• Έλεγα, λοιπόν, στο προηγούμενο σημείωμά μου ότι αυτά που συμβαίνουν σήμερα, δεν είναι σημερινά.
• Είναι αποτέλεσμα πολλών ετών φασιστικής νοοτροπίας. Στην καθημερινότητά μας.
• Μιας νοοτροπίας ετσιθελισμού, ή τσαμπουκά, ο οποίος έχει επιβληθεί σιγά-σιγά επειδή γίνεται ανεκτός.
• Παρακολουθούσα που λέτε τη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου της Τρίτης.
• Με αφορμή την τελευταία ανάπλαση της πλατείας Ηρώων, για την οποία πρώτα άρχισαν τα έργα και ύστερα η Επιτροπή Ποιότητας Ζωής ενέκρινε την εκτέλεση.
• Μόλις ανακοινώθηκε, συγκεντρώθηκαν καμιά εκατοστή νεολαίοι για να διαμαρτυρηθούν ότι χάνουν το χώρο που έκαναν skate και ποδηλατάδα με bmx.
• Ακούστηκαν δε τα πιο κουφά επιχειρήματα, που έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια σε συνεδριάσεις του Δ.Σ.
• Εκτός ίσως, από σπάνιες φωνές λογικής, που χάθηκαν όμως στην οχλοβοή των απίστευτων επιχειρημάτων.
• Το πρώτο και καλύτερο των επιχειρημάτων ήταν αυτό των νεολαίων: «Μας παίρνετε το σπίτι μας».
• Στο οποίο, αντί να δοθεί μια λογική απάντηση, που είναι και αυτονόητη, ότι δηλαδή οι πλατείες είναι κοινόχρηστα αγαθά, άρχισαν τα ρατσιστικά: «Εσείς νεαρέ που μιλάτε, είστε μαρουσιώτης; Διότι η πλατεία έγινε για τους μαρουσιώτες και όχι για νέους απ’ όλη την Αττική που έρχονται και την καταστρέφουν»,
• Ή εθνικοπατριωτικά κηρύγματα: «Η πλατεία αποκαλείται Ηρώων, διότι τιμούμε αυτούς που κάποτε αγωνίστηκαν και πέθαναν ηρωικά για να είμαστε σήμερα ελεύθεροι. Γι’ αυτό και εμείς, τους τιμούμε με περισσότερο πράσινο».
• Και το δεύτερο επιχείρημα να λεγόταν μια φορά, θα λέγαμε ότι του ξέφυγε του… ποιητή. Αλλά επαναλήφθηκε πολλές φορές.
• Όπως αρκετές φορές, αναφέρθηκε ότι με αφορμή τους skaters της πλατείας αναπτύχθηκαν εκεί καταστήματα σχετικά με το άθλημα.
• Θα μου πείτε τι σχέση είχε αυτό;
• Τελικά, μάλλον είχε, διότι πετάχτηκε ένας νέος και είπε ότι με την πέργολα που κατασκεύασε ο Δήμος στην άλλη άκρη της πλατείας (για να τιμήσει τους ηρωικώς πεσόντες, μάλλον) ωφελήθηκαν κάποια άλλου είδους καταστήματα γύρω από την πλατεία.
• Έπρεπε δε να περάσει πάρα πολλή ώρα εγκλήσεων και αντεγκλήσεων, για να ακουστεί και μια ώριμη φωνή απέναντι στο επιχείρημα «η πλατεία είναι το σπίτι μας».
• Διότι, νεαροί μου φίλοι, στο σπίτι σας δεν πετάτε τα κουτιά των αναψυκτικών σας ή όπου βρείτε…
• (Και αν τα πετάτε τρέχει από πίσω η μαμά και -παρά τις φωνές της- τα μαζεύει).
• Ούτε γεμίζετε τους τοίχους και τους καναπέδες με γκράφιτι…
