Παρουσιάζει και σχολιάζει ο Άγγελος Πολύδωρος
Οι καταραμένοι – The damned
Γουέστερν εποχής αμερικανικού εμφύλιου, πολυθεματικό: επιβίωση στην άγρια φύση, συντροφικότητα, ενηλικίωση, πίστη, ματαιότητα του πολέμου.
Αρχή χειμώνα του 1862. Εν μέσω του Αμερικανικού Εμφυλίου, ο Στρατός στέλνει μια διμοιρία εθελοντών στρατιωτών στα δυτικά εδάφη, με καθήκον την περιπολία στις αχαρτογράφητες παραμεθόριες περιοχές. Η διμοιρία αποτελείται από άντρες διαφόρων ηλικιών, των οποίων τα ονόματα ποτέ δεν ακούμε. Οι μόνοι αναγνωρίσιμοι είναι ο επικεφαλής, ο ιχνηλάτης και ο ιερέας με τους δυο γιούς του, που βρίσκουν παρηγοριά στην ανάγνωση της Αγίας Γραφής και στην πίστη τους. Βαδίζουν σε αχανείς εκτάσεις και αφιλόξενους ορεινούς όγκους προς το άγνωστο. Οι διάλογοι μεταξύ τους είναι ελάχιστοι και αφορούν ανταλλαγή γνώσεων και εμπειριών, κάποια περιστατικά από την προηγούμενη ζωή τους και «φιλοσοφικές» αναζητήσεις γύρω από την ύπαρξη, το Θεό και την πίστη. Όλα συντείνουν στο να καταλάβουμε πώς ξεκίνησε και εάν ήταν απαραίτητος ο αμερικανικός εμφύλιος πόλεμος.
Ο αργός ρυθμός, καλύπτεται από τις λεπτομέρειες, τόσο των κοστουμιών και του εξοπλισμού, όσο και από τα close-up των πρωταγωνιστών: την ταλαιπωρία και την απελπισία μονίμως ζωγραφισμένες στα πρόσωπά τους. Ο αμερικανικός εμφύλιος δεν είχε τίποτα να ζηλέψει από κάθε εμφύλιο, σε οποιαδήποτε χώρα. Θυμήθηκα τους υπαινιγμούς και τις αλληγορίες της ταινίας «Κυνηγοί» του Θ. Αγγελόπουλου, όπου ο δικός μας εμφύλιος παρελαύνει μέσα από τις αναδρομές των κυνηγών που ανακάλυψαν το πτώμα του αντάρτη. Καμία σχέση. Εκτός από το θέμα «εμφύλιος». Μόνο που ο Ρομπέρτο Μινερβίνι έχει πολλά close-up, καθόλου travelling, την υπέροχη χειμερινή φωτογραφία του Κάρλος Αλφόνσο Κοράλ και μόνο μιάμιση ώρα διάρκεια ταινίας (κέρδισε Βραβείο Un Certain Regard Καλύτερης Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Καννών 2024).
Για την ιστορία, ο Μινερβίνι (με παρελθόν στο ντοκιμαντέρ), που έχει αναλάβει και το σχεδόν ανύπαρκτο σενάριο, έστησε αντίσκηνα στην πολιτεία της Μοντάνα και στη συνέχεια άφησε το cast να ζήσει εκεί για δύο μήνες. Οι διάλογοι και οι σκέψεις που εκφράζονται στην ταινία, είναι αυτές που σκέφτηκαν οι ηθοποιοί (ερασιτέχνες και αρκετοί ντόπιοι, όπως διαβάζουμε στα director’s thanks), ενώ ζούσαν χειμωνιάτικα στην άγρια φύση όπως οι πραγματικοί στρατιώτες πριν 163 χρόνια. Συνολικά, ενδιαφέρουσα ταινία.
INFO
Είδος: Δράμα, Εποχής, 89΄
Χώρες: Ιταλία, Βέλγιο, Γαλλία, ΗΠΑ, Καναδάς, 2024
Σκηνοθεσία: Ρομπέρτο Μινερβίνι
Παίζουν: Ντάνκαν Βεζέν, Ρενέ Σόλομον, Κάιλερ Μπάλεντζερ, Τίμοθι Κάρλσον, Νόα Κάρλσον, Κρις Χόφερτ
Διανομή: Weirdwave
Η μεγάλη μέρα – Day of the fight
Η κλασική ιστορία ενός αουτσάιντερ. Ένας αγώνας πυγμαχίας, αυτοθυσία και συγχώρεση, και μια αναμέτρηση ενός άντρα με τον εαυτό του, με φόντο το Madison Square Garden.
Ο Μάικι, ένας άλλοτε διάσημος πυγμάχος, κάνει ένα λυτρωτικό ταξίδι στο παρελθόν και το παρόν του. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, ο Μάικι επισκέπτεται σημαντικές προσωπικότητες από τη ζωή του που τον ενθαρρύνουν να ξεπεράσει το άσχημο παρελθόν του. Μετά από έναν επικό αγώνα, μια ανατρεπτική ακολουθία γεγονότων αποκαλύπτεται ότι αυτή η μέρα δεν ήταν ποτέ πραγματικά για την πυγμαχία, αλλά για κάτι πολύ βαθύτερο.
INFO
Είδος: Δράμα, 105΄
Χώρα: 2023
Σκηνοθεσία: Τζακ Χιούστον
Παίζουν: Μάικλ Πιτ, Ρον Πέρλμαν, Τζο Πέσι, Τζον Μαγκάρο, Νικολέτ Ρόμπινσον
Διανομή: Cinobo
Το νησί – Eden
Ένα ψυχολογικό θρίλερ επιβίωσης και ταυτόχρονα ένα σχόλιο πάνω στην εξέλιξη του ανθρώπου, στην ανθρώπινη φύση και στον ιδεαλισμό.
Στο έρημο νησί Φλορεάνα των Γκαλαπάγκος το 1929, φτάνουν και εγκαθίστανται ο Δρ Φρίντριχ Ρίτερ (Τζουντ Λο) και η σύζυγός του Ντόρε (Βανέσα Κίρμπι) έχοντας καταδικάσει τη διεφθαρμένη ευρωπαϊκή κοινωνία. Θεωρούν ότι μέσα από την αυτονομία και την πνευματική τους κάθαρση, θα δημιουργήσουν έναν νέο κόσμο μακριά από την σκληρή ανθρωπότητα. Εκείνος γράφει το μανιφέστο του και εκείνη, πάσχουσα από σκλήρυνση κατά πλάκας, περιμένει μήπως θεραπευτεί κοντά στην άγρια φύση και κάνει ό,τι περνάει απ’ το χέρι της για την επιβίωσή τους. Όμως η «φυγή» τους αυτή, έχει τύχει μεγάλης δημοσιότητας. Έτσι, το 1932, καταφθάνει στη Φλορεάνα «για μια νέα αρχή» κοντά στο Δρ Ρίτερ που τον θαυμάζουν για τις ιδέες του το ζεύγος Χάινς & Μάργκρετ Βίτμερ (Ντάνιελ Μπρυλ & ΣίντνεΙ Σουίνι) μαζί με το γιο από τον πρώτο γάμο του Χάινς δεν τυχαίνει καλής υποδοχής και εγκαταλείπεται (με πρωτοβουλία της Ντόρε). Οι σχέσεις των δυο ζευγαριών δεν είναι ιδανικές και θα αλλάξουν τραγικά και ραγδαία, όταν στο νησί φτάνει η «βαρόνη» Ελοΐζ Βέρμπορν ντε Βάγκνερ-Μποσκέ (Άνα ντε Άρμας), με το όραμα της ανάπτυξης του νησιού σε τουριστικό προορισμό κτίζοντας ένα ξενοδοχειακό συγκρότημα. Γι’ αυτό έχει μαζί της, έναν αρχιτέκτονα, έναν σωματοφύλακα και τους δυο εραστές της! Οι περιορισμένοι πόροι, η άγρια φύση, το ανταγωνιστικό κλίμα, οι ψυχικές επαναστάσεις και οι συγκρούσεις που θα ακολουθήσουν, επαληθεύουν το λατινικό «homo, homini lupus» (ο άνθρωπος συμπεριφέρεται στον άνθρωπο σαν λύκος).
Ο Ρον Χάουαρντ (των «Apollo 13», «Rush», «Ο Κώδικας Ντα Βίντσι») δεν έχει κάνει απλά μια ταινία επιβίωσης του στυλ «Ναυαγός» αλλά έχει δημιουργήσει μια μελέτη για την ιστορική εξέλιξη της κοινωνίας: από τις σπηλιές, στην οργάνωση, στην ανταλλακτική οικονομία, στα συμφέροντα, στον ανταγωνισμό, στις φιλοδοξίες και φυσικά στη γοητεία της εξουσίας.
Ο ιδεαλισμός του Δρ Ρίτερ και συγγραφέα καταρρέει, όταν πρόκειται να αντιμετωπίσει την παρανοϊκή «βαρόνη» που θέλει το νησί δικό της και προσπαθεί να στρέψει όλους εναντίον όλων, κατά το «διαίρει και βασίλευε». Ενώ και ο οικογενειάρχης Χάινς Βίτμερ, ανακαλεί τις ικανότητές του από τον Μεγάλο Πόλεμο (1914 – 1918) που είχε πολεμήσει στα χαρακώματα.
Η σκηνοθεσία του Ρον Χάουαρντ δεν αφήνει στιγμή να πάει χαμένη και ο επίγειος παράδεισος της Φλορεάνα (η Εδέμ του τίτλου) μετατρέπεται αργά και με κορυφούμενο suspense σε κόλαση. Η μουσική του Χανς Ζίμερ συμβάλλει καταλυτικά στο έπος, μαζί με τη γκρίζα, σκοτεινή και εφιαλτική φωτογραφία του Ματίας Χερντλ, με τον θεατή να περιμένει κάποια λύτρωση μέχρι την τελευταία στιγμή.
Συνολικά, έχουμε ένα δραματικό, ψυχολογικό θρίλερ επιβίωσης, διεισδυτικό και αποκαλυπτικό χαρακτήρων (και όλο το cast δίνει ρεσιτάλ). Επίσης, έχουμε και μια πλήρη αλληγορία πάνω στην εσωστρέφεια, την ανισότητα και την καταστροφική δύναμη του εγώ, που οδηγούν στην ηθική κατάπτωση, την παρακμή και την κοινωνική αποσύνθεση. Αριστούργημα.
INFO
Είδος: Δράμα, Βιογραφία, 129΄
Χώρα: ΗΠΑ, 2025
Σκηνοθεσία: Ρον Χάουαρντ
Παίζουν: Τζουντ Λο, Βανέσα Κίρμπι, Άνα Ντε Άρμας, Σίντνεϊ Σουίνι, Ντάνιελ Μπρυλ
Διανομή: Spentzos Film
Το παγώνι – Peacock – Pfau – Bin ich echt?
Διεισδυτική κοινωνική σάτιρα, με φόντο μια αλλοτριωμένη κοινωνία μοναξιάς και απομόνωσης.
Ο Ματίας, εργάζεται σε μια εταιρία που τον δανείζει σε όσους έχουν ανάγκη από κάποιο πρόσωπο δίπλα τους, το οποίο θα συμπληρώσει τα οικογενειακά, φιλικά ή επαγγελματικά κενά τους. Χρειάζεστε έναν «καλλιεργημένο φίλο» για να εντυπωσιάσετε τους φίλους σας; Έναν «τέλειο γιο» για να αλλάξετε τη γνώμη των συνεργατών σας για εσάς; Ή έναν «σύντροφο» για να κάνετε πρόβα σε έναν καυγά ενόψει διαζυγίου; Όποιον κι αν χρειάζεστε, ο Ματίας, ως καλός επαγγελματίας θα μπει στο πετσί του ρόλου και θα τον υποδυθεί τέλεια. Το κακό γι’ αυτόν είναι ότι ενώ διαπρέπει στο να προσποιείται ότι είναι κάποιος άλλος, δυσκολεύεται να είναι απλώς ο εαυτός του στη δική του ζωή. Μέχρι τη στιγμή, που θα αναγκαστεί να κοιτάξει κατάματα τον εαυτό του και να αρχίσει να τον μαθαίνει μέσα από μια επώδυνη, ανατρεπτική και (ίσως;) αισιόδοξη πορεία.
Από τα πρώτα πλάνα της ταινίας, με τα λιτά κάδρα και τις παστέλ αποχρώσεις της φωτογραφίας του Άλμπιν Βίλντνερ, αντιλαμβάνεσαι ότι έχεις να κάνεις με έναν σκηνοθέτη που έχει τοποθετήσει το έργο του ανάμεσα στα ειρωνικά και σατιρικά του Σουηδού Ρόι Άντερσον («Τραγούδια από το δεύτερο όροφο», «Εσείς οι ζωντανοί» και «Ένα περιστέρι έκατσε σε ένα κλαδί συλλογιζόμενο την ύπαρξή του»), ενώ μέσα από τη θεματική του, πλησιάζει προς την κοινωνική σάτιρα του Ρούμπεν Έστλουντ, με κορύφωση την ταινία του «Το Τετράγωνο» όταν προς το φινάλε, βλέπουμε τον Ματίας ολόγυμνο και λασπωμένο από το spa ενός ξενοδοχείου, να εισέρχεται σε ένα γκαλά, θεωρώντας ότι κάνει την «επανάστασή» του, η οποία όμως από τους «διανοούμενους» επισκέπτες της εκδήλωσης, θεωρείται -και καταχειροκροτείται- ως performance (όπως και του «άγριου» στο Τετράγωνο).
Ο Άλμπρεχτ Σουκ κλέβει την παράσταση ως Ματίας στην ταινία, η οποία πετυχαίνει μέσα από την ερμηνεία του, τον σκοπό της: ειρωνεία, σαρκασμό και αιχμηρή σάτιρα μιας ψηφιακής -και σε αποδρομή- κοινωνίας.
Συνολικά, μια ταινία εύστοχη, διασκεδαστική και ψυχαγωγική ταυτόχρονα, που δίνει αφορμές για κάποιες συζητήσεις μετά το τέλος της.
INFO
Είδος: Δράμα, Σάτιρα, 90′
Χώρες: Αυστρία, Γερμανία / 2024
Σκηνοθεσία: Μπέρνχαρντ Βένγκερ
Παίζουν: Άλμπρεχτ Σουκ, Άντον Νούρι, Τζούλια-Φραντζ Ρίχτερ, Σάλκα Βέμπερ, Μπράνκο Σαμαρόβσκι
Διανομή: Rosebud.21
Τα χρώματα του χρόνου – La venue de l’avenir
Μια τρυφερή και συγκινητική ταινία πάνω στην ταυτότητα, την οικογένεια και την ιστορία που κρύβουμε μέσα μας. Παράλληλα, ένας φόρος τιμής στις τέχνες της «αποτύπωσης της στιγμής»: ζωγραφική και φωτογραφία.
Είμαστε στο 2024 και τέσσερις μακρινοί συγγενείς γνωρίζονται κληρονομώντας ένα εγκαταλειμμένο αρχοντικό στην αγροτική Νορμανδία, το οποίο διεκδικεί η τοπική αυτοδιοίκηση για να το «αξιοποιήσει». Εκεί, ανακαλύπτουν ότι μοιράζονται μια ενδιαφέρουσα οικογενειακή ιστορία: το 1895, η πρόγονός τους Αντέλ Μενιέ, 21 ετών τότε, εγκατέλειψε το χωριό της για να αναζητήσει τη μητέρα της στο Παρίσι, μια πόλη γεμάτη ζωντάνια και πρωτοποριακή δημιουργικότητα, χάρη στην ανακάλυψη και την πρόοδο της φωτογραφίας και παράλληλα με την γέννηση του ιμπρεσιονισμού στη ζωγραφική.
Η ιστορία της Αντέλ, όπως τη φαντάζονται από τα προσωπικά αντικείμενα και τις φωτογραφίες που βρίσκουν στο ερειπωμένο αρχοντικό, ξεδιπλώνεται στα μάτια του θεατή, παράλληλα με τις δικές τους ιστορίες και ασχολίες (μια μηχανικός στον τομέα μεταφορών, ένας δημιουργός ψηφιακού περιεχομένου, ένας δάσκαλος και μάνατζερ ψηφιακών κοινοτήτων και ένας μελισσουργός, που τα βλέπει όλα πιο απλά).
Οι εικόνες από το 1895 και το 2024 εναλλάσσονται επί της οθόνης, ενώ αντιπαραβάλλονται οι σύγχρονες αντιλήψεις των κληρονόμων, με εκείνες της εποχής της προγόνου τους Αντέλ στο Παρίσι του 19ου αιώνα, όπου είχε ζήσει από κοντά διάσημους ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών.
Έξυπνο, πρωτότυπο σενάριο και σφιχτοδεμένη σκηνοθεσία μαζί με την υπέροχη -ιμπρεσιονιστική- φωτογραφία του Αλέξις Καβιρσίν, δημιουργούν ένα ρομαντικό και τρυφερό παραμύθι για το Παρίσι και τους ανθρώπους του Χθες και του Σήμερα.
Μια ταινία που αξίζει να δείτε.
INFO
Είδος: Κομεντί, Ρομαντική, 124΄
Χώρες: Γαλλία, Βέλγιο, 2025
Σκηνοθεσία: Σεντρίκ Κλαπίς
Παίζουν: Σουζάν Λιντόν, Βενσάν Μακέεν, Ζουλιά Πιατόν, Ζινεντίν Ζουαλέν, Αμπράμ Ουαπλέρ
Διανομή: Spentzos Film
Weapons
Ατμοσφαιρικό θρίλερ τρόμου.
Όταν όλα τα παιδιά, εκτός από ένα, μιας τάξης (με δασκάλα την Τζούλια Γκάρνερ του σήριαλ Ozark), εξαφανίζονται μυστηριωδώς την ίδια νύχτα και την ίδια ακριβώς ώρα, μια ολόκληρη κοινότητα αναρωτιέται ποιος ή τι κρύβεται πίσω από την εξαφάνισή τους.
INFO
Είδος: Θρίλερ, Τρόμου, 128΄
Χώρα: ΗΠΑ, 2025
Σκηνοθεσία: Ζακ Κρέγκερ
Παίζουν: Τζος Μπρόλιν, Τζούλια Γκάρνερ, Άλντεν Ίρενράιχ, Όστιν Άμπραμς, Κάρι Κρίστοφερ
Διανομή: Tanweer
Στρουμφάκια: Η ταινία – Smurfs
Όταν ο Μπαμπάς Στρουμφ απάγεται μυστηριωδώς από τους κακούς μάγους, Ραζαμέλ και Δρακουμέλ, η Στρουμφίτα οδηγεί τα Στρουμφάκια σε μια αποστολή στον πραγματικό κόσμο για να τον σώσουν. Με τη βοήθεια νέων φίλων, τα Στρουμφάκια πρέπει να ανακαλύψουν τι καθορίζει το πεπρωμένο τους.
INFO
Είδος: Animation, Παιδικό, Περιπέτεια, 89΄
Χώρες: ΗΠΑ, Βέλγιο, Ιταλία, 2025
Σκηνοθεσία: Κρις Μίλερ
Διανομή: Feelgood
Νύχτα δολοφόνων – Cul-de-sac (Επαν.)
Ένα ιδιότυπο ψυχολογικό θρίλερ, με φόντο ένα απομονωμένο κάστρο σε μια βρετανική νησίδα.
Εκεί, ένας εκκεντρικός και συναισθηματικά εύθραυστος άντρας, η νεαρή και προκλητική σύζυγός του και δύο κακοποιοί, που βρίσκουν καταφύγιο μετά από μια αποτυχημένη απόπειρα διαφυγής, δημιουργούν μια κατάσταση, η οποία ισορροπεί ανάμεσα σε μια κλειστοφοβική, απειλητική ατμόσφαιρα και μια παράδοξα κωμική συνθήκη εγκλεισμού. Μια ιστορία κατά την οποία τα όρια ανάμεσα στον κυρίαρχο και στον υποταγμένο, τον φυσιολογικό και τον διαταραγμένο, συνεχώς μετατοπίζονται σε ένα παράλογο και σαδιστικό παιχνίδι ρόλων.
Η ταινία, αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά δείγματα του πρώιμου έργου του Ρόμαν Πολάνσκι, που συνδυάζει με μοναδικό τρόπο το σκοτεινό χιούμορ, το ψυχολογικό θρίλερ και το στοιχείο της παραίσθησης. Το σενάριο κινείται με αργό ρυθμό, δίνοντας χώρο στους χαρακτήρες να αναπτυχθούν με ένταση και ψυχολογική βάθος, ενώ οι ερμηνείες των ηθοποιών, ιδιαίτερα του Ντόναλντ Πλίζανς και της Φρανσουάζ Ντορλεάκ είναι εξαιρετικά υποβλητικές.
INFO
Είδος: Θρίλερ, Δράμα, 112΄
Χώρα: Ηνωμένο Βασίλειο, 1966
Σκηνοθεσία: Ρόμαν Πολάνσκι
Παίζουν: Ντόναλντ Πλίζανς, Φρανσουάζ Ντορλεάκ, Λάιονελ Στάντερ, Τζακ ΜακΓκόουραν
Διανομή: New Star
Η τελευταία παράσταση – The last picture show (Επαν.)
Μια ταινία ενηλικίωσης με φόντο μια πόλη που αργοπεθαίνει παρακμάζοντας οικονομικά και πολιτισμικά.
Η ιστορία αφηγείται την ενηλικίωση μιας ομάδας εφήβων στην πόλη Άναριν του Βορείου Τέξας, το 1951. Έναν μουντό, σχεδόν ζοφερό τόπο κατοικίας μερικών εκατοντάδων κατοίκων, μια κωμόπολή όπου τίποτα δεν μένει κρυφό. Με το τοπικό cafe, το billiards και το cinema να αποτελούν τη μοναδική διαφυγή των κατοίκων από τη ρουτίνα της καθημερινότητας. Το σεξ (όχι ο ερωτισμός) κυριαρχεί σε ένα μεγάλο κομμάτι της ταινίας, οι σεξουαλικές ανησυχίες των νεαρών, η σεξουαλική πείνα των μεγαλύτερων, έρχονται ως αντίδοτο στην αποπνικτική ανία της καθημερινότητας. Όλοι τους ήθελαν καλύτερες ζωές και όλοι τους ζουν μια ζωή που δεν αντέχεται.
Σε αντίθεση με το στυλ των «εξεγερμένων» ταινιών των αρχών του ‘70, η «τελευταία παράσταση» εστιάζει στον μικροαστικό–προλεταριακό μικρόκοσμο της Αμερικανικής επαρχίας των αρχών της δεκαετίας του ‘50, την εποχή που ο κόσμος αυτός χάνεται.
INFO
Είδος: Δράμα, 126΄
Χώρα: ΗΠΑ, 1971
Σκηνοθεσία: Πίτερ Μπογκντάνοβιτς
Παίζουν: Τίμοθι Μπότομς, Τζεφ Μπρίτζες, Σίμπιλ Σέφερντ, Μπεν Τζόνσον, Κλόρις Λίτσμαν, Έλεν Μπέρστιν, Αϊλίν Μπρέναν, Σαμ Μπότομς, Ράντι Κουέιντ, Κλου Κουλέιτζερ
Διανομή: Riviera
Χειμωνιάτικο φως – Natvardsgästerna (Επαν.)
Έρωτας, θάνατος, μοναξιά, θρησκεία, οικογένεια, πίστη, υπαρξιακές σκέψεις και αυτοκτονικές τάσεις, είναι τα θέματα (αγαπημένα του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, άλλωστε) που πραγματεύεται αυτή η ταινία του 1963.
Ένας μεσήλικας ιερέας, ο Τόμας που έχει χάσει την γυναίκα του, αντιμετωπίζει μια κρίση πίστεως και ταυτότητας τόσο σφοδρή, που επηρεάζει όχι μόνο τον ίδιο και το λειτούργημα του, αλλά και τις σχέσεις του με τους άλλους ανθρώπους του στενού περιβάλλοντος ενός χωριού, στο οποίο δεν ιερουργεί αλλά διεκπεραιώνει. Η επικοινωνία του με το μικρό ποίμνιό του είναι κενή περιεχομένου και η επαφή με τους ανθρώπους της ενορίας τον βασανίζει. Ιδιαίτερα μια δασκάλα που τον πολιορκεί ερωτικά και ένα βασανισμένο ανδρόγυνο που αναζητά τη λύτρωση στον Θεό. Οι συζητήσεις μαζί τους, τον «σκοτώνουν» αλλά δεν μπορεί να τις αποφύγει. Δεν μπορεί ακόμα ούτε να αντιληφθεί την ενσυναίσθηση του νεωκόρου του, όταν του περιγράφει τον πραγματικό πόνο του Χριστού, που δεν ήταν αυτός της Σταύρωσης, αλλά πιο πολύ της εγκατάλειψής του από όλους: τους μαθητές του που τον άφησαν μόνο του στις τελευταίες του στιγμές, ιδιαιτέρως του Πέτρου που τον απαρνήθηκε. Ακόμα και του ίδιου του Πατέρα προς τον οποίο κραυγάζει πάνω από το Σταυρό: «Ίνα τι με εγκατέλειψες;» Αυτός είναι ο μεγαλύτερος πόνος για έναν άνθρωπο, να τον εγκαταλείπουν όλοι, λέει ο νεωκόρος στον πάστορα, αλλά εκείνος ούτε που τον ακούει.
Μέσα από την πλαστικής ομορφιάς ασπρόμαυρη φωτογραφία του μόνιμου συνεργάτη του Σβεν Νίκβιστ, ο Μπέργκμαν εκμεταλλευόμενος την λιτή χωρίς μελοδραματισμούς και εκφραστική ερμηνεία των πρωταγωνιστών του (τα δραματικά close-up είναι αμέτρτητα), συνεχίζει να αγωνιά για την ύπαρξη του Θεού, του οποίου τη σιωπή απέναντι στα όσα δραματικά συμβαίνουν στον κόσμο, αδυνατεί να ερμηνεύσει, όπως στην «Μέσα από το σπασμένο καθρέφτη» και τη «Σιωπή» της τριλογίας του «Η σιωπή του Θεού».
Ο ίδιος πάντως, θεωρεί πως πρόκειται για την καλύτερη ταινία του. «Είναι η μόνη για την οποία αισθάνομαι ότι ξεκίνησα από ένα συγκεκριμένο σημείο και κατέληξα σε ένα άλλο κι ότι τα πάντα στην πορεία µε υπάκουσαν. Όλα έχουν γίνει ακριβώς όπως τα ήθελα», έχει δηλώσει χαρακτηριστικά.
Συνολικά, έχουμε μια στοχαστική ταινία, με εξαιρετικές ερμηνείες και έναν θετικό υπαινιγμό: μόνον η αγάπη μπορεί να λυτρώσει τον άνθρωπο ακόμα κι όταν δεν θέλουμε να τη δεχτούμε, όπως ο πάστορας Τόμας στην ταινία.
Μια ταινία (case study) που πρέπει να δείτε.
INFO
Είδος: Δράμα, Κοινωνικό, 81΄
Χώρα: Σουηδία, 1963
Σκηνοθεσία: Ίνγκμαρ Μπέργκμαν
Παίζουν: Γκούναρ Μπγιόρνστραντ, Ίνγκριντ Τουλίν, Γκούνελ Λίντμπλομ, Μαξ φον Σίντοφ
Διανομή: Weirdwave
