Από τη στήλη: Έπεα πτερόεντα
Προχθές ήμουν σε μια ταβέρνα, όπου πανηγυρίζαμε με φιλικό ζευγάρι τις επιτυχίες της κυβέρνησης πάνω στο φορολογικό και στο ασφαλιστικό, αλλά και στην καθιέρωση του «κόφτη».
Σε διπλανό μας τραπέζι, μια τετραμελής οικογένεια ετοιμαζόταν για αναχώρηση. «Το λογαριασμό» φώναξε ο πάτερ φαμίλιας και η όμορφη σερβιτόρος λέγοντας «μισό…» έσπευσε προς τα ενδότερα.
«Κάτσε να δούμε τι μας περιμένει», είπε ψιθυριστά και συνωμοτικά η σύζυγος του φίλου μου.
«50 ευρώ», η κοπέλα είχε επιστρέψει σε χρόνο ντε-τέ και χωρίς να κρατά κάποια απόδειξη.
«Πάρε παιδί μου. Όλα δικά σου», είπε ο πάτερ φαμίλιας δίνοντας ένα χαρτονόμισμα των 50 και ένα των 5 ευρώ.
Η κοπέλα έφυγε ευτυχής, χωρίς «ευχαριστώ». Προφανώς θεωρούσε «υποχρέωση» το tip.
Κοιταχτήκαμε αμήχανοι, τι να σχολιάσουμε πρώτο. Τη γενναιοδωρία, τη φοροδιαφυγή ή τη συμπεριφορά της;
Από τη δύσκολη θέση μας έβγαλε η μικρή κόρη (η μεγάλη κοίταζε το ipod) ρωτώντας τον πατέρα της: «Απόδειξη δεν θα ζητήσεις;».
Χαμογελάσαμε με σκυμμένα τα κεφάλια μας και με την ελπίδα ότι οι νέοι θα φέρουν την αλλαγή.
«Σιγά μη κάνω εγώ ευτυχισμένους τους φορομπήχτες. Πρώτη φορά αριστερά, μην πω καμιά κουβέντα…». «Ναι αλλά εσύ έλεγες…», πήγε να μιλήσει η μικρή. «Τι έλεγε;», πετάχτηκε η μεγάλη αφήνοντας για λίγο το ipod και ενώ η μαμά βάδιζε προς την έξοδο με αυτοπεποίθηση. «Ό,τι και να έλεγα ξεχάστε το, γ…ώ τις αυταπάτες τους γ…ώ. Φύγαμε».
Τις αγκάλισε και έφυγαν σιωπηλά.
Η νέα γενιά είχε πειστεί ότι δεν είναι ανάγκη να πληρώνει φόρους.
Έτσι κι εμείς που περιμέναμε ότι κάτι πήγαινε να διορθωθεί, μείναμε με την αυταπάτη…
Άγγελος Πολύδωρος
