Η σημερινή μέρα – και όλες, φυσικά οι επόμενες – είναι απόλυτα αφιερωμένη στα παιδιά που ρίχνονται και φέτος στη μάχη των Πανελλαδικών εξετάσεων.
Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, μαζί με τα χιλιάδες παιδιά που ξυπνούν με την αγωνία για την επίδοσή τους και το όνειρο της εισόδου στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, δεν είναι δυνατόν να μην χτυπήσει και η δική μας καρδιά λίγο πιο δυνατά. Το μυαλό αυτόματα πηγαίνει είκοσι οκτώ χρόνια πίσω, όταν ένα πρωινό του Ιουνίου ξύπνησα, έφαγα πρωινό και, ακούγοντας ευχάριστη μουσική για να μου δώσω κουράγιο (το θυμάμαι σαν τώρα, ήταν το «Καλίμπα» του Κώστα Χατζή, που το τραγουδούσε μαζί με την Χαρούλα Αλεξίου), μπήκαμε οικογενειακώς στο αυτοκίνητο για να με συνοδέψουν στο εξεταστικό κέντρο, όπου ξεκινούσε η δική μου περιπέτεια.
Το μάθημα της Έκθεσης ήταν το δυνατό μου σημείο και πόνταρα πολλά για την συνολική επιτυχία μου στις εξετάσεις. Το θέμα αφορούσε το «Γέλιο» στη ζωή μας. Θυμάμαι είχα δώσει ρεσιτάλ γραφής, γεμίζοντας περίπου 12 σελίδες κείμενο, που μου απέφεραν έναν βαθμό πάρα πολύ καλό, όχι όμως τόσο όσο πίστευα ότι μπορούσα να πιάσω.
Κάθε χρόνο, στον προσωπικό μου λογαριασμό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κάνω σχεδόν την ίδια ανάρτηση. Το τραγούδι του Φοίβου Δεληβοριά «Τριτοδεσμίτισσα», μια ωδή στα κορίτσια της δέσμης μας που μαζί περάσαμε όλη τη διαδρομή από την πρώτη μέρα και που στο πίσω μέρος του μυαλού μας σιγόπαιζαν οι στίχοι «τι προτιμάς, καρδούλα μου, δεσμό ή τρίτη δέσμη;».
Η σκέψη μου πάει σε όλα τα παιδιά που φέτος ξεκινούν τη δοκιμασία στη σκιά της τραγικής αυτοκτονίας των δύο μαθητριών στην Ηλιούπολη, που δεν άντεξαν την πίεση και τον φόβο της πιθανής αποτυχίας. Αποτυχία… τι βαριά λέξη… Ποιος διάολος, άραγε, τολμά να την ξεστομίσει στα παιδιά μας;
Το μόνο που θέλω κάθε χρόνο να πω σε όλα αυτά τα παιδιά είναι σχεδόν το ίδιο που λέμε όλοι εμείς που έχουμε περάσει αυτή τη δοκιμασία πριν πολλά χρόνια και κουβαλάμε πλέον το βάρος της εμπειρίας και της οδυνηρής προσγείωσης στην πραγματικότητα. Ότι οι εξετάσεις αυτές δεν καθορίζουν την αξία τους, ούτε είναι οι πιο σημαντικές που θα περάσουν στη ζωή τους. Πού να ξέρετε τι άγχος θα περάσετε όταν θα πιάνετε στα χέρια σας εξετάσεις από γιατρούς…
Αλλά, αυτά είναι έτσι κι αλλιώς, γνωστά. Τα έχουμε πει, τα έχουμε γράψει, θα τα λέμε συνέχεια και δεν θα σταματήσουμε να το λέμε σε όλα τα παιδιά. Και να σας πω και κάτι, παιδιά μου; Το μόνο που μετράει στην πραγματικότητα είναι να μπείτε στον «στίβο», να κάνετε την προσπάθειά σας και στο τέλος να αφήσετε το στυλό κάτω και να έχετε την ικανοποίηση ότι δώσατε τον καλύτερο εαυτό σας. Και ό,τι είναι να γράψει, θα γράψει. Στο τέλος τέλος, η ζωή θα τα φέρει έτσι που θα σας εκπλήσσει διαρκώς και όχι πάντα δυσάρεστα.
Η μοναδική συμβουλή που πιστεύω ότι αξίζει να μοιραστούμε με τα παιδιά μας, είναι η εξής: Την ημέρα που θα τελειώσουν οι εξετάσεις, κάντε όλοι μεταξύ σας μεγάλες, σφιχτές αγκαλιές, από αυτές που κόβουν την ανάσα. Δεν το γνωρίζετε, αλλά με κάποιους συμμαθητές σας, θα περάσουν δεκαετίες ολόκληρες και δεν θα έχετε ανταμώσει ξανά. Και αυτό, θα υπάρξουν στιγμές που θα κοστίζει περισσότερο από οποιαδήποτε «αποτυχία» στις εξετάσεις.
Καλή δύναμη σας εύχομαι. Η ζωή είναι εκεί και σας περιμένει. Δώστε της την ευκαιρία να σας γνωρίσει. Και, ας μην θυμάστε ούτε ένα ρητό του Μοντεσκιέ…
