Γυρίζοντας το χρόνο πίσω, ακούμε τη διδακτική φωνή της Ελληνικής Μυθολογίας να μας μιλά για τον Κρόνο.
Ο Κρόνος ήταν απόγονος της Γαίας και του Ουρανού. Ήταν ο πιο νέος, αλλά και πιο πονηρός και φιλόδοξος ηγέτης της πρώτης γενεάς των Τιτάνων, που αφού νίκησε και ανέτρεψε τον πατέρα του τον Ουρανό με τη βοήθεια της μητέρας του Γαίας, κυβέρνησε κατά τη μυθολογική χρυσή εποχή, έως ότου νικήθηκε από τον γιο του Δία. Όμως, επειδή φοβήθηκε τις ίδιες του τις πράξεις, δηλαδή μήπως και αυτός είχε την ίδια μοίρα με τον πατέρα του, αποφάσισε, όσα παιδιά του γεννιούνταν να τα καταπίνει. Γλίτωσε μόνο, με τη βοήθεια της γυναίκας του Ρέας, ο Δίας, όταν η Ρέα αντί για τον Δία, του έδωσε να καταπιεί μια φασκιωμένη πέτρα. Όταν μεγάλωσε ο Δίας θανάτωσε τον πατέρα του Κρόνο δίνοντάς του να πιει δηλητήριο.
Έτσι έχει μείνει μέχρι σήμερα να λέμε κι εμείς τη φράση «Ο Κρόνος τρώει τα παιδιά του», όταν θέλουμε να τονίσουμε την έλλειψη προστασίας, αγάπης, φροντίδας και μέριμνας, από αυτήν που σίγουρα την περιμένουμε -όπως την περίμενε και ο Δίας από τον πατέρα του Κρόνο- και αντί αυτής της υποστήριξης, δεχόμαστε την πλήρη απόρριψη και αδιαφορία μέχρι και την εγκληματική συμπεριφορά, όπως ήταν η πράξη του Κρόνου που από αρχομανία και μισαλλοδοξία προτιμούσε να τρώει τα παιδιά του, φοβούμενος ότι θα του πάρουν το θρόνο.
Εδώ, η διάθεσή μας γίνεται μελαγχολική, όταν σκεφτούμε την πατρίδα μας, σαν έναν αναλλοίωτο Κρόνο, που από άγνοια ή αδιαφορία, ή από επιπολαιότητα, ή από λαθεμένες προτροπές ή επιλογές, δεν κράτησε στη γη της πολλά άξια παιδιά της, αλλά μη διακρίνοντας -όπως έπρεπε να κάνει- τις ιδιαίτερες ικανότητες και το κοφτερό μυαλό τους, τα ανάγκασε να εγκαταλείψουν την Ελλάδα και να βρεθούν σε ξένες χώρες, και εκεί να μεγαλουργήσουν και να φωτίσουν με τις γνώσεις τους πολλούς τομείς της Επιστήμης και της Τέχνης.
Όμως δεν θα σταματήσουμε στα παραπάνω που μας διδάσκει η Μυθολογία μας. Θα προχωρήσουμε το χρόνο σε μια άλλη περίοδο της Αρχαίας Ιστορίας μας, και συγκεκριμένα μεταξύ των ετών 500 π.Χ. και 322 π.Χ., όπου θα δούμε πώς και πού έφυγαν από τη ζωή, μερικοί από τους πιο σημαντικούς βασιλείς, φιλοσόφους, ιστορικούς, ρήτορες κ.ά. της χώρας μας, που το όνομά τους έλαμψε στην αρχαιότητα και εξακολουθεί να λάμπει μέχρι σήμερα σε όλη την ανθρωπότητα. Έτσι διαβάζουμε ότι: Στην εξορία πέθαναν: Ο Αισχύλος, ο Θεμιστοκλής, ο Ηρόδοτος, ο Αναξαγόρας, ο Ικτίνος, ο Ευριπίδης, ο Αλκιβιάδης, ο Θουκυδίδης, ο Πλάτων, ο Ισοκράτης και άλλοι πολλοί. Στην εξορία από πείνα πέθαναν: Ο Πυθαγόρας, ο Αριστείδης, ο Σοφοκλής, ο Αριστοφάνης, και άλλοι. Στη φυλακή πέθαναν ο Φειδίας και ο Μιλτιάδης. Ο Σωκράτης ήπιε κώνειο και ο Δημοσθένης πήρε δηλητήριο.
Αν δούμε μία μία χωριστά τις παραπάνω θλιβερές περιπτώσεις, θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι η πραγματική αιτία θανάτου όλων αυτών των σπουδαίων προγόνων μας, ήταν ο φθόνος, η αχαριστία, οι συνομωσίες και οι έριδες των Ελλήνων της εποχής εκείνης, και με πολλά ερωτηματικά και μεγάλη απογοήτευση, ίσως μουρμουρίσουμε: «Ελλάς το μεγαλείο σου!» και τότε η σκέψη μας θα πισωγυρίσει στη Μυθολογία μας και θα θυμηθούμε πάλι τον Κρόνο που έτρωγε τα παιδιά του. Αλήθεια… υπάρχει μεγάλη ομοιότητα σε πολλές πράξεις της Ελλάδας μας, με τις πράξεις του Κρόνου, αφού μεταφορικά και αλληγορικά και οι δύο «έτρωγαν τα παιδιά τους».
Αφήνοντας το «χθες» που τόσο πολύ μας προβληματίζει, ερχόμαστε στο «σήμερα», και βλέπουμε ότι αυτό μας πληγώνει ακόμα περισσότερο από όλα τα άλλα, γιατί το «σήμερα» το ζούμε, παλεύουμε με αυτό, αγωνιζόμαστε… αλλά δυστυχώς χάνουμε, γιατί έχουμε εμπλακεί σε έναν αγώνα σκληρό και άνισο, αγώνα συντριβής και υποταγής. Χάνουμε καθημερινά ανθρώπους που λυγίζουν και σπάζουν σαν κλαδιά, γιατί μην αντέχοντας την ανέχεια, τη δυστυχία, την πείνα και την απώλεια της αξιοπρέπειάς τους που έχει χαθεί στα Τάρταρα, επιλέγουν, αναζητώντας τη λύτρωση, να δώσουν ένα βίαιο τέλος στη ζωή τους.
Αυτό όμως που κάνει την πατρίδα μας πιο έρημη και φτωχή είναι η εθνική πληγή της μετανάστευσης των νέων μας σε χώρες του εξωτερικού. Τα νέα παιδιά και ιδιαίτερα αυτά που έχουν σπουδάσει, οι επιστήμονές μας, προσεγγίζοντας με ώριμη σκέψη τη δραματική κατάσταση της ανεργίας που βιώνουν καθημερινά- αφού έχουν χτυπήσει αμέτρητες κλειστές πόρτες που δεν ανοίγουν με τίποτα- εκφράζουν την πλήρη απελπισία τους, τόσο για την παρούσα κατάσταση της χώρας μας, όσο και για την έλλειψη κάποιας θετικής προοπτικής για το μέλλον. Δεν βλέπουν πουθενά τη χάραξη έστω και μιας μικρής ελπιδοφόρας πορείας. Αντίθετα βλέπουν την ανεργία που έφτασε σήμερα στο 27,6%, να ξεπερνά το 30%, και γνωρίζουν καλά ότι τα νούμερα αυτά που ακούγονται είναι πολύ μεγαλύτερα.
Η Εταιρεία Δημοσκοπήσεων που πραγματοποίησε έρευνα για λογαριασμό του Πανεπιστημίου Αθηνών, κατέληξε σε απογοητευτικά αποτελέσματα. Ένας στους τέσσερις αποφοίτους νέους ανώτατης και ανώτερης εκπαίδευσης, δηλώνει έτοιμος να μεταναστεύσει, ενώ από τους νέους με στοιχειώδη εκπαίδευση μόλις το 5% σκέπτεται να ζητήσει δουλειά στο εξωτερικό. Άρα το συμπέρασμα είναι ότι το πλέον μορφωμένο κομμάτι του πληθυσμού μας, αντιμετωπίζοντας κατακερματισμένα και αποχρωματισμένα τα όνειρά του, αγωνιά και φεύγει έξω.
Η Ελλάδα χάνει τα άξια παιδιά της, τα δυνατά μυαλά διαρρέουν σε άλλες χώρες , όπου και αξιοποιούνται βασικά προς όφελος των ξένων. Αυτό είναι ένα ζήτημα πολύ σοβαρό, διότι δεν αφορά μόνο την απογύμνωση της Οικονομίας της χώρας μας από υψηλής αξίας στελέχη, αλλά πρωτίστως αφορά την εθνική μας αφαίμαξη. Ας σκεφτούμε σοβαρά ότι σήμερα η μετανάστευση, δηλαδή η ατομική ή ομαδική μετακίνηση από την πατρώα γη σε άλλον τόπο με βασικό κίνητρο την εύρεση εργασίας, είναι – κυρίως για τους νέους- η εθνική ανοιχτή πληγή της χώρας μας.
Σε τι διαφέρουν σήμερα οι νέοι που τους αναγκάζει η Ελλάδα μας να ακολουθήσουν το δρόμο της μετανάστευσης που πήραν και οι παππούδες τους πριν από πολλά χρόνια, ζεσταίνοντας στην καρδιά τους την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή;
Σε τι διαφέρουν σήμερα οι νέοι που τους αναγκάζει η Ελλάδα μας να μεταναστεύσουν και να ζήσουν σαν εξόριστοι, όπως έζησαν και πέθαναν διωγμένοι τόσοι σπουδαίοι Έλληνες στην αρχαιότητα, όπως είδαμε παραπάνω;
Σε το διαφέρουν σήμερα οι νέοι, που τους αναγκάζει η Ελλάδα μας να μεταναστεύσουν σε ξένες χώρες για να μπορέσουν να σώσουν τη ζωή τους;
Μήπως η Ελλάδα μας, ως σύγχρονος Κρόνος, τρώει και αφανίζει τα παιδιά της; Ας το σκεφτούν επιτέλους σοβαρά και υπεύθυνα οι κυβερνώντες και οι αρμόδιοι και χωρίς άλλη καθυστέρηση, γιατί ήδη έχουμε χάσει πολύτιμο χρόνο.
Ο σοφός Ευριπίδης μάς συμβούλεψε: «Βουλεύου χρόνω», δηλαδή, να σκέπτεσαι έγκαιρα.
Ας το πράξουμε… για ένα καλύτερο αύριο των παιδιών μας.
