Α. Πρωταρχικό μέλημα και ιδιαίτερο βάρος οφείλουμε να ρίξουμε στην Παιδεία
Να κληθούν οι Ομοσπονδίες των Δασκάλων και των Καθηγητών –ακόμα και των Νηπιαγωγών, μιάς και το Νηπιαγωγείο είναι υποχρεωτικό πιά– (και όχι των Βαρύγδουπων Καθηγητάδων Πανεπιστημίου ή άλλων Χαρτογιακάδων) και να υποβάλουν ουσιαστικές προτάσεις πάνω στα θέματα της διδακτέας ύλης. Δεν μπορεί, μετά από 12ετή μαθητεία, να υπάρχουν Έλληνες Πολίτες που δεν ξέρουν να γράφουν την ελληνική γλώσσα. Δεν μπορεί, μετά από 12 χρόνια στα θρανία, να υπάρχουν απόφοιτοι που δεν ξέρουν Μαθηματικά. Είναι προφανές ότι κάτι στραβό υπάρχει στην ύλη που διδάσκονται οι νέοι και στον τρόπο που διδάσκεται αυτή στα Σχολεία.
Τα Σχολεία μας οφείλουν να είναι τόποι χαράς, ευχαρίστησης και επαγωγικής μάθησης για τους νέους μας. Βασική είναι η ύπαρξη εκτεταμένων αύλειων χώρων, για να μπορούν τα νέα παιδιά να εκτονώσουν την υπερ – ενέργειά τους. Καθώς είναι νομοτελειακή κατάσταση ότι όλο και περισσότερες οικογένειες θα ζουν σε πολυκατοικίες, με όλους τους φραγμούς και περιορισμούς που αυτό συνεπάγεται, το νέο παιδί πρέπει να έχει χώρους να «ξεδώσει» το σώμα του. Διαφορετικά, θα πηγαίνει στα γήπεδα για να δείρει ή / και μαχαιρώσει τον «προαιώνιο» αντίπαλο / εχθρό, ή θα ρυπαίνει με σπρέι αγάλματα, τοίχους και μνημεία. Δεν είναι απαραίτητο να πηγαίνει ένα παιδί σε Ιδιωτικό Σχολείο για να του παρέχεται η «πολυτέλεια» ενός Γυμναστηρίου ή Γήπεδου Μπάσκετ / Βόλλεϋ. Αυτά, πρέπει να θεωρούνται απαραίτητα και στα Δημόσια Σχολεία. Τα Σχολεία, πρέπει να έχουν τμήματα και χώρους υποχρεωτικής προ–εκπαίδευσης, π.χ. σε συγκολλήσεις (οξυγόνου και ηλεκτρικού), ξυλουργίας ή ηλεκτρολογίας, ακόμα και μαγειρικής. Βεβαίως, χειροτεχνίας (ζωγραφικής, κεραμικής / γλυπτικής) και πραγματικής μουσικής παιδείας. Τα μαθήματα των ξένων γλωσσών –τόσο απαραίτητων για την καλύτερη τουριστική μας επαφή-, πρέπει να είναι ουσιαστικά κι όχι ώρες καλαμπουριού κι επιπολαιότητας. Ο βίος μας σ΄ αυτόν τον κόσμο είναι δύσκολος. Θα πρέπει ο καθένας μας να επιδιώκει -πάντα μέσα στα πλαίσια της κοινά αποδεκτής ηθικής – να αντλήσει το μέγιστο δυνατό όφελος με τη μικρότερη δυνατή σπατάλη ενέργειας. Κάτι τέτοιο, προϋποθέτει στελέχωση των Σχολείων με παιδο-ψυχολόγους και άλλους ειδικούς, που θα μπορούν να διακρίνουν ότι ο μαθητής, π.χ. Γιάννης Αντετοκούμπο, θ΄ αναπτύξει σωματική διάπλαση τέτοια και θα έχει διάθεση να γίνει επαγγελματίας μπασκετμπωλίστας και η μαθήτρια Χαρούλα Αλεξίου έχει φωνητικά προσόντα για να γίνει επαγγελματίας τραγουδίστρια. Οι Ελβετοί μετακαλούν τεχνίτες του χειροποίητου ρολογιού για να μπορέσουν να κρατήσουν την πολύ προσοδοφόρα παράδοσή τους σ΄ αυτό το είδος. Εμείς, αφήνουμε την τέχνη της αργυρο–χρυσοχοΐας, στα Γιάννινα, να πεθάνει.
Τα πάντα μπορεί να επιτευχθούν με δελεάσματα: Δεν υπάρχουν Γιατροί για τους Οθωνιούς (Κέρκυρας) ή την Ψέρημο (Κάλυμνος); Θεσπίζεις διατάξεις ώστε κάθε χρόνος σε ακριτικό νησί να μετρά για ενάμισυ συντάξιμος˙ ή να υπάρχει μεγαλύτερο αφορολόγητο για τον Γιατρό που θα υπηρετήσει στο εκεί Ιατρικό Κέντρο. Δοκιμασμένες λύσεις. Έτσι, αναπτύχθηκε η Βιομηχανία στη Σιβηρία, με την προσέλκυση νέων που μπορούσαν ν΄ αντέξουν τις μέχρι και -60 βαθμούς Κελσίου θερμοκρασίες, έναντι σημαντικών ωφελημάτων.
Β. Εφαρμογή στην πράξη του κανόνα της ισονομίας
Στο άρθρο 4 του ισχύοντος Συντάγματος -όπως, άλλωστε, και παλιότερα– αναφέρεται: «1. Οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου. 2. Οι Έλληνες και οι Ελληνίδες έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις».
Για να μην ξαναγυρνάμε πίσω στη ρήση του Ανάχαρσης, ένας Λαός σαν τον νεο–Ελληνικό -αμόρφωτος, ανιστόρητος, κουτοπόνηρος και ατομισταράς- θέλει έμπρακτα να δει εφαρμογή ισονομίας, σε «επώνυμους» όπως και σε «μη επώνυμους». Εάν διαπιστώσει κάτι τέτοιο, είναι ικανός να θυσιαστεί για την πατρίδα και τους αρχηγούς του. Π.χ. Πριν πολλά χρόνια. Λονδίνο. Σε «διάβαση πεζών» (“zebra crossing”), τρία παιδάκια, με στολή Σχολείου και σάκκα στην πλάτη, διασχίζουν τη «διάβαση» και έχουν, έτσι, σταματήσει την κυκλοφορία και στις δύο κατευθύνσεις του δρόμου. Πρώτο αυτοκίνητο απέναντί μου, μια μαύρη “Rolls” με βρετανική σημαία στα δύο φτερά της και στο πίσω κάθισμα η Βασίλισσα Ελισάβετ. Ο οδηγός της -και πολύ περισσότερο η ίδια– δεν διανοήθηκε να κορνάρει και να περάσει τη διάβαση, αδιαφορώντας για την προτεραιότητα των πεζών. Ούτε τα πεζά, παιδάκια, «Κώλωσαν» βλέποντας απέναντί τους το αυτοκίνητο κάποιου «επίσημου». Και οι δύο πλευρές γνωρίζουν ότι στη διάβαση προηγούνται οι πεζοί. Και το τηρούν, έμπρακτα. Γι΄ αυτό και ο θεσμός της βασιλείας θα υφίσταται στην Αγγλία, ακόμα και με κομμουνιστικό καθεστώς.
Γ. Επαναφορά της θανατικής ποινής (ή εφαρμογή του Κινεζικού Δικαίου ή των μισών Πολιτειών των Η.Π.Α.)
Ασέλγεια, σοδομισμός, βιασμός, άνηβου (κάτω των 12 ετών) παιδιού και κάποιες άλλες ειδικές περιπτώσεις (αναπήρων, υπέργηρων, κλπ)· κατάχρηση Δημοσίου, Δημοτικού ή Οργανισμού Κοινής Ωφέλειας, χρήματος πάνω από ορισμένο ποσό· ανθρωποκτονία Αστυνομικού (όχι ΜΑΤ, κλπ.) σε ώρα υπηρεσίας και, ίσως, μερικές άλλες περιπτώσεις. Σε σύντομο διάστημα να εκδικάζονται οι υποθέσεις και να εκτελούνται οι ποινές, ώστε να ικανοποιείται το λαϊκό αισθητήριο για δικαιοσύνη (το λεγόμενο, «κοινόν περί δικαίου αίσθημα»). Εάν τα εγκλήματα εκατοντάδων ή χιλιάδων «Χουντικών» δεν είχαν θεωρηθεί παραγραμμένα λόγω «στιγμιαίου», δηλαδή με χρονική αφετηρία την 21.4.1967, τώρα, δεν θα είχαμε έξαρση του νεο–Ναζισμού, ούτε περιπτώσεις «Τσοχατζόπουλων / Παπαγεωργόπουλων» και ξεγάνωμα οικονομικό του Κράτους.
Για να μην κάθομαι ν΄ αναρωτιέμαι, τι έχει γίνει εκείνο τ΄ αηδόνι της Χούντας, ο Γεωργαλάς, ή το άλλο καμάρι της Μάνης, ο Θεοφιλογιαννάκος της «Προαστίων» και τόσα άλλα μπουμπούκια.
Δ. Να στηθεί ανδριάντας του Αναστάσιου Πεπονή, έξω από το Υπουργείο Εργασίας. Για τον ανιδιοτελή άνθρωπο, που πίεσε το κόμμα του ν΄ αποδεχτεί την καθιέρωση πρόσληψης στο Δημόσιο μέσω ΑΣΕΠ. Και, μετά, το ίδιο του το κόμμα τορπίλισε τον θεσμό. Και ο νυν Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ουσιαστικά τον κατάργησε θεσπίζοντας την προσωπική, προφορική, εξέταση («audition”, δηλαδή “έπεα πτερόεντα“) και την μέσω αυτής πρόσληψη 750.000 «κομματικών» υπαλλήλων. Το Δημόσιο / Κράτος, δεν μπορεί να προχωρήσει με κομματικά κριτήρια. Απαιτείται ένα γρήγορο κι ευέλικτο Δημόσιο, στελεχωμένο από τον απολύτως αναγκαίο αριθμό υπαλλήλων, με σωστή θεωρητική και ουσιαστική κατάρτιση και ικανοποιητικό μισθό. Είναι αδιάφορο, εάν ο «ικανός» δημόσιος υπάλληλος είναι «δεξιός» ή «αριστερός», βουδιστής ή χριστιανός, ομοφυλόφιλος ή ετεροφυλόφιλος. Διαφορετικά, θα σερνόμαστε στο διηνεκές μεταξύ προδοτικών ή / και ανίκανων Κυβερνήσεων και άβουλων δημοσίων υπαλλήλων. Στο Ηνωμένο Βασίλειο (Αγγλία), υπάρχει, από πολλά χρόνια, η θέση του Μόνιμου Υφυπουργού (Under – Secretary of State) σε κάθε Υπουργείο, ο οποίος διοικεί το Υπουργείο. Οι Πολιτικοί Υπουργοί, έρχονται και παρέρχονται και χαράσσουν την πολιτική γραμμή του Υπουργείου. Ο Μόνιμος Υφυπουργός, είναι αυτός που θέτει σ΄ εφαρμογή την «πολιτική γραμμή», όποια και από όποια παράταξη κι αν αυτή προέρχεται.
Στο χέρι μας είναι να ωριμάσουμε. Ν΄ αποκτήσουμε «Πολιτική», κι όχι «Κομματική», συνείδηση. Να έχουμε «πολιτική» μνήμη και να επιλέγουμε τους καλύτερους ή, τουλάχιστον, τους λιγότερο κακούς. Για να μπορέσουμε να σπάσουμε το «στημένο» παιχνίδι.
ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΜΑΓΚΛΗΣ, Δικηγόρος
