Όταν καμιά φορά αναπολώ τον καιρό εκείνο του περασμένου αιώνα που έδινα Πανελλήνιες, εκτός από τις νοσταλγικές στιγμές με τους συμμαθητές και τα όνειρα που κάναμε ως παιδιά, δεν μπορώ να μην θυμηθώ και τα δύσκολα. Και ήταν πολλά.
Ξενύχτια, κλάματα, πίεση, άγχος. Ψυχοσωματικά, που τότε δεν γνωρίζαμε καν τι είναι. Θυμάμαι μια συμμαθήτριά μου είχε τόση πίεση να πετύχει στις εξετάσεις, που έβαζε το βιβλίο σε αδιάβροχες ζελατίνες, ώστε να μην χάνει στιγμή από τη μελέτη ούτε και όταν έκανε ντους. Παρανοϊκό; Ναι. Αλλά σε αυτήν την κατάσταση είχαμε εγκλωβιστεί. Δεν θα μιλήσω καν για τους συμμαθητές που στόχευαν στις Ιατρικές Σχολές.
Σκέφτομαι, λοιπόν, όλα αυτά τα παιδιά και όσες χιλιάδες ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια, τι θυσίες, κόπο και ταλαιπωρία πέρασαν για να πετύχουν το στόχο τους. Και σκέφτομαι αυτούς που δεν το κατάφεραν για κάποια ελάχιστα μόρια ή γιατί έγραψαν κατά τι λιγότερο από τον τελευταίο εισακτέο. Συντριβή.
Γι’ αυτό και η υπόθεση του τέως πλέον υπουργού Λάζαρου Τσαβδαρίδη δεν είναι απλώς ένα ακόμα σκάνδαλο. Είναι ένα καρφί στα πληγιασμένα σώματα χιλιάδων οικογενειών που πασχίζουν για ένα καλύτερο αύριο. Και η απάντηση ότι για κάποια παιδιά, αυτά που οι μπαμπάδες τους έχουν τη δύναμη και την εξουσία, θα υπάρχει πάντα μια θέση. Αλλά αυτή η θέση θα λείπει πάντα από άλλα παιδιά.
Την ώρα που εκατοντάδες παιδιά δεν θα έχουν τη δυνατότητα να σπουδάσουν στη σχολή που πέρασαν εξαιτίας του δυσβάσταχτου κόστους, ένας Υπουργός, της κυβέρνησης μάλιστα που έχει δώσει τιτάνιο αγώνα για την επιβολή των ιδιωτικών πανεπιστημίων, θεώρησε ότι είναι ωραίο να παρακάμψει την ηθική για να «κλέψει» μια θέση από ένα δημόσιο πανεπιστήμιο για το δικό του το παιδί. Και για να το κάνει αυτό, έπρεπε να επιβάλλει ένα τέχνασμα, προκειμένου να διασφαλήσει μοριοδότηση μέσω αθλητικού σωματείου, αφήνοντας εκτός κορίτσια που πράγματι προπονούνταν και πάσχιζαν για τον ίδιο στόχο.
Να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Δεν αμφιβάλω επουδενί ότι το κορίτσι έδωσε εξετάσεις και πέρασε με την αξία της στη σχολή της με τη βαθμολογία που συγκέντρωσε. Αλίμονο, αν στο βωμό του ευτελισμού της πολιτικής ζωής, κατασπαράξουμε τα παιδιά. Θα μου επιτραπεί, ωστόσο, η άποψη ότι ούτε εκείνη είναι άμοιρη ευθυνών. Ένα 17χρονο κορίτσι, με δικαίωμα ψήφου, κοινωνική ζωή, αυτόνομη προσωπικότητα και γνώση της αξίας της, μπορούσε να αρνηθεί να γίνει πιόνι ενός συστήματος που διαφθείρει από νεαρή ηλικία. Αφού, όπως αποδείχθηκε, ο προορισμός της ήταν ένα ιδιωτικό Πανεπιστήμιο της Κύπρου, ποιος ο λόγος να γίνει «εργαλείο» στα χέρια ενός ζημιογόνου «μάστορα»; Καμιά φορά τα «όχι» ακόμα και στους μπαμπάδες μας, μας κάνουν πολύ πιο σπουδαίους από τα «ναι» μας.
Το ερώτημα είναι τι γενιά δημιουργούμε; Πώς θα πείσουμε τα παιδιά μας να δώσουν τον καλύτερο τους εαυτό για να διεκδικήσουν αυτό που τους αναλογεί, όταν τα πάντα κρίνονται από το ποιος έχει την εξουσία; Από τη μια, μια ψηφιακή κοινωνία που αναδεικνύει «φελλούς» που πλουτίζουν άκοπα, προβάλλοντας μόνο μια εικονική ευτυχία. Από την άλλη, ένα σύστημα εξουσίας που ποδοπατεί κάθε σύνορο, νόμιμο ή ηθικό για να πετύχει την προσωπική ευημερία σε βάρος των άλλων. Και στη μέση μια γενιά παιδιών που αναρωτιέται για ποιο σκοπό να παλέψει;
«Κι εσύ που έβγαλες τα μάτια σου στο διάβασμα, τι κατάφερες;», μου είχε πει ο έφηβος γιος μιας φίλης, όταν προσπαθούσα να του εξηγήσω ότι η ζωή δεν είναι μόνο έξυπνα κινητά και εύκολο χρήμα από αόρατους πελάτες. Δεν είχα απάντηση.
Καμιά φορά, ακούγοντας το στίχο του Νιόνιου «πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά…» αναρωτιέμαι, μήπως τελικά πρέπει να κρυφτούμε σε ένα λαγούμι και να τα αφήσουμε στην ησυχία τους; Αρκετό κακό τους κάνουμε πια…





































































































