Όταν οι θεσμοί παραπαίουν!
Διαβάζοντας προ ημερών μία από τις τοπικές εφημερίδες είδα μια είδηση που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, δίνοντάς μου την αφορμή να γράψω κάποιες σκέψεις μου που απηχούν και τις απόψεις της ομάδας μας που επιμένει να σκέπτεται και να προβληματίζεται εν μέσω θέρους.
Ο λόγος για τον απολογισμό της τετραετίας του απερχόμενου Δημάρχου του Δήμου μας. Αναμφισβήτητα ήταν μια κορυφαία στιγμή τόσο για το Δήμο όσο και για τους πολίτες του. Κορυφαία στιγμή ουσιαστικής δημοκρατίας και συναίσθησης ευθύνης για όλους όσους ήσαν στο τιμόνι της τοπικής εξουσίας τα τέσσερα χρόνια που πέρασαν. Είτε συμφωνούσαμε με την απερχόμενη διοίκηση του Δήμου είτε διαφωνούσαμε με τις πράξεις και τις ενέργειές της, οφείλαμε να ήμασταν όλοι εκεί να ακούσουμε τον απολογισμό, να πάρουμε το λόγο εάν διαφωνούσαμε ή τέλος πάντων να πληροφορηθούμε από τον πρώτο πολίτη της Πόλης μας όλα όσα έγιναν ή δεν έγιναν στη θητεία του.
Αρχαίος θεσμός ο απολογισμός! Στην Αθηναϊκή Δημοκρατία του 5ου αιώνα ήταν η πιο συγκλονιστική στιγμή της τότε πολιτικής ζωής με τη συμμετοχή όλων των πολιτών οι οποίοι είχαν την ευκαιρία να επικρίνουν ή να κατακρίνουν τους κρατούντες. Είχαν την ευκαιρία να πληροφορηθούν όλα όσα τους αφορούσαν, να διδαχθούν από τα πεπραγμένα και να ζητήσουν τη βελτίωσή τους ή την αλλαγή τους στο μέλλον.
Στεκόμαστε στον απολογισμό του Δημάρχου άσχετα αν συμφωνούμε ή διαφωνούμε μαζί του. Επισημαίνουμε πως ήταν μια κορυφαία στιγμή για την πόλη μας. Αναμφισβήτητα είχε να επιδείξει ένα έργο για το οποίο είχαμε την ευκαιρία να το αποδεχθούμε ή να το απορρίψουμε. Και οι άνθρωποι της απερχόμενης Δημοτικής Αρχής επέλεξαν το Δημοτικό θέατρο Πεύκης για αυτή την εκδήλωση με την ελπίδα ότι θα το γεμίσουν! Μάταια όμως! Ο Δήμαρχος μιλούσε σχεδόν σε άδεια καθίσματα. Η προσέλευση ήταν αποκαρδιωτική. Ελάχιστοι πολίτες και ακόμα πιο λίγοι Δημοτικοί Σύμβουλοι οι οποίοι πριν ακριβώς δύο μήνες είχαν ζητήσει τη ψήφο μας για τη ανανέωση της θητείας τους στα Δημοτικά δρώμενα. Θλιβερό το θέαμα, το οποίο αποκαλύπτει το μέγεθος της αδιαφορίας μας και της έλλειψης συλλογικής συνείδησης και δημοκρατικής ευαισθησίας.
Είμαστε όλοι σαν λαός εύκολοι στην αρνητική κριτική. Ζητούμε συνέπεια, εργατικότητα, συναίσθηση ευθύνης, διαφάνεια από τους Δημοτικούς μας άρχοντες και στη κορυφαία θεσμική στιγμή της εποικοδομητικής κριτικής του έργου τους, τους απαξιώνουμε και τους γυρίζουμε τη πλάτη! Και θέλουμε μετά να παράγουν έργο και να είναι συνεπείς στις υποχρεώσεις τους.
Ποιοί όμως έχουν τη ευθύνη για αυτή την κατάσταση που προδίδει αναμφισβήτητα εκφυλισμό των θεσμών και ένοχη αδιαφορία; Έχει ευθύνη η απερχόμενη Δημοτική Αρχή; Έχουν ευθύνη οι πολίτες της Πόλης μας; Ένα είναι βέβαιο πως οι πολιτικοί θεσμοί που η Δημοκρατία μας χάρισε με απλοχεριά νοσούν, αμφισβητούνται και παραπαίουν. Σημεία των καιρών θα μου πείτε. Κατακτημένοι με θυσίες και κόπο πολύ δημοκρατικοί θεσμοί μπαίνουν σε αχρησία και τη θέση τους παίρνουν ρηχές και επιφανειακές αναλύσεις καφενείου προς κάθε κατεύθυνση.
Ευχόμαστε στη νέα Δημοτική Αρχή να μη γευθεί τέτοιες απογοητεύσεις! Από αυτήν εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό, Η πολιτική παιδεία είναι σε μεγάλο βαθμό το μεγάλο ζητούμενο. Ας ενδιαφερθεί και ας κάνει ωφέλιμες ανατροπές ιδίως στη νέα γενιά που εξ ορισμού είναι απογοητευμένη. Είναι αναγκαία συνθήκη ζωής και κοινωνικής προόδου για τη Πόλη μας. Δεν φτάνει να λέμε πως είμαστε ενεργοί πολίτες αλλά και να το αποδεικνύουμε.
ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ, ΕΝΑΣ ΠΟΛΙΤΗΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΜΑΣ
Η Διοίκηση… είναι γένους θηλυκού!
Στα πλαίσια των πολιτικών συστημάτων , δεν είναι πιθανό να εκπροσωπηθούν ομάδες που δεν έχουν ήδη επαρκή εκπροσώπηση, αν αυτές οι ομάδες δεν έχουν αναπτύξει μια συναίσθηση των δικών τους συμφερόντων και εάν δεν ασκήσουν πιέσεις οι ίδιες σε αυτά τα πολιτικά συστήματα. Αυτό απαιτεί την ανάπτυξη πολίτικης συνείδησης και πολίτικης δραστηριοποίησης βασιζομένης στην κοινή σκοπιά και τις επιδιώξεις αυτών των ομάδων. Όσο και αν φάνει περίεργο η ομάδα που συγκριτικά με τον πληθυσμό της δεν εκπροσωπείται επαρκώς στα κοινά της χωράς, είναι οι γυναίκες. Από το σύνολο των 300 της Βουλής μόνον το 1/6 είναι γυναίκες καθώς εκλεχτήκαν μόνο 53. Ταυτόχρονα λεκτική βία λόγω φύλου που φτάνει και σε σεξιστικές συμπεριφορές, έχει καταγγελθεί στην Επιτροπή Ισότητας από γυναίκες βουλευτές.
Οι γυναίκες στην Ελλάδα, φαίνεται να μην έχουν την επιθυμητή συμμετοχή στα κοινά. Ίσως αυτό οφείλεται ότι πολύ πρόσφατα σχετικά τους δόθηκε το δικαίωμα ψήφου. Στην Ελλάδα το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι στις γυναίκες δόθηκε μόλις το Φεβρουάριο του 1934 στις δημοτικές εκλογές. Εκλογικό δικαίωμα δε, δεν δόθηκε σε όλες, αλλά μόνο σε όσες είχαν κλείσει τα 30 χρόνια και διέθεταν τουλάχιστον απολυτήριο Δημοτικού. Στους εκλογικούς καταλόγους της Αθήνας γράφτηκαν μόλις 2.655 κυρίες, από τις οποίες ψήφισαν τελικά μόνο 439. Σε βουλευτικές εκλογές, οι Ελληνίδες ψήφισαν για πρώτη φορά στις 19 Φεβρουαρίου του 1956. Ήταν η απαρχή της εφαρμογής στην πράξη της καθολικής ψηφοφορίας, που είχε κατοχυρωθεί ήδη στο Σύνταγμα του 1864, με την αναγνώριση της ιδιότητας του πολίτη στις γυναίκες.
Φαίνεται δυστυχώς να είναι ακόμα ριζωμένο στις κοινωνικές δομές , τόσο στην Ελλάδα όσο και σε αλλά Ευρωπαϊκά κράτη , το ότι η γυναικά μέχρι πρόσφατα νομικά και κοινωνικά δεν είχε το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, της διαχείρισης της περιουσίας και του εαυτού της. Όλα αυτά , μαζί με την πολίτικη , ήταν ‘αντρικές δουλειές’ . Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα ακόμα και οι νεότερες γενιές γυναικών να μην επιθυμούν η να μην έχουν εκπαιδευτεί ώστε να ασχοληθούν με τα κοινά. Έτσι προκύπτει το φαινόμενο της ελλιπούς αντιπροσώπευσης, τόσο σε επίπεδο εθνικό όσο και σε τοπικό.
Οι γυναίκες του σήμερα, δεν χρειάζονται δώρα στη γιορτή της γυναίκας. Επιτακτική είναι η ανάγκη να ακούγονται οι απόψεις και τα αιτήματα που αφορούν την καθημερινότητα και τα δικαιώματα τους. Οι Ελληνίδα σήμερα, αναλαμβάνει και πολλούς και σύνθετους ρόλους. Είναι εργαζομένη, μητέρα, νοικοκυρά, φοιτά με επιτυχία σε ανώτατα ιδρύματα, είναι επιχειρηματίας, επιστήμονας. Συνεπώς πρέπει να είναι και ενεργή πολίτης. Σε μια χώρα που ασθμαίνει να ανταποκριθεί στα Ευρωπαϊκά πρότυπα, ο μισός πληθυσμός της χώρας δεν εκπροσωπείται επαρκώς στο πολιτικό σύστημα.
Οι γυναίκες που συμμετέχουν στις εκλογές σαν υποψήφιες, έχουν συνήθως οικογενειακή παράδοση στην πολίτικη, ή είναι δραστηριοποιημένες γιατί ο σύζυγος ή άλλος συγγενής τους κινείται ήδη σε αυτό το χώρο, ή είναι ήδη αναγνωρίσιμες λόγω επαγγελματικής ενασχόλησης με τον καλλιτεχνικό χώρο. Πως θα συζητηθούν όμως τα δικαιώματα των εργαζόμενων γυναικών με μικρά παιδιά; Των γυναικών που σπουδάζουν ή ασχολούνται με τις επιχειρήσεις; Των γυναικών που μεγαλώνουν τα παιδιά τους μονές τους; Πως μπορεί να ακουστεί η φωνή της γυναίκας της διπλανής πόρτας που παλεύει με την δύσκολη καθημερινότητα; Κυρίως όμως πρέπει σαν κοινωνία να αναρωτηθούμε γιατί οι ίδιες οι γυναίκες δεν ενδιαφέρονται τόσο για τα κοινά.
Μελετώντας τα παραπάνω στοιχεία δεν είναι να απορεί κανείς γιατί ποσοστιαία οι γυναίκες που εκλέγονται είναι τόσο λίγες και στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Συγκεκριμένα στο Δήμο μας , από το δημοτικό συμβούλιο που απέρχεται, από τις 27 θέσεις μονό οι 7 καλύφτηκαν από γυναίκες. Κάτω από 25% δηλαδή. Στο δημοτικό συμβούλιο που αναλαμβάνει το Σεπτέμβριο η εικόνα δυστυχώς δεν αλλάζει. Από τους 33 νέους Δημοτικούς Συμβούλους μονό οι 10 είναι γυναίκες.
Δεν μπορούμε να μιλάμε για μια κοινωνία που υπάρχει ισότητα και ίσες ευκαιρίες αν αυτά τα ποσοστά δεν αλλάξουν. Το πρώτο βήμα είναι σίγουρα η προσέγγιση των γυναικών και η ενθάρρυνση τους να συμμετέχουν. Μέσα από έναν ουσιαστικό διάλογο έχουμε πολλά να ανακαλύψουμε και να εντοπίσουμε προβλήματα τα οποία μένουν δυστυχώς καλά κρυμμένα… H Λυκόβρυση-Πεύκη 2020, Το σπίτι μας θέλει να δώσει την ευκαιρία σε αυτές τις φωνές να ακουστούν.
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΞΑΝΘΟΣ, ΕΝΑΣ ΠΟΛΙΤΗΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΜΑΣ
