Γράφει ο Αλέξανδρος Καζαντζίδης – Από την έντυπη έκδοση της Καθημερινής Αμαρυσίας, φύλλο Χαλανδρίου – Αγίας Παρασκευής – Παπάγου – Χολαργού – 08/07/2026
Οι πολιτιστικές βραδιές -και το φετινό καλοκαίρι- επέστρεψαν δυναμικά, με μεγάλη ανταπόκριση του κοινού. Ανάμεσα στα Φεστιβάλ που ξεχωρίζουν στην περιοχή μας είναι αυτό της Ρεματιάς του Δήμου Χαλανδρίου, το οποίο προσφέρει (και) φέτος τη συντριπτική πλειοψηφία των εκδηλώσεών του με ελεύθερη είσοδο.
Μπορεί να μην αποτελεί ίδιον μόνο των θεατών της περιοχής (ανάλογα… κρούσματα καταγράφονται και σε Παπάγου & Αγία Παρασκευή), αλλά η επανάληψη της βιωματικής εμπειρίας του υπογράφοντα παύει να είναι σύμπτωση. Το πρόβλημα ακούει στο όνομα της συσκευής -ταυτόσημης πλέον με την ύπαρξή μας- «κινητό τηλέφωνο».
Κάποτε, στις συναυλίες το μόνο που φαινόταν από το μέρος του κοινού ήταν μερικοί αναπτήρες -ίσως και λίγα φωσφορίζοντα βραχιόλια σε μεγάλα κέφια. Πλέον, όσο οι καλλιτέχνες βρίσκονται επί σκηνής, βλέπουν περισσότερες οθόνες κινητών παρά ζευγάρια μάτια, να καταγράφουν τη βραδιά σε κακοτραβηγμένα βίντεο, αποτυπώνοντας ακατάπαυστα όσα συμβαίνουν σε -συχνά κουνημένες ή σκοτεινές- φωτογραφίες.
Η μανία καλά κρατεί
Μέχρι ενός βαθμού, είναι μια κατανοητή ανάγκη, που έχει επικρατήσει, για «αποθήκευση» στιγμών στην ηλεκτρονική συσκευή και δημόσια ανάρτηση (παρότι υπάρχει κι η προσωπική μνήμη μας). Η μανία, όμως, καλά κρατεί και σε θεατρικές παραστάσεις αλλά και κινηματογραφικές προβολές, όπου πλέον κεφάλι και κινητό μένουν σκυμμένα αλλά κι… αναμμένα.
To ένα δίωρο μιας πολιτιστικής βραδιάς φαίνεται ότι δεν μπορεί να στερήσει από πολλούς τη δίψα για «σερφάρισμα» στο διαδίκτυο, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στην ανταλλαγή μηνυμάτων. Και αν ο διπλανός ή πίσω θεατής καλείται να ανεχτεί μια οθόνη που λαμπυρίζει ολοφώτεινη την ώρα της καλλιτεχνικής δράσης, ορισμένοι προχωρούν και ένα βήμα παραπάνω μιλώντας (!) στο τηλέφωνο.
Σε μια παλαιότερη συναυλία στη Ρεματιά, ο ερμηνευτής Γιώργης Χριστοδούλου βρήκε τη λύση μαζεύοντας ο ίδιος, εν μέσω τραγουδιού, τα κινητά από τα χέρια των θεατών! Χωρίς διάθεση από τη στήλη να… κουνήσει το δάχτυλο σε νοοτροπίες, το θέμα δείχνει να είναι η εποχή μιας διαρκούς σύνδεσης, καταγραφής των πάντων και «τσίτας», απόρροια μάλλον της τεχνολογικής επιρροής.
Μοιάζει σχεδόν αδύνατο να επικεντρωθεί κανείς πια σε κάτι επί πολλή ώρα δίχως να νιώσει ασφυξία, σαν σε διάσπαση προσοχής, λες και η ζωή του είναι μια οθόνη με δεκάδες ταυτόχρονα «ανοικτά» παράθυρα σελίδων για ανάγνωση. Άλλωστε, δύσκολα θα βρίσκαμε «σερφάροντας» στη Google τη φράση του στοχαστή: «Δεν πρέπει να παραφορτώνετε όλη σας την καθημερινότητα με άσκοπες δραστηριότητες και κυρίως μην κάνετε τη νύχτα… μέρα».
