Γράφει ο Μάνος Χρυσός – Από την έντυπη έκδοση της Καθημερινής ΑΜΑΡΥΣΙΑΣ Λυκόβρυση – Πεύκη, Νέα Ιωνία, Ηράκλειο 21/07/26
Ένα ακόμα Παγκόσμιο Κύπελλο έφθασε στο τέλος του με τον τελικό της περασμένης Κυριακής να μας οδηγεί σε κάποια συμπεράσματα.
Δεν αναφέρομαι βέβαια στο αγωνιστικό σκέλος του τουρνουά, αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο.
Απλά αναρωτιέμαι τι συναισθήματα απορρέουν όταν στο ημίχρονο του τελικού βλέπαμε εκείνες τις απίθανες φατσούλες να σχηματίζουν το σήμα της καρδιάς με τα χεράκια τους και να στέλνουν το μήνυμα της Αγάπης ξέροντας ότι την ίδια ώρα ο «πλανητάρχης» έχει δώσει εντολή για την επόμενη μέρα να «…ανοίξουν οι πύλες της κολάσεως», στον πόλεμο του κόλπου.
Δράττομαι της ευκαιρίας να μείνω για λίγο στα όσα έγιναν στο ημίχρονο του τελικού και συγκεκριμένα στο χορευτικό της Σακίρα, όπου πραγματικά τα βλέμματα έκλεψαν κάποια άλλα μικρά παιδιά που χόρευαν δίπλα της με αστείρευτη ενέργεια και χαμόγελα.
Για όσους δεν γνώριζαν, δεν επρόκειτο για επαγγελματίες χορευτές, όπως και εγώ πίστεψα βλέποντας τα, αλλά για παιδιά που πριν από λίγα χρόνια ζούσαν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας.
Το όνομα τους είναι Ghetto Kids και μας έρχονται από την Ουγκάντα, ενώ μόνο τυχαία δεν ήταν η παρουσία τους στη σκηνή του μεγαλύτερου αθλητικού γεγονότος του πλανήτη. Απλά ήταν η κορύφωση μιας ιστορίας που ξεκίνησε μέσα στις παραγκουπόλεις της Καμπάλα και εξελίχθηκε σε ένα από τα πιο αισιόδοξα παραδείγματα του πώς η τέχνη μπορεί να αλλάξει μια ζωή.
Η ομάδα δημιουργήθηκε πριν από αρκετά χρόνια από τον χορογράφο Dauda Kavuma, γνωστό ως Teacher Dauda, ο οποίος αποφάσισε να δώσει μια δεύτερη ευκαιρία σε παιδιά που μεγάλωναν χωρίς οικογένεια, χωρίς σταθερό σπίτι ή ακόμη και χωρίς εξασφαλισμένο φαγητό.
Είναι ο άνθρωπος που τα μεγαλώνει καθημερινά, φροντίζει για την εκπαίδευσή τους και προσπαθεί να εξασφαλίσει χρηματοδότηση ώστε να δημιουργηθεί ένα μεγαλύτερο κέντρο φιλοξενίας για παιδιά που ζουν στον δρόμο.
Έτσι η Σακίρα έχοντας δει τα βίντεο τους να χορεύουν το επίσημο τραγούδι του Μουντιάλ στα social media τους προσκάλεσε προσωπικά για να τη συνοδεύσουν στη σκηνή, δίνοντας στο σόου έναν έντονο κοινωνικό συμβολισμό.
Το μήνυμα εστάλη λοιπόν αλλά δυστυχώς δεν ξέρω αν οι παραλήπτες έχουν την ικανότητα να το διαβάσουν. Αν μπορούμε να κάνουμε όλα τα παιδιά του κόσμου, να έχουν αυτά τα χαμογελαστά προσωπάκια, ξέροντας πως έχουν μια ελπίδα σε ένα καλύτερο μέλλον αντί να τα βυθίζουμε στην απόγνωση που φέρνουν οι βόμβες, η πείνα και η εξαθλίωση στις παιδικές τους ψυχούλες.
Αν δεν μπορούμε και το χρήμα συνεχίσει να διαφεντεύει το εγώ μας, όπως έντονα είδαμε και σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο, όλα αυτά είναι άλλα λόγια να αγαπιόμαστε…
