Γράφει ο Τάσος Μεργιάννης – Από την έντυπη έκδοση της Καθημερινής Αμαρυσίας – φύλλο Πεντέλης – Μελισσίων – Βριλησσίων 02/07/2026
Υπάρχουν στιγµές που η Γεωγραφία χάνει τη σηµασία της. Όταν ένας ισχυρός σεισµός ισοπεδώνει ολόκληρες γειτονιές, δεν υπάρχουν µακρινές και κοντινές χώρες. Υπάρχουν µόνο άνθρωποι που έχασαν τα πάντα και άλλοι άνθρωποι που µπορούν να τους απλώσουν το χέρι.
Στη Βενεζουέλα, οι δύο καταστροφικοί σεισµοί της 24ης Ιουνίου στην ευρύτερη περιοχή µεταξύ του Καράκας και της Λα Γκουάιρα άφησαν πίσω τους χιλιάδες νεκρούς και τραυµατίες, δεκάδες χιλιάδες άστεγους και µια ανθρωπιστική κρίση που βαθαίνει καθηµερινά. Ολόκληρες οικογένειες ζουν χωρίς στέγη, χωρίς ασφαλές πόσιµο νερό, χωρίς φάρµακα και χωρίς τα στοιχειώδη για να συνεχίσουν τη ζωή τους. Ανάµεσά τους βρίσκονται χιλιάδες µικρά παιδιά.
Ας σταθούµε για µια στιγµή σε µια εικόνα. Ένας πατέρας ή µια µητέρα κρατά στην αγκαλιά το βρέφος της, έχοντας χάσει το σπίτι της µέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Το παιδί κλαίει από την πείνα. Το βρεφικό γάλα που θα φτάσει στα χέρια του µπορεί να έχει αγοραστεί από έναν κάτοικο των Βριλησσίων. Από κάποιον που δεν θα γνωρίσει ποτέ. Από έναν άνθρωπο που, την ώρα που έκανε τα ψώνια του, αποφάσισε να προσθέσει ακόµη ένα κουτί στο καλάθι του, όχι για το δικό του σπίτι, αλλά για το σπίτι που χάθηκε στην άλλη άκρη του κόσµου, 10.000 χιλιόµετρα µακριά.
Εκεί βρίσκεται η πραγµατική δύναµη της αλληλεγγύης. Στο ότι δηµιουργεί δεσµούς ανάµεσα σε ανθρώπους που δεν θα συναντηθούν ποτέ. ∆εν χρειάζεται να γνωρίζεις το όνοµα εκείνου που θα βοηθήσεις. Αρκεί να γνωρίζεις ότι υπάρχει. Ότι σε χρειάζεται. Ότι σήµερα η δική σου µικρή προσφορά µπορεί να γίνει η µεγάλη του ελπίδα.
Οι κοινωνίες κρίνονται από τον τρόπο που στέκονται απέναντι στον πόνο των άλλων. Και τα Βριλήσσια έχουν αποδείξει πολλές φορές ότι ξέρουν να απαντούν µε ευαισθησία και πράξεις. Η νέα πρωτοβουλία συγκέντρωσης ανθρωπιστικής βοήθειας δεν είναι απλώς µια ακόµη δράση εθελοντισµού. Είναι µια υπενθύµιση ότι η ανθρωπιά δεν γνωρίζει σύνορα, γλώσσες ή αποστάσεις.
Σε µια εποχή που οι ειδήσεις µάς βοµβαρδίζουν καθηµερινά µε εικόνες καταστροφής, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να συνηθίσουµε τον πόνο των άλλων. Να τον αντιµετωπίζουµε σαν έναν ακόµη αριθµό σε µια οθόνη. Όµως πίσω από κάθε αριθµό υπάρχει ένα παιδί που πεινά, ένας ηλικιωµένος που περιµένει τα φάρµακά του, µια οικογένεια που προσπαθεί να σταθεί ξανά στα πόδια της.
Όσοι -Βριλησσιώτες ή µη- έσπευσαν για ακόµα µια φορά να δείξουν την ανθρωπιά τους ανταποκρινόµενοι στο κάλεσµα του Εθνικού Συντονιστικού Κέντρου Εθελοντών HELPHELLAS (που διοργανώνει την συγκεκριµένη δράση Ανθρωπιάς σε συνεργασία µε τον ∆ήµο Βριλησσίων και την Κίνηση ∆ηµοτών «∆ΡΑΣΗ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΠΟΛΗ») απάντησαν µε τον τρόπο τους στην «πιο επίµονη και επείγουσα ερώτηση της ζωής» που σύµφωνα µε τον Martin Luther King Jr. είναι: «Τι κάνεις για τους άλλους;».
Τελικά η µεγαλύτερη δύναµη µιας τοπικής κοινωνίας δεν βρίσκεται µόνο σε όσα πετυχαίνει για τον τόπο της, αλλά και στην ικανότητά της να στέκεται δίπλα σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη, όπου κι αν βρίσκονται.
Ίσως, κάποια µέρα, όταν ένας κάτοικος της Βενεζουέλας θυµηθεί ότι το παιδί του σώθηκε επειδή κάποτε έφτασε ένα κουτί γάλα από µια µικρή γειτονιά της βόρειας Αθήνας, να µην ξέρει πού βρίσκονται τα Βριλήσσια στον χάρτη. Θα ξέρει όµως ότι εκεί ζουν άνθρωποι!
