλλά εφόσον δεν είχε γραφτεί πουθενά, δεν μπορώ να το διεκδικήσω και να εμφανιστώ ως μετά Χριστόν Προφήτης, ό,τι και να σήμαινε αυτό.
Ας τα πάρουμε τα πράγματα ως έχουν. Η δημοτική Αρχή εδώ και πολύ καιρό είχε ξεκινήσει έναν ανένδοτο απέναντι τόσο στον ανάδοχο όσο και στην προηγούμενη διοίκηση, την οποία στόλιζε με χαρακτηρισμούς για μία σύμβαση που, όπως υποστήριζε, δεν απέδιδε τα συμφωνηθέντα.
Δικαίωμα (που λένε και οι χαρτοπαίκτες). Είναι απόλυτα νόμιμο και ορθό μία διοίκηση να παρακολουθεί αν τα χρήματα που έχουν ξοδευτεί από το ταμείο της, πάνε εκεί που συμφωνήθηκαν. Μπορεί κανείς να το αμφισβητήσει; Προφανώς όχι. Κανένας και σε τίποτα δεν πρέπει να δίνει λευκή επιταγή.
Πάμε στο λάθος. Γιατί εδώ έγινε ένα τεράστιο λάθος. Και επικοινωνιακά, αλλά και ουσιαστικά. Όταν έχεις κάποιες υπόνοιες, πριν σηκώσεις τους τόνους, φροντίζεις πρώτα να τις επιβεβαιώσεις. Αυτό, όπως αποδείχθηκε δεν έγινε. Και ακολούθησε ένα ντόμινο ενεργειών, αλλά και συμπεριφορών που, είναι αλήθεια, φέρνουν σήμερα την διοίκηση σε δύσκολη θέση.
Γιατί, αν είχε φροντίσει να ερευνήσει πρώτα την υπόνοιά της, έκανε μετρήσεις, διασταύρωνε καταναλώσεις και ύστερα προχωρούσε σε ενέργειες, ίσως σήμερα να έβγαινε πανηγυρίζοντας. Αντ’ αυτού, είναι υποχρεωμένη, ενώ έχει πετύχει μια ομολογουμένως συμφέρουσα συμφωνία, να κρατήσει τους τόνους χαμηλά.
Το διάστημα που μεσολάβησε, μέσω ανακοινώσεων, δημόσιων τοποθετήσεων, συνεντεύξεων, αλλά και δηλώσεων στο δημοτικό συμβούλιο, τα μέλη της διοίκησης επιδόθηκαν σε μια επιθετική αντιμετώπιση τόσο απέναντι στην προηγούμενη διοίκηση που συνήψε τη συμφωνία, όσο και απέναντι στον ανάδοχο. Και καλά, το να μοιράζει ο δήμαρχος «φατούρα» στο δημοτικό συμβούλιο, είχε και μια αύρα γειτονιάς, που λείπει ρε παιδί μου, όμως, το να αποφασίσεις μονομερώς να μην τηρήσεις οικονομικό σκέλος ενός συμβολαίου, ήταν θεωρώ το μεγαλύτερο λάθος.
Οι επιθετικές επιστολές προς την εταιρεία και οι αντίστοιχες ανακοινώσεις, που έδειχναν αποφασιστικότητα, έκρυβαν μία τεράστια παγίδα. Υπήρχαν υπογραφές. Και, εφόσον δεν είχε προηγηθεί απόδειξη ότι η μία πλευρά δεν τηρούσε την υπογραφή της, η άλλη ήταν δέσμια των όρων που συνόδευαν τη δική της. Μπορείς πάντα να επαναδιαπραγματευτείς κάποιους όρους, αλλά και αυτό χρειάζεται τρόπο, διαχείριση και επιχειρήματα. Και κανένας δεν εγγυάται ότι το αίτημά σου θα γίνει δεκτό, αλλά είναι μια πιο σοφή αρχή.
Αν η διοίκηση είχε προσεγγίσει την εταιρεία και ζητούσε μια προσωρινή παύση πληρωμών, μέχρι να της λυθούν οι όποιες αμφιβολίες, ίσως – πιθανότατα, βέβαια, όχι – να είχε πετύχει να μην σηκωθούν οι τόνοι τόσο πολύ. Αντίθετα, επέλεξε τον δρόμο της σύγκρουσης και αυτό αποδείχθηκε το λιγότερο βιαστικό.
Στον καπιταλισμό και την ελεύθερη αγορά δεν υπάρχει κατανόηση. Καμία. Η εταιρεία έχει υπογεγραμμένα συμβόλαια, το δικό της μέρος, όπως φαίνεται έως τώρα, το τηρεί, έχει απαίτηση να συμβεί και το αντίθετο. Προχώρησε σε ένδικα μέσα και απαίτησε να γίνουν όλα όπως συμφωνήθηκαν.
Και εκεί ήταν που πρυτάνευσε η λογική. Οι δυο πλευρές έκατσαν κάτω σε κλίμα συναίνεσης, συζήτησαν και συμφώνησαν. Ο Δήμος, μάλιστα, πέτυχε όχι μόνο την άτοκη επιμήκυνση και πληρωμή σε περιόδους βολικές για την ρευστότητά του, αλλά και μία σημαντική έκπτωση, που θα ελαφρύνει ακόμα περισσότερο και τα ταμεία του.
Όλοι κερδισμένοι, λοιπόν. Κάποιοι ακόμα περισσότερο. Και συγκεκριμένα, οι εναπομείναντες εκπρόσωποι της προηγούμενης διοίκησης στο δημοτικό συμβούλιο, που είδαν δικαίωση σε αυτή την εξέλιξη. Και πώς θα μπορούσαν αλλιώς; Δεν τους έσουραν και λίγα όλο αυτό το διάστημα.
Το ζήτημα είναι ότι όλη αυτή η ταλαιπωρία και ένταση θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί, αν τα πάντα γίνονταν σε πιο ήπιους τόνους, με ψυχραιμία και συνεννόηση με τον ανάδοχο, όπως και τελικά κατέληξαν να γίνουν.
Ας είναι αυτό ένα ακόμα μάθημα. Για όλους. Και ας δουν την επόμενη μέρα στην πόλη. Με φως σε όλες τις γειτονιές, που δεν θα κοστίσει στον Δήμο και τους δημότες. Με εξοικονόμηση ενέργειας και φροντίδα για το περιβάλλον.
Ε, ας το ρίξουμε, λοιπόν, στα λογοπαίγνια. LED it be. Και καλές διακοπές σε όλους.
