Την Κυριακή ήταν η γιορτή του πατέρα. Μια γιορτή σχετικά πρόσφατη γι’ αυτό και κάποιοι εξ υμών δεν προλάβαμε να πούμε τα χρόνια πολλά στον άνθρωπο που μας έδωσε ζωή.
Έχω αναφερθεί ξανά στο θέμα και σίγουρα αφήνει μια πίκρα αλλά και κάποια γλυκιά ανάμνηση από την στοργική αγκαλιά του πατέρα αυτή την μέρα και εν μέρει αποζημιώνεται από τα χρόνια πολλά που ακούμε από τα δικά μας παιδιά.
Αυτές τις γλυκιές σκέψεις διέκοψε η παρουσία ενός φίλου μου που δεν θα άκουγε αυτά τα χρόνια πολλά γιατί η μοίρα τον είχε φέρει να χάσει το παλικάρι του λίγα χρόνια πριν.
Η σκέψη του με έκανε να σκεφτώ εκείνους τους πατέρες που κρατούν τα παιδιά τους νεκρά στην αγκαλιά τους. Είτε ύστερα από κάποιο τραγικό ατύχημα είτε σε κάποιο από τα πεδία των μαχών όπου αναίτια – κατ’ εμέ – κάποιο έχουν στήσει θλιβερά σκηνικά, σε κάθε γωνιά του κόσμου όπου ο πόλεμος σκοτώνει αθώους και παιδιά.
«Στον καιρό της ειρήνης τα παιδιά θάβουν τους γονείς τους, ενώ αντίθετα στον καιρό του πολέμου οι γονείς θάβουν τα παιδιά τους».
Αυτή τη σπουδαία φράση έχει πει ο Ηρόδοτος και μένει διαχρονικά μέχρι σήμερα προκειμένου να αναδείξει την τραγικότητα που κρύβει ο θάνατος ενός ανθρώπου, πριν από τους γονείς του.
Ένας ακήρυχτος όμως πόλεμος δεν είναι και αυτός που ζούμε με νέους ανθρώπους να χάνονται, με πιο τραγικό παράδειγμα το δυστύχημα των Τεμπών αλλά και άλλες μεμονωμένες περιπτώσεις που διακόπτουν την φυσιολογική εξέλιξη της ζωής, που είναι τα παιδιά να αποχαιρετούν τους γονείς τους, οι επόμενες γενιές τις προηγούμενες. Οτιδήποτε άλλο είναι προφανές τραγικό.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη κατάρα, μεγαλύτερος πόνος για τους γονείς από το να χάσουν τα παιδιά τους.
Όποιος έχει νιώσει τη μητρότητα ή την πατρότητα μπορεί να αντιληφθεί το μέγεθος της αγάπης που κρύβεται στη σχέση γονιών – παιδιών.
Οιαδήποτε τέτοια απώλεια, επομένως, μοιάζει με αρχαία τραγωδία και κανένας μας δεν μπορεί να καταλάβει πόσος πόνος μπορεί να κρύβεται στην ψυχή ενός γονιού που χάνει το παιδί του.
Ο Θεός ας δίνει δύναμη στους ανθρώπους που έχουν βιώσει τέτοιες απώλειες και κάποιες γιορτές σαν και αυτές κάνουν τον πόνο ακόμα πιο έντονο, αφού δεν θα ακούσουν αυτό το χρόνια πολλά…μπαμπά!
Όσο για τα χρόνια πολλά που δεν είπαμε, δεν πειράζει τα σιγοτραγουδάμε και η καλοκαιρινή αύρα τα ταξιδεύει πιστεύοντας ότι φθάνουν εκεί που πρέπει, δίνοντας και ένα μάθημα στα παιδιά μας ότι κάθε στιγμή με τους ανθρώπους μας είναι πολύτιμη και ανεκτίμητη…
