Editorial – Γράφει ο Γιάννης Μπεθάνης – Από την έντυπη έκδοση της εβδομαδιαίας Αμαρυσίας – 29/07/2023
Για μια ακόμη φορά η Τοπική Αυτοδιοίκηση βρίσκεται σε θέση αποδοπομπιαίου τράγου από το κεντρικό κράτος, με επίκεντρο τις καταστροφικές πυρκαγιές. Και για άλλη μια φορά οι «επιτελικές» ευθύνες μπαίνουν κάτω από το χαλάκι.
Βέβαια, ήρθε η τραγική πτώση του πυροσβεστικού αεροσκάφους στην Κάρυστο, με νεκρούς τους δύο πιλότους και βυθισμένες στο πένθος τις οικογένειές τους, αλλά και την ελληνική κοινωνία, για να καταδείξει ότι τα βαθιά δομικά προβλήματα στην πυροπροστασία είναι και διαχρονικά και άλυτα.
Η ιστορία με τους καθαρισμούς οικοπέδων που έχει προκύψει ως το μεγάλο πρόβλημα και βασική αιτία για την εκδήλωση πυρκαγιάς, ώστε να βρεθούν οι Δήμοι σε θέση απολογούμενου, είναι σχεδόν αστεία, αν δεν ήταν τραγική. Όλοι οι Δήμοι, ειδικά όσοι έχουν αστικά, περιαστικά δάση ή μεγάλες δασικές εκτάσεις εντός των ορίων τους, φωνάζουν χρόνια τώρα για τη διαρκώς μειούμενη υποχρηματοδότηση, την πλημμελή στελέχωση, αλλά και τα λίγα μέσα που έχουν στη διάθεσή τους ως προς την πυροπροστασία. Και βέβαια δεν εισακούονται, διότι στην πραγματικότητα, δεν φωνάζουν και πολύ δυνατά. Όταν οι «κεφαλές» των συλλογικών αυτοδιοικητικών οργάνων αποτελούν προέκταση του κόμματος που κυβερνά, πόσο να σηκώσουν τους τόνους και πόσο δυναμικά να διεκδικήσουν περισσότερα;
Οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι ο νέος πρόεδρος της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδας (ΚΕΔΕ) Λάζαρος Κυρίζογλου έχει σηκώσει τους τόνους και προσπαθεί να καταδείξει τα μεγάλα προβλήματα και ελλείψεις που έχουν οι Δήμοι στην πυροπροστασία, κάτι που οι προκάτοχοί του δεν έκαναν με την ίδια ένταση. Το θέμα είναι ότι όλα αυτά γίνονται, δυστυχώς, με το μισό καλοκαίρι να έχει περάσει και με την Ελλάδα να βλέπει ζωές, περιουσίες και χιλιάδες στρέμματα πρασίνου να χάνονται για μια ακόμη φορά.
Όπως αναφέραμε και στο αμέσως προηγούμενο φύλλο, η κλιματική κρίση που έχει γίνει, πλέον, «καραμέλα», αλλά και οι βαρύγδουπες εκφράσεις του πρωθυπουργού όπως «πόλεμος» ή «κανένα μέτρο δεν είναι αρκετό», δεν βρίσκουν ανταπόκριση στο ευρύ κοινό, ακόμη κι αν ένα μεγάλο μέρος του τον επανεξέλεξε στην πρωθυπουργία και μάλιστα με άνεση. Η Ελλάδα πλήττεται από πυρκαγιές διαχρονικά, ανεξαρτήτως «κλιματικής κρίσης». Έχει δάση, έχει ζέστη, έχει ανέμους, είναι λογικό να έχει και πυρκαγιές, είτε από φυσικά αίτια είτε από εμπρησμούς. Το ότι επιμένει να μην εμπλουτίζεται σε μέσα, υποδομές και προσωπικό όλα αυτά τα χρόνια και ανεξαρτήτως κυβερνήσεων, ειλικρινά είναι απορίας άξιο. Κανείς δεν λέει ότι η ύπαρξη ενός σοβαρού και πλήρως στελεχωμένου μηχανισμού μπορεί να κάνει θαύματα και να αντιμετωπίζει όλες τις φωτιές εν τη γενέσει τους, ωστόσο θα μπορούσε να αποτρέψει πολλές από αυτές ή να εμποδίσει τη μοιραία γιγάντωσή τους εφόσον αυτές επεκταθούν.
Θα ολοκληρώσω με ένα απλό παράδειγμα: Πάντα αναρωτιόμουν για ποιον λόγο δεν λειτουργεί στην Πυροσβεστική Υπηρεσία η έννοια του «φυλακίου» και των «αποσπασμένων» πυροσβεστών. Να υπάρχουν φυλάκια σε συγκεκριμένες περιοχές, όπου θα βρίσκονται πυροσβέστες εκεί, αντί για τους πυροσβεστικούς τους σταθμούς, ώστε να περιπολούν, ενισχύοντας τους εθελοντές πυροφύλακες των Δήμων. Ή γιατί δεν έχει συσταθεί γι’ αυτόν τον λόγο ένα Πυροσβεστικό Σώμα με μοτοσικλέτες όπως η αντίστοιχη ΔΙΑΣ, προκειμένου να πραγματοποιεί ευέλικτες περιπολίες μέσα από προσβάσιμους δρόμους. Ή γιατί δεν προβλέπεται η τακτική αποστολή drone μέσα στην ημέρα, για την κατόπτευση δασικών εκτάσεων, ειδικά των απρόσιτων.
Τρόποι υπάρχουν, αρκεί να υπάρχει θέληση. Ώστε να μην επωμίζονται όλες τις «αμαρτίες» στους ώμους τους οι Δήμοι.
