Παγκόσμια Ημέρα κατά της Υποκρισίας. Πάνε πολλά χρόνια πίσω –Ανταριασμένοι μου συνάνθρωποι– από τότε, που σκαρφίστηκα την «Παγκόσμια Ημέρα Κατά της Υποκρισίας», διότι ως είναι παγκοσμίως γνωστόν, ΔΕΝ υπάρχει τοιαύτη.
Υπάρχουν εκείνες οι «Κατά» …των ναρκωτικών, του καπνίσματος, του έιτζ, του ανωφελούς κώνωπος κ.ο.κ. όμως για την ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ, ούτε έννοια, ούτε λόγος, ούτε και… «μέτρα», εννοείται!…
Ο …καημός περί Αυτής: της Παγκόσμιας Ημέρας, μου έκανε την τιμή να προστεθεί στους άλλους καημούς μου, τότε που η Ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ κυρία Ρένα Λαμπράκη, είχε κάνει μία ομιλία στο Κινηματοθέατρο ΔΙΑΝΑ στο Μαρούσι, με θέμα: «Ξενοφοβία και Ρατσισμός».
Πήγα, άκουσα, θύμωσα – γιατί δεν δεχόμουν να με… θέτουν προ των ευθυνών μου, για τούτο «το κακό πράγμα» το οποίο απλωνόταν απειλητικά πάνω από την Ελλάδα, αφού δεν ήταν ένα πρόβλημα που δημιούργησε ο λαός, και άρα… έπρεπε να το διορθώσει!…
Όταν ήρθε επομένως, η ώρα των τοποθετήσεων και των ερωτήσεων από το κοινό, αντι-μίλησα καταλλήλως, όπως κάνουν οι Έλληνες πολίτες, όταν οι… «φίλοι» βουλευτές, υπουργοί, δήμαρχοι, υποτιμούν τη νοημοσύνη τους, και βρίσκοντας μέσα στην αδράνεια πρόσφορο έδαφος, σπέρνουν το «χόρτο» που θα τους επιφέρει τα προσδοκόμενα…
Αντέδρασα λοιπόν, διότι ένοιωσα να φορτώνουν στις πλάτες μας «Ξενοφοβία και Ρατσισμό» ενώ η κυβέρνηση Σημίτη με τις ανάλογες Πολιτικές Επιλογές, ήταν αυτή που εξέτρεφε ύπουλα και σταθερά, και τη Μία και τον Άλλον!
Ήθελαν όμως να μας αποκοιμίσουν, με το παραμύθι της μόδας που είχε και ξενοφοβία και ρατσισμό στη θέση του δράκου.
Έτσι, οι ομιλίες, οι καμπάνιες, οι εκδηλώσεις, τα συνθήματα και τα …μηνύματα που περνούσαν από όλα τα Μ.Μ.Ε. εκείνην την ακάθεκτη εποχή –ΚΑΤΑ ενός «φαινομένου» το οποίο γέννησε η Πολιτική Σκοπιμότητα– τοποθετήθηκαν στο «ντουλάπι» του μυαλού, που άνοιγε με τη λέξη ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ.
Από τότε, φιλαράκια μου Ανταριασμένα και ποτέ Παραμυθιασμένα, έχουν περάσει χρόνια και ζαμάνια και τα καζάνια των Δρυΐδων της Πολιτικής Εξουσίας, δεν έχουν σταματήσει να «μαγειρεύουν» το μαγικό φίλτρο που τους κρατάει σε φόρμα, για να ασκούν με επιτυχία τα Υποκριτικά τους Καθήκοντα.
ΣΥΝΑΜΑ…
Η Πολιτική Εξουσία –συνεπικουρούμενη και από την «Τέταρτη» δια του γραπτού και προφορικού δημοσιογραφικού λόγου– παίζει τα «περίεργα» παιχνίδια της, με πρώτο στις προτιμήσεις της, τη «μακριά γαϊδούρα» πάνω στην πλάτη του λαού.
Οι κομματικές – παραταξιακές συγγένειες, και οι συμφέρουσες διαπλοκές μεταξύ των δύο εξουσιών, εμφανίζουν από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης το εν λόγω παίγνιο, ως ευγενές άθλημα, δια του οποίου οδηγείται η χώρα –πού αλλού;– προς την Πρόοδο!…
Διάβασα προχτές που λέτε, μια… δημοσιογραφική παράγραφο που αφορούσε σε κάποιον Υπουργό και μού ’ρθε στο νου, το σύνθημα το γραμμένο στους τοίχους της οργής: «Αλήτες – Ρουφιάνοι Δημοσιογράφοι».
Ακούω και διαβάζω θέσεις, απόψεις, σχόλια, μισές αλήθειες, μισά ψέματα, παραμυθιασμένα λόγια και η Παγκόσμια Ημέρα Κατά της Υποκρισίας, όλο και πιο επιτακτικά ζητάει να υπάρξει κάποτε η Γιορτή της, στον Παγκόσμιο χάρτη του χρόνου.
Όσο για την Ελλάδα, εδώ θα πρέπει να καθιερώσουμε το… ΕΤΟΣ Κατά της Υποκρισίας, αφού «εχτές» ΞΑΦΝΙΚΑ και όλως τυχαίως, ανακάλυψαν ΟΛΕΣ οι εξουσίες ταυτοχρόνως, την… εγκληματική δράση κοινοβουλευτικού κόμματος, ανεβασμένου από τους ελλαδίτες και τους ελληναράδες, στην Τρίτη θέση ως προς την πρόθεση ψήφου, κατά τας δημοσκοπήσεις.
Τώρα όμως, που η Κυβέρνηση των δύο εταίρων, ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ πως πρέπει να παταχθεί το «μόρφωμα» που τόσα χρόνια σκότωνε, έδερνε, προπηλάκιζε, έσπαγε – έκαιγε – κατέστρεφε, έβριζε, παρανομούσε Α-ΝΕ-ΝΟ-ΧΛΗ-ΤΟ και πολλάκις υποστηριζόμενο από τα Σώματα που πρέπει να προστατεύουν τον πολίτη, οι έγκριτοι λειτουργοί της ενημέρωσης, τινάζουν τη σκόνη από τα ρούχα τους, διότι μόλις έπεσαν από τα σύννεφα και αυτοί!
