Γράφει ο Αλέξανδρος Καζαντζίδης – Από την έντυπη έκδοση της Καθημερινής Αμαρυσίας, φύλλο Χαλανδρίου – Αγίας Παρασκευής – Παπάγου – Χολαργού – 31/12/2025
Στην εκπνοή του έτους, είναι κατάλοιπο δημοσιογραφικών συνηθειών να φωτίζονται άνθρωποι, οι οποίοι με το θετικό παράδειγμά τους «ξεστραβώνουν» άλλους. Στη σημερινή συγκυρία που οι νέοι λοιδορούνται συλλήβδην για παραβατικές ή ακραίες συμπεριφορές, ένα εξαιρετικό δείγμα αλληλεγγύης έδωσε το «φρέσκο αίμα» του 1ου Συστήματος Προσκόπων Χολαργού.
Με τις λίγες δυνάμεις της, η δραστήρια ομάδα συγκέντρωσε είδη πρώτης ανάγκης για την ενίσχυση απόρων του προαστίου αλλά και βιβλία με προορισμό προθήκες παιδιατρικών νοσοκομείων. Χωρίς τυμπανοκρουσίες και selfies (που κάποιοι επιστρατεύουν ακόμη και όταν απλώς… τρώνε σε χριστουγεννιάτικο τραπέζι), η προσπάθεια βρήκε -για άλλη μία χρονιά- απήχηση στην τοπική κοινωνία.
Έτσι, οι πρόσκοποι κατάφεραν να στολίσουν «το δέντρο της αγάπης», όπως ονομάζεται, που ήταν μεν ένα απλό έλατο, αλλά γεμάτο από στολίδια… δωρεών μελών & οικογενειών του συστήματος κι όσων συμπολιτών ευαισθητοποιήθηκαν.
Νέοι και νέες που υποτίθεται ότι όλη την ώρα ασχολούνται μόνο με καβγάδες ή τις… οθόνες τους , στερήθηκαν χρόνο και χρήμα για να προσφέρουν από λίγο σε κάτι το οποίο για κάποιους ανθρώπους φαντάζει πολυτέλεια.
Tην ίδια ώρα, μαθητές του 2ου Επαγγελματικού Λυκείου Χαλανδρίου, που ανακηρύχθηκε «Πρεσβευτής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου», δεν διεκδίκησαν από το σχολείο κάποια… απαλλαγή από μαθήματα ή διαγωνίσματα. Ζήτησαν να επισκεφθούν το Δημαρχείο για μία γνωριμία με τη λειτουργία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, ώστε να μάθουν από πρώτο χέρι την καθημερινότητα του Δήμου τους.
Οι δύο περιπτώσεις νέων είναι ορισμένες μόνο από τις αρκετές που δύσκολα βρίσκουν χώρο στις «αρένες» των τηλεοπτικών σταθμών. Άλλωστε, δεν ανήκουν στην πελατεία τους, εκείνης των… καθιστών ανθρώπων, που έχουν περιπέσει στα δίχτυα μίας στριμωγμένης καθημερινότητας, με μόνη διέξοδο ελεύθερου χρόνου τον καναπέ ή την καρέκλα.
Αν αυτά τα παραδείγματα δεν πτοήσουν τους καχύποπτους προς τη νεολαία, ίσως να αρκούσαν τα λόγια του διαχρονικού και σπουδαίου Οδυσσέα Ελύτη: «Νωρίς εβγήκανε καταμπροστά στον ήλιο, με πάνου ως κάτου απλωμένη την αφοβιά σαν σημαία, οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες…». Ευτυχώς, υπάρχουν ακόμη και σήμερα άνθρωποι για να ειπωθεί «Άξιον Εστί…»
