Το σπίτι μου εκείνη την εποχή ήταν στην οδό Μιαούλη. Ήρωας του ’21, είπα μέσα μου, πατριώτης, καλά πράγματα. Γουρλίδικο θα είναι το σπίτι. Ο κάθετος δρόμος της γωνίας λέγεται Αλκυόνης. Μπλε χρώμα, της εθνικοφροσύνης κι αυτό, προς την πλευρά της Κηφισιάς. Η συνέχειά της, προς τη μεριά της Πεύκης, πράσινη. Δεν έφτασα στο σημείο να συνδυάσω το χρώμα της πινακίδας με πασοκική κομματική τοποθέτηση. Με καθήλωσε το όνομα του δρόμου: οδός Ιωαννίνων. Η πρώτη, μεγάλη πατρίδα. Μόλις το είδα, χτύπησε η καρδούλα μου. Το θεώρησα αγαθό οιωνό, ένα γεγονός που δε μπορούσε παρά να σημαίνει την ολοκλήρωση μιας περιπλάνησης. Την επιστροφή στην Ιθάκη. Αυτό ήταν, τέλειωσε. Με τη λαχτάρα που κατείχε τον Οδυσσέα όταν μετά από σαράντα κύματα πρωτοπάτησε στο χώμα του νησιού του, αποφάσισα να νοικιάσω το συγκεκριμένο ακίνητο και να γίνω κάτοικος του συγκεκριμένου γεωγραφικού σημείου. Καιρός ήταν.
Γράφει η Βασιλική Πιτούλη
Βγαίνοντας από το σπίτι μου, Πέμπτη απόγευμα, σκέφτηκα να περπατήσω. Πρώτον, διότι δεν αισθανόμουν ακόμη έτοιμη να καβαλήσω το αυτοκίνητο, και δεύτερον, επειδή είχα ανάγκη να κινηθώ. Να κάψω θερμίδες.
Ξεκίνησα από τη γωνία Αλκυόνης και Μιαούλη. Η συνέχεια του δρόμου αυτού είναι η Θερμοπυλών που καταλήγει στη Μακεδονίας, η οποία πηγαίνει παράλληλα προς τις γραμμές του τρένου. Εγώ πήρα την Άρεως κι έστριψα στην Αγίας Παρασκευής. Είναι ένα στενός δρόμος με πυκνή τώρα πια δόμηση στις πλευρές του. Κάποτε, πριν από όχι πολλά χρόνια, εκεί που σήμερα έχουν φυτρώσει σαν τα μανιτάρια οι μεζονέτες και τα οικιστικά συγκροτήματα, απλώνονταν οι κατάφυτοι κήποι, οι ανθώνες και τα περιβόλια της Κάτω Κηφισιάς. Η Αγίας Παρασκευής, το δρομάκι που ακολούθησα, ανηφορίζει σχεδόν παράλληλα με την Αγίας Κυριακής που αποτελεί και το όριο στο άστυ των Αιγυπτιωτών. Οι δυο αγίες πλάι πλάι. Αμφότερες εορτάζουσες τον Ιούλιο. Καλοκαιριάτικες.
Ένα απόγευμα, πριν από χρόνια, καθώς οδηγούσα το πρώτο μου αυτοκίνητο, το παλιό, στούκαρα μ’ ένα άλλο ακριβώς στη γωνία Αγίας Κυριακής και Μάρκου Μπότσαρη. Αναίμακτα, ευτυχώς. Πήγα μετά κι άναψα μια λαμπάδα στο ταπεινό εκκλησάκι, ανήμερα στη γιορτή της αγίας, 7 Ιουλίου.
❍ ❍ ❍
Η Βασιλική Πιτούλη είναι καθηγήτρια οικονομολόγος και γαλλικής φιλολογίας στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Έχει διδάξει στη Ριζάρειο Σχολή, στα Εκπαιδευτήρια Καργάκου, σε ΙΕΚ, στα Τοσίτσεια-Αρσάκεια Λύκεια και έχει αποσπαστεί στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο. Είναι μέλος της συντακτικής επιτροπής του δελτίου της Ένωσης Οικονομολόγων Εκπαιδευτικών Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Έχει ασχοληθεί με τη μετάφραση από τα γαλλικά στα ελληνικά για το Κέντρο Μελετών και Τεκμηρίωσης της ΟΛΜΕ. Ήταν εισηγήτρια-συντονίστρια της έκδοσης με τίτλο Αγωγή του Καταναλωτή από τη Φιλεκπαιδευτική Εταιρεία τον Μάιο του ‘99 στο πλαίσιο του Επιχειρησιακού Προγράμματος Εκπαίδευσης και Αρχικής Κατάρτισης, καθώς και υπεύθυνη βιβλιοπαρουσίασης-βιβλιοκριτικής στο περιοδικό «Το δικό μας βήμα» που εκδίδει η Α-Γ ΕΛΜΕ Ανατολικής Αττικής. Σήμερα είναι υπεύθυνη Σχολικής Βιβλιοθήκης. Είναι μέλος της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς και της Ενωτικής Πορείας Συγγραφέων.
