Μια από τις πιο έντονες στιγμές που θα θυμάμαι σε όλη μου τη ζωή, συνέβη τον Ιούνιο του 2012. Ήταν η εποχή της βαθιάς κρίσης, που ήμασταν όλοι χαμένοι στον λαβύρινθο που δεν φανταζόμασταν πόσο θα μας διέλυε.
Μια εποχή που η εγκληματική οργάνωση της Χρυσής Αυγής νομιμοποιήθηκε μέσα από τις κάλπες, κερδίζοντας συνολικά 21 έδρες και γεμίζοντας αίμα την καθημερινότητά μας για σχεδόν μια δεκαετία.
Στο εκλογικό κέντρο, έβλεπα πρόσωπα μουδιασμένα. Όλοι έβλεπαν τα χειρότερα να έρχονται. Όμως, ήταν εκεί. Κάνοντας τη δική τους προσπάθεια να σώσουν ό,τι μπορούν.
Πήρα τα ψηφοδέλτια και μπήκα πίσω από το παραβάν. Καθώς ετοίμαζα το φάκελο, ένιωσα μια ανατριχιαστική ησυχία. Σαν ο χρόνος να είχε σταματήσει. Δεν ακουγόταν αυτό το – έστω μουδιασμένο – βουητό που συνοδεύει συνήθως μια ημέρα εκλογών.
Έξω, αισθάνθηκα μια περίεργη κινητικότητα. Μισάνοιξα το παραβάν για να δω τι γινόταν. Είδα έντρομα τα μέλη της εφορευτικής επιτροπής, όρθια και, σχεδόν με τα πόδια να τρέμουν, κοιτούσαν ένα λεφούσι φουσκωτών, μαυροντυμένων καραφλοδαιμόνων, να εισβάλει μέσα, σχεδόν περνώντας πάνω από όσους περίμεναν στην ουρά.
«Είμαστε από τη Χρυσή Αυγή», είπε ο ένας με βαριά φωνή. «Φέρε να τσεκάρω τα ψηφοδέλτια», είπε σε μια μικροκαμωμένη αντιπρόσωπο. Ενικός, προστακτική, απειλητική κίνηση. Του τα έδωσε με χέρι που έτρεμε. Τα πήραν, τα περιεργάστηκαν, έβαλαν από πάνω το ψηφοδέλτιο της εγκληματικής τους οργάνωσης και της τα πέταξαν στα μούτρα. «Έτσι θα τα δίνεις, μωρή. Να φαίνεται. Το νου σου, θα ξανάρθουμε…», είπαν και έφυγαν ποδοπατώντας τους κοκαλωμένους ψηφοφόρους που περίμεναν στην ουρά.
Εγώ στο παραβάν, ένιωσα ίσως για πρώτη φορά πραγματικό τρόμο. Ναι, φοβήθηκα. Ίσως και να κρύφτηκα και γι’ αυτό ένα κομμάτι μου νιώθει ντροπή που δεν υπερασπίστηκα την γυναίκα. Αλλά, ομολογώ, φοβήθηκα. Για όσα συνέβαιναν. Και όσα φαινόταν ότι θα ξανασυμβούν.
Και συνέβησαν πολλά. Ο Λουκμάν, ο Φύσσας, οι Αιγύπτιοι αλιεργάτες, οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, αμέτρητοι αντιφασίστες, μετανάστες, μέλη της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας. Μίσος, φοβέρα, βία, θυμός, αίμα, καμία τιμή.
Μέχρι που πριν από έξι χρόνια, μια μέρα του Οκτώβρη, έξι λέξεις ακούστηκαν ως βάλσαμο στα αυτιά χιλιάδων ανθρώπων. «Η Χρυσή Αυγή αποτελεί εγκληματική οργάνωση».
Ήμουν καθηλωμένος όλες τις μέρες μπροστά από την τηλεόραση και περίμενα, όπως όλοι. Δεν θα πω ψέματα, μόλις το άκουσα, έκανα ώρα να σταματήσω να κλαίω. Φαντάζομαι και πολλοί άλλοι. Μόλις ηρέμησα, δημοσίευσα ένα κείμενο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στο οποίο κατέληγα γράφοντας τρεις λέξεις που βγήκαν μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου: «Μάγδα, τους νίκησες».
Στα χρόνια που ακολούθησαν, είχαμε να αντιμετωπίσουμε άλλα, αντίστοιχα φαινόμενα, όμως, κανένα τόσο πραγματικά ισχυρό. Μέχρι την περασμένη εβδομάδα.
Από την ώρα που ο νούμερο δύο της εγκληματικής οργάνωσης – ναι, είναι η τρίτη φορά που το γράφω, σε περίπτωση που κάποιοι το προσπέρασαν τις άλλες δύο – βγήκε από τη φυλακή, η ζωή άρχισε και πάλι να βαδίζει σε επικίνδυνα μονοπάτια.
Στα Μέγαρα, οι ναζιστές επιχείρησαν να τρυπώσουν και πάλι μέσα σε σχολείο. Στην Ελευσίνα, δύο άτομα έστησαν καρτέρι και μαχαίρωσαν 32χρονο άνδρα που ανήκει στον αντιφασιστικό χώρο, φωνάζοντάς του «Ναι ρε, είμαστε φασίστες». Την ίδια ώρα, ο ηγέτης πλέον του μορφώματος, γλεντοκοπάει δήθεν αθώα στα μπουζούκια, την ώρα που ετοιμάζει πολιτική κίνηση για να «εισβάλει» ξανά στη Βουλή μέσω των εκλογών. Με τις δημοσκοπήσεις να καταγράφουν ήδη μια ανησυχητική δυναμική, ήδη οι πυρήνες της οργάνωσης που για λόγους αυτοπροστασίας είχαν κρυφτεί εδώ και κάποια χρόνια, έχουν αρχίσει να επανεμφανίζονται και αυτή τη φορά με ακόμα πιο απειλητικές διαθέσεις.
Ναι, φοβάμαι ξανά. Και φοβάμαι διπλά. Γιατί πλέον δεν έχω το πάθος της νιότης και ο φόβος είναι ένα ένστικτο που με το χρόνο σε αγκαλιάζει. Και, κυρίως, γιατί πλέον είμαι γονιός. Και το «αυγό του φιδιού» είναι πλέον έτοιμο να σκάσει. Αλίμονο μας αν ξαναμπεί στα σχολεία των παιδιών μας.
Τούτες τις μέρες, ο Μπέρτολτ Μπρεχτ είναι πιο επίκαιρος από ποτέ. «Μη χαίρεστε που σκοτώσατε το κτήνος. H σκύλα που το γέννησε ζει και είναι πάλι σε οργασμό».
Κι εμείς, δυστυχώς, δεν σκοτώσαμε κανένα κτήνος. Και πλέον επιστρέφει πληγωμένο και αγριεμένο.
Έχουμε αγώνα μπροστά μας. Δύσκολο και σκληρό. Πολύ φοβάμαι και ξανά αιματηρό. Να’ τος πάλι ο φόβος. Όχι, δεν πρέπει να τον αφήσουμε να μας λυγίσει. Μάγδα, αυτή τη φορά θα τους νικήσουμε μαζί…
