Ανάμεσα στις 27 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα η οποία ανάλογα με τον πληθυσμό της έχει το μεγαλύτερο ποσοστό μεταναστών στην όπου γης διασπορά, με εξαίρεση ίσως τη νήσο Μάλτα. Υπολογίζεται ότι το 29% του συνόλου του Ελληνισμού βρίσκονται έξω από την Ελλάδα και η συντριπτική πλειοψηφία από αυτούς επιλέγουν τη μόνιμα εγκατάσταση για τους ίδιους και τα παιδία τους. Το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας μας δεν είναι μόνο αποτέλεσμα της υπογεννητικότητας και της ραγδαίας γήρανσης του πληθυσμού της. Είναι επίσης συνέπεια του μεγάλου μεταναστευτικού κύματος τις δεκαετίες 1950 έως 1970 όταν στα είκοσι και πλέον χρόνια αυτά έφυγαν από την Ελλάδα μετανάστες περίπου δύο εκατομμύρια νέοι Έλληνες για να βρουν δουλειά στις αναπτυσσόμενες χώρες όπως Γερμανία, Αυστραλία, ΗΠΑ και αλλού. Η Ελλάδα, ανάμεσα στις νικήτριες χώρες στο Παγκόσμιο πόλεμο με πολλή αίμα στα πεδία των μαχών, αντί να αξιοποιήσει τα προγράμματα ανασυγκρότησης (π.χ. σχέδιο Μάρσαλ κ.α.), οι πολιτικοί μας προτίμησαν και ενθάρρυναν την «εξαγωγή» ότι καλύτερο έχει μια χώρα, τα νιάτα της Ελλάδας. Εκατοντάδες χιλιάδες νέοι άνθρωποι που ξενιτεύτηκαν εκείνα τα χρόνια, σήμερα έχουν οικογένειες με παιδιά και εγγόνια. Με τη σημερινή οικονομική και κοινωνική αστάθεια που βιώνει η Ελλάδα, η προοπτική για παλιννόστηση είναι μηδενική. Από τότε κύλησε μισός αιώνας, οι οικονομικές και άλλες συνθήκες άλλαξαν σημαντικά προς το καλύτερο. Όχι όμως για πολύ. Οι δεκαετίες 1975 – 2005 έδειξαν ότι η χώρα τουλάχιστον στο οικονομικό σκέλος, δηλαδή, το κατά κεφαλήν εισόδημα, υπερδιπλασιάστηκε και για πολλούς, πενταπλασιάστηκε. Ήταν όπως όλα πλασματικά.
Γιώργος Σταυράκης
-Οι Έλληνες ζήσαμε το μύθο μας και τούτο διότι χρησιμοποιήσαμε την συμμετοχή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση μόνο ως πηγή χρημάτων και αγνοήσαμε τις υποχρεώσεις. Οι πολιτικοί με προδοτική αφροσύνη και με υπερδανεισμό υποθήκευσαν όλους εμάς τους Έλληνες και τα παιδιά μας και μας έριξαν βαθιά στη λίμνη Αχερουσία.
-Η συμπεριφορά των ανθρώπων στην Ελλάδα, η οποία σημειωτέον κάποτε ήταν και δική τους, είναι τώρα για αυτούς απαράδεκτη. Βλέπουμε τώρα αμήχανοι τον ηθικό ξεπεσμό του μέσου νεοέλληνα, την κοινωνική και οικονομική αστάθεια, το φορολογικό και ασφαλιστικό σύστημα να αλλάζει κάθε λίγους μήνες και προβληματίζονται αναβάλλοντας κάθε σκέψη παλιννόστησης. Είναι φανερό ότι μετά από 50 και 60 χρόνια υπάρχει σοβαρό πολιτισμικό χάσμα με έντονες μεταβολές κοινωνικής νοοτροπίας και συμπεριφοράς ανάμεσα στις δύο ομάδες.
-Παρά τις προσπάθειες να γίνονται τα τελευταία χρόνια, οι πολιτικοί μας δεν πείθουν και δεν κατόρθωσαν, ακόμη να απαλλάξουν την κοινωνία μας από την μετριότητα της δημόσιας διοίκησης όπως είναι η παιδεία, η υγεία, η δίκαιη φορολογία κ.α. Σήμερα, έτος 2014 έχουμε περισσότερους από 60.000 χιλ. νέους Έλληνες φοιτητές στη διασπορά και ένα διπλάσιο νούμερο πτυχιούχων εντός της χώρας που προσανατολίζονται στην μετανάστευση. Οι Έλληνες φοιτητές στην Δ. Ευρώπη ,τις ΗΠΑ, Αυστραλία και αλλού με το ταλέντο τους αναδεικνύεται και αναγνωρίζεται η ικανότητά τους, καταξιώνονται ως νέοι επιστήμονες και σταδιακά γίνονται στελέχη σε σοβαρές εταιρίες κυρίως στον ιδιωτικό τομέα. Εκεί γνωρίζουν την αληθινή έννοια της αξιοκρατίας και την εφαρμογή των νόμων και των κοινωνικών κανόνων. Αυτό όμως στέρησε και φοβούμαι πως θα στερήσει και στο μέλλον την χώρα από τα φωτεινά μυαλά, αυτό που λέμε στην Αγγλικά (Brain Drain). Να πως και γιατί η Ελλάδα «τρώει τα παιδία της».
-Γενικότερα ο απόδημος Ελληνισμός μοιάζει με έναν «παροπλισμένο γίγαντα» το οποίο η μητροπολιτική Ελλάδα ποτέ δεν προσπάθησε σοβαρά να τον προσελκύσει και να τον αξιοποιήσει, να τον εντάξει δηλαδή, στην αναπτυξιακή προσπάθεια της χώρας. Με αυτήν την νοοτροπία η κοινωνία μας και η οικονομική ζωή σέρνεται για πολλές δεκαετίες από μετριότητες στην πολιτική. Ενθαρρύνθηκε ο αμοραλισμός, ο αριβισμός, οι πελατειακές σχέσεις πολιτικών και λαού, χαρακτηριστικά τα οποία κρατούν την Ελλάδα στην οπισθοδρόμηση, ανοίγοντας έτσι δρόμους για νέο κύμα μετανάστευσης και άρα την αφαίμαξη της Ελλαδικής κοινωνίας. Είναι, φαίνεται, στην μοίρα της φυλής μας από τα χρόνια του Ομήρου, ως τις μέρες μας, οι Έλληνες να γυρεύουμε ξένες πατρίδες και στις ξένες πατρίδες να ψάχνουμε να βρούμε τη δική μας.
