Η άνοιξη εφούντωσε πια. Παντού βασιλεύει και κυριαρχεί το πράσινο. Τα λουλούδια σαν επίγεια φυσικά θυμιαστήρια στέλνουν προς τον ουρανό την ευωδία τους.
Τα πάντα είναι πρόσχαρα. Όλα φαίνονται σαν να γελούν. Η φύση ευρίσκεται στην πιο καλή ώρα.
Μέσα σ’ αυτή την ομορφιά έρχεται η μεγάλη εορτή του Πάσχα. Αχ, με πόση χαρά το περιμένουμε δεν λέγεται.
Έχουμε διπλή χαρά. Πρώτα για την μεγάλη αυτή ημέρα και δεύτερο γιατί όλο και κάτι καινούργιο περιμένουμε, όπως κάθε χρόνο.
Αυτό μάλιστα το δεύτερο γεγονός, μας φέρνει αγωνία δεν ξέρουμε αν είναι δικαιολογημένη. Μα ώσπου να ειπούμε όλα αυτά φτάνει το Πάσχα. Θα προηγηθεί η Μεγάλη Εβδομάδα θα γίνει η θριαμβευτική είσοδος του Χριστού στα Ιεροσόλυμα. Θα τον επευφημήσουν. Θα τον υποδεχτούν σαν νικητή, χωρίς να υποπτεύονται , ότι πράγματι είναι νικητής του κακού και του θανάτου.
Θα φτάσουμε στο Μυστικό Δείπνο, όπου θα διδαχθούμε την ταπεινοφροσύνη. Ο Κύριος θα πλύνει τα πόδια των μαθητών του. Δεν θα παραλείψει να κάνει το ίδιο και για τον Ιούδα τον προδότη, ενώ το ξέρει τι θα συμβεί σε λίγο. Τι μεγάλο δίδαγμα για τους ανθρώπους! Πόση ανεξικακία!
Θα γίνει η προδοσία.
Ο ευεργέτης θα ανέβει στο Σταυρό θα συγχωρήσει τους Σταυρωτές του. Θα συγχωρήσει τον ληστή. Θα τον καταριούνται όλοι εκείνοι που χθες εφώναζαν « Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος» .
Και ενώ το αίμα του θα στάζει, δεν θα παραλείψει το καθήκον του, προς την Αγία Μητέρα Του! Τι ωραίο παράδειγμα για μας.
Δύο πιστοί Μαθητές θα τον ενταφιάσουν.
Οι Ιουδαίοι θα σφραγίσουν τον τάφο. Το βράδυ όμως της άλλης ημέρας τα χαράματα της Κυριακής ο τάφος, θα λάμψει. Εκτυφλωτικό φως θα ξεχυθεί και ο Κύριος θα αναστηθεί. Θα μας φέρει τη χαρά της Ανάστασης μετά τη θλίψη της Μεγάλης Παρασκευής.
Έχουμε Πάσχα!
Στη σούβλα θα ψήσουμε το αρνί. Αχ, πώς, μοσχοβολάει. Το τραπέζι πρόσχαρα στολισμένο με λουλούδια περιμένει.
Η χαρά πλημμυρίζει τις καρδιές μας. Τα γέλιο αντηχεί σε όλες τις αυλές. Είναι Πάσχα. Είναι χαρά.
Ο θάνατος νικήθηκε.
Η απολύτρωση ήλθε.
Γιορτάζουμε. Τα κόκκινα αυγά το μαρτυρούν.
Αυτά θα τσουγκρίσουμε και θα γελάσουμε με εκείνα που θα σπάσουν.
Κανένας δεν μένει αδειανός. Χωρίς χαρά.
Μα και η πόρτα του γείτονα μας, που ήταν λυπημένος άνοιξε και αυτή την ημέρα. Την ανοίξαμε εμείς. Καταλαβαίνετε πως πήγαμε από ό, τι είχαμε εμείς. Πήραμε από την πονεμένη τους ψυχή χίλια ευχαριστώ και άπειρες ευχές. Με αυτά στολίστηκε η ψυχή μας. Αχ! πόση ευχαρίστηση νιώσαμε γι’ αυτό.
Πάσχα λοιπόν, η μεγάλη γιορτή και η Εκκλησία μας λάμπει. Γέμισε από το φως των λαμπάδων. Γέμισε από χαρωπές ψαλμωδίες. Από το «ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ».
Στο χοροστάσι όλο το χωριό. Στην εξοχή όλοι οι αιχμάλωτοι της πολιτείας.
Θεέ μας, πόση συγκίνηση νιώθουμε τη μεγάλη αυτή μέρα για όλα αυτά. Για την ειρήνη που φέρνει στην κάθε ψυχή, για την καινούργια φορεσιά, μα πιο πολύ για το φως της αγάπης, που ξεχύθηκε από τον τάφο
Γι ‘ αυτό υψώνουμε προσευχή, Θεέ μας, θερμή και σας παρακαλούμε να έχουμε στην ψυχή μας παντοτινό Πάσχα! Την αγάπη Σου!
Ανδρέας Φ. Βασιλείου
