Η ελπίδα, λένε, πεθαίνει τελευταία και όσο υπάρχουν νέα παιδιά, όπως αυτά που κατέκλυσαν την αίθουσα συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου Αμαρουσίου την περασμένη Τρίτη το βράδυ, έχουμε κάθε λόγο να ελπίζουμε ότι δεν χάθηκαν όλα. Νέα παιδιά που παρέδωσαν μαθήματα πολιτικής συμπεριφοράς και έδειξαν στους έκπληκτους δημοτικούς συμβούλους πώς πρέπει να γίνεται η αντιπαράθεση επιχειρημάτων σε ένα Δημοτικό Συμβούλιο.
Γράφει ο Θάνος Σταθόπουλος
Ο λόγος που έφερε αυτά τα παιδιά στο μέγαρο της Βασ. Σοφίας μπορεί από κάποιους να θεωρείται ήσσονος σημασίας, ακόμη και υπερβολικός. Τους κάνουν «έξωση» από την πλατεία Ηρώων, το «σπίτι» τους όπως το λένε χαρακτηριστικά, όπου ξεδίνουν με τα skateboards και τα BMX ποδήλατά τους. Παραπονέθηκαν οι γείτονες, έγιναν ζημιές στους γρανίτες της πλατείας, εκτοπίστηκαν οι «φιλήσυχοι» πολίτες κ.ο.τ. Σίγουρα, κάποιοι από τους παραπάνω λόγους ισχύουν. Αναμφίβο-
λα, υπήρξαν και υπάρχουν ενοχλήσεις από την αθλητική δραστηριότητα αυτών των παιδιών. Αλλά ποιος φταίει γι’ αυτό; Ποιος έχει την ευθύνη που δεν έχουμε φροντίσει ως οργανωμένη τοπική κοινωνία να διαθέτουμε επαρκείς χώρους άθλησης για τους νέους ανθρώπους;
Αλλά ας επανέλθουμε στους λόγους για τους οποίους η στήλη αφιερώνει το παρόν άρθρο στα παιδιά της πλατείας Ηρώων. Και ο σημαντικότερος από αυτούς είναι ο τρόπος που διεκδικούν το δικαίωμά τους στο δικό τους υγιές πάθος. Είναι ο τρόπος με τον οποίο στάθηκαν και μίλησαν στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου. Ναι, υπήρξαν και κάποιες ελάχιστες «παραφωνίες», από ορισμένους που έχουν συνηθίσει σε γηπεδική συμπεριφορά, αλλά αυτές απομονώθηκαν άμεσα από τα ίδια τα παιδιά.
Όσον αφορά εκείνους τους νέους που κάθισαν στα έδρανα των δημοτικών συμβούλων και μίλησαν από μικροφώνου, τι να πρωτογράψει κανείς! Για την πολύ καλή χρήση της ελληνικής γλώσσας, για την παντελή αποφυγή «ξύλινων» λόγων και επιχειρημάτων, που ακούγονται κατά κόρον στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα, για τον σεβασμό τους απέναντι στον θεσμό του Δημοτικού Συμβουλίου!
Τι κι αν μας ξένισαν τα ξυρισμένα ή περίεργα κουρεμένα κεφάλια τους, τα σκουλαρίκια τους, τα εμφανή «τατού» στο σώμα τους. Ο λόγος τους ισοπέδωσε τις προκαταλήψεις μας, σκορπώντας αμηχανία στις τάξεις των δημοτικών συμβούλων και αφήνοντας με το στόμα ανοιχτό τους παρακαθήμενους στα δημοσιογραφικά έδρανα. Τέτοια ποιοτική αντιπολίτευση δεν θυμόμαστε να έχει λάβει χώρα στην αίθουσα συνεδριάσεων τα τελευταία χρόνια. Άραγε, να έλαβαν τα μαθήματα οι αιρετοί μας, για το πώς πρέπει να διεξάγεται πλέον η πολιτική αντιπαράθεση; Θα αποδειχθούν «ανοιχτοί» στα μηνύματα των καιρών;
Πάντως, η πρώτη αντίδρασή τους μόνο αισιοδοξία δεν προκαλεί. Για τούτο και η φράση της βραδιάς ανήκει αναμφίβολα στον νέο που φώναξε «πολύ λαϊκισμός για μια τέτοια βραδιά, βρε παιδιά», απευθυνόμενος μάλιστα στην αριστερή πτέρυγα του Δημοτικού Συμβουλίου, «παγώνοντας» την αίθουσα συνεδριάσεων. Αλλά και στη συνέχεια, τα παιδιά αυτά δεν χαρίστηκαν σε κανέναν. Δεν μίλησαν κομματικά, δεν προσπαθούσαν να κερδίσουν τις εντυπώσεις, δεν προκάλεσαν. Ακόμη και η σταθερή στάση τους, δηλαδή να φτιαχτεί πρώτα ο χώρος που θα μπορούν ανεμπόδιστοι να επιδίδονται στην αθλητική δραστηριότητά τους και μετά να αποχωρήσουν από την πλατεία Ηρώων, σε καμία περίπτωση δεν έλαβε μορφή απειλής ή τσαμπουκά.
Είναι από τις λίγες φορές που η στήλη ασφυκτιά στον χώρο της και δεν μπορεί να χωρέσει όλα όσα πρέπει να γραφτούν. Όλα όσα οφείλουμε να πούμε, αλλά και αυτά για τα οποία οφείλουμε να απολογηθούμε απέναντι στους νέους μας. Για τον λόγο αυτό θα κλείσει με μία έκκληση-πρόσκληση προς το συγκεκριμένο τμήμα της νεολαίας μας. Μπήκατε ξαφνικά στην αίθουσα συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου και μας αιφνιδιάσατε ευχάριστα. Μη μας εγκαταλείψετε τόσο ξαφνικά. Ακόμη κι όταν γίνει ο χώρος που επιθυμείτε, αφιερώστε μερικά βράδια από τη ζωή σας για να ασχοληθείτε και με άλλα από τα πολλά προβλήματα της πόλης. Χρειαζόμαστε τις φρέσκιες ιδέες σας, έχουμε ανάγκη από την αντιπολίτευσή σας, μπορούμε να διδαχθούμε πολλά από την καθαρότητα της σκέψης σας.
Μη μας εγκαταλείψετε, γιατί αν το κάνετε εγκαταλείπετε τον εαυτό σας, τα όνειρά σας, το μέλλον σας. Αν μας αφήσετε μόνους κι ανεξέλεγκτους θα σας κάνουμε το αύριο ακόμη χειρότερο. Θα σας αφαιρέσουμε κι άλλες πλατείες, θα σας στερήσουμε κι άλλο ζωτικό χώρο, μέχρι να σας κάνουμε σαν εμάς, «καμένους», όπως μας αποκαλείτε.
Είναι στο χέρι σας να μας αποτρέψετε. Μη μας αφήσετε σε ησυχία, κάντε μας τη ζωή πατίνι ή ποδήλατο, αν προτιμάτε, κι ας είναι και BMX…
