❍ ❍ ❍
Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ βρήκε… θέμα και τούτη τη φορά!
Αφού πέρασε από την ορθάνοιχτη πύλη του ξέφραγου αμπελιού μας με το όνομα «Ξενοφοβία και Ρατσισμός», άρχισε να εξαπλώνεται ύπουλα επί έτη και έτη σαν «ιός» από εργαστήριο βιοχημείας, και μόλυνε με μακροχρόνιο νόσημα την ελληνική κοινωνία, με πιο συγκεκριμένο όνομα αυτή τη φορά. «Λαθρομετανάστης – Αλλοδαπός»!..
Κανένας όμως ΔΕΝ έβλεπε, δεν άκουγε δεν αντιλαμβανόταν πού πάει η… «Υπόθεση».
Κι όσο αυτή η κυρία, με τα κόλπα των εκπροσώπων της παραπλανούσε έναν ολόκληρο λαό, οδηγώντας τον σε δύσβατα μονοπάτια με άγνωστο –έως τώρα– το τέλος της επικίνδυνης πορείας, ο «κοσμάκης» αποκαμωμένος, παραπλανημένος, καταπονημένος, έχασε ένα μεγάλο κομμάτι από την κοινωνία του, που πήγε και κούρνιασε –προσωρινά– κάτω από το σαθρό οικοδόμημα του ναζισμού, για… ασφάλεια και προστασία.
Τα αγαθά δηλαδή, που του ΣΤΕΡΗΣΕ το Ελληνικό Κράτος, με το Δημοκρατικό Πολίτευμα, το Σύνταγμα, την εκλεγμένη από το λαό κοινοβουλευτική εκπροσώπηση.
Το λαό, που τον κατάντησαν άνεργο, άστεγο, πεινασμένο, ξεκληρισμένο, ψυχικά και σωματικά έτοιμο για τις «μεγάλες πόρτες», με τα γηρατειά εξαθλιωμένα και τα νιάτα αφυδατωμένα από τους γλυκούς χυμούς της νιότης τους, έτσι όπως κατάντησαν «χωρίς στον ήλιο μοίρα».
Με την Υποκρισία στα ντουζένια της να αλωνίζει από πολιτική σύσκεψη σε σύσκεψη, από ολομέλεια της Βουλής σε ολομέλεια, από θερινά τμήματα στα επόμενα, από κανάλι σε κανάλι, και από τη μια «θεατρική σκηνή» στην άλλη, το «έργο» των τελευταίων ετών, ενώ πλασαριζόταν επικοινωνιακά σαν «σοβαρό», εξελίχτηκε σε ιλαροτραγωδία με απρόβλεπτο φινάλε και ο Θεός να βάλει το χέρι Του.
Παραπλήσια έργα, έχουμε δει πολλά στον ελληνικό κινηματογράφο. Κι εκεί η ίντριγκα, το ψέμα, η λαμογιά, η αδικία, η κλοπή, τα συμφέροντα, και βεβαίως η υποκρισία, έπαιξαν τους ρόλους τους.
Όμως τα έργα αυτά, ψυχαγωγούσαν, προβλημάτιζαν, διαπαιδαγωγούσαν, το φιλοθεάμον κοινό, κι ας θυμηθούμε για παράδειγμα το… «Τζένη Τζένη», με τους: Τζένη Καρέζη, Διονύση Παπαγιανόπουλο, Λάμπρο Κωνσταντάρα, Ανδρέα Μπάρκουλη τον οποίο ήθελε ο θείος του πολιτευτή κι έκανε «τα πάντα όλα» γι’ αυτό, ενώ με τη φράση: «Εμένα με τους λόγους μου, μην με ανακατεύετε. Εγώ απλώς τους εκφωνώ» κατέστησε απολύτως σαφές, πως έτσι κι αλλιώς, θα στεκόταν στην… επιφάνεια των πολιτικών του θεμάτων. Κι όμως, αυτός ο τύπος έγινε βουλευτής, όπως τόσα και τόσα άλλα …ανίψια, τέκνα, ξαδέλφια, γαμπροί των… «Κασανδρήδων» σαν τον «θείο» του έργου.
«Φωνάζει ο Κλέφτης» με τον Ντίνο Ηλιόπουλο, τον Παπαγιαννόπουλο, τη Ρένα Βλαχοπούλου, και η φράση του Ηλιόπουλου «Μύλος γίνεται στον Οργανισμό στρατηγάκο μου. Ο κλέψας του κλέψαντος, τον κλέψαντα, τω κλέψαντι, ώ παλιοκλέφταροι και παλικλεφταραίοιοιοι», είναι πάντα επίκαιρη, αφού το άθλημα έχει πολλούς «Οργανισμούς» φιλόξενους για τα περαιτέρω.
Για το… «END» επέλεξα τον θρυλικό «Μαυρογιαλούρο», στο έργο του Αλέκου Σακελάριου «Υπάρχει και Φιλότιμο».
Επειδή όμως τώρα πια, μετά τη φράση μπαίνει από μόνο του –εντελώς αυτόβουλα– ένα, μη σας πω και δύο, ερωτηματικά, θα πρέπει επειγόντως να καθιερωθεί η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ, μπας και επανέλθει στην Ελλάδα, τουλάχιστον το ΦΙΛΟΤΙΜΟ!…
Mία από τις Αξίες του Έλληνα, που ΔΕΝ επιδεχόταν φτιασιδώματα στην Αλήθεια και στο Δίκιο.
Φιλιά και καααλή σας μέρα.
