Ο κλάδος του αυτοκινήτου υπήρξε ένα από πρώτα θύματα της κυβέρνησης ΓΑΠ και προσωπικά του Γ. Παπακωνσταντίνου. Από την πρώτη εβδομάδα της διετούς καταστροφικής τους πορείας, που οδήγησε τη χώρα στον όλεθρο, το αυτοκίνητο έγινε στόχος. Τεκμήρια, αύξηση βενζίνης και τελών, αλλά κυρίως η γνωστή φημολογία (μια «ειδικότητα» του Γ. Παπακωνσταντίνου!), έκαναν το αυτοκίνητο και πάλι απαγορευμένο καρπό και οδήγησαν τον κλάδο σε απόγνωση, με δεκάδες χιλιάδες άνεργους και εκατοντάδες λουκέτα επιχειρήσεων.
Τα ενδεικτικά στοιχεία του 2011 προκαλούν τρόμο:
365.000 καταθέσεις πινακίδων
120.000 αποσύρσεις
15.000 εξαγωγές (κυρίως στη Γερμανία)!
Η κατάρρευση των πωλήσεων δεν έχει τέλος. Αρκεί να θυμίσουμε ότι το 2007 πουλήθηκαν 303.000 αυτοκίνητα, ενώ για το 2012 ο αριθμός τους δεν θα ξεπεράσει τις 60.000, που περιλαμβάνουν περίπου 2.000 εταιρικά, μαζί με τα 300 νέα των βουλευτών!
Οι στατιστικές παραπέμπουν πράγματι στη δεκαετία του ’70! Το ίδιο θα συμβεί σύντομα και με την εικόνα των αυτοκινήτων που θα κυκλοφορούν στην Ελλάδα, αφού η ελάχιστη ανανέωσή τους θα προκαλέσει σοβαρή γήρανση του μέσου όρου. Τα γνωστά «σαραβαλάκια», που ξεχάστηκαν εύκολα με το πάρτι του εκσυγχρονισμού και της πλαστής ευημερίας, θα επιστρέψουν και πάλι στα ελληνικά πεζοδρόμια και –κυρίως– στους δρόμους!
Η Ελλάδα ήταν πάντα η χώρα της υπερβολής. Ούτε τα χιλιάδες πολυτελή τετρακίνητα ήταν φυσιολογικό φαινόμενο, ούτε όμως και η επιστροφή στο τριτοκοσμικό καθεστώς. Όταν βρεθεί η πολυαναμενόμενη ισορροπία μεταξύ ανάπτυξης και κατανάλωσης, ίσως ισορροπήσει και η αγορά αυτοκινήτου. Και τα δύο ξεκινούν απ’ τα μυαλά μας…
Χρήστος Φωτιάδης
