Γράφει ο Γιώργος Αράπογλου– Από την έντυπη έκδοση της Καθημερινής Αμαρυσίας – φύλλο Κηφισιά-Διόνυσος 09/10/2026
Τον συνάντησα τυχαία στο δρόμο, έξω από το σταθμό του μετρό, όπου πουλούσε τα περιοδικά του. Χαιρετηθήκαμε εγκάρδια, όπως πάντα. Μέσα από τα χρόνια της κοινής συνύπαρξης μιας συνδέει μια σχέση φιλίας και ειλικρίνειας. Είπαμε τα νέα μας και, όπως ήταν σύνηθες, κάποια στιγμή τον ρώτησα: «Ο Σήφης τι κάνει;».
Δάκρυσε, κόμπιασε και μετά βίας μου απάντησε ένα προσποιητά ψύχραιμο «ο Σήφης… έφυγε». Στραβοκατάπιε μια δυο φορές, έκανε μερικές από αυτές τις παύσεις που κρατούν μια αιωνιότητα και μου εξήγησε ότι το τελευταίο διάστημα ήταν αρκετά άρρωστος και ταλαιπωρήθηκε από την αρρώστια. Τα χρόνια είχαν περάσει, ο οργανισμός εξασθενούσε μέρα με τη μέρα κι έτσι, ένα πρωί ο Σήφης δεν άνοιξε ποτέ ξανά τα μάτια του.
Στενοχωρήθηκα πολύ. Ήξερα πόσα σήμαινε για εκείνον. Μου είχε πει την ιστορία του άπειρες φορές και κάθε φορά μιλούσε με αγάπη και περηφάνεια. Αγάπη, όμως, το κυριότερο. Ποιο άλλο συναίσθημα φωτίζει τόσο πολύ ένα βλέμμα;
Ο Σήφης ήταν μια τετράποδη, μαλλιαρή τριχόμπαλα, όπως αποκαλούσε το μικρό γκριφόν που τον συντρόφευε εδώ και χρόνια. Τον είχε βρει να ψάχνει για φαγητό σε έναν κάδο σκουπιδιών, κάπου στην Κρήτη όπου έκανε τις διακοπές του. Δεν είχε ούτε τσιπάκια, ούτε κολάρο, ούτε τίποτα που να δηλώνει πού ανήκε.
Δεν το σκέφτηκε καν. Ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά. Αμέσως τον μάζεψε και, φεύγοντας από το νησί, τον πήρε μαζί του. Ο Σήφης ήταν πια μέλος της οικογένειάς του. Αργότερα, έγινε η μόνη οικογένειά του.
Μια σκληρή απόλυση, χωρίς αποζημίωση, έπειτα από 16 χρόνια δουλειάς στον ίδιο εργοδότη, αλλαγές εργασιακού περιβάλλοντος, φυλλάδια, σερβιτοριλίκι, μαστορικά για να βγουν τα έξοδα, ένας δύσκολος χωρισμός και η φυγή του από το σπίτι, μια περιπλάνηση μέχρι να βρεθεί καινούρια εστία, φιλοξενία σε τρίτους, πίεση, προβληματισμός. Κάποια στιγμή, βρέθηκε ένας χώρος, αλλά ο Σήφης δεν ήταν ευπρόσδεκτος. Προτίμησε να μείνει στο δρόμο, παρά να τον αποχωριστεί. Παρ’ όλα αυτά, για ένα διάστημα αναγκάστηκαν να μείνουν χωριστά μέχρι να τακτοποιηθεί κάπου που να μπορεί να είναι χρήσιμος και για τους δύο. Το πρώτο βράδυ ήταν δύσκολο. Τα επόμενα ακόμα χειρότερα. Στους μήνες που ακολούθησαν, ζούσε μισός. Και, όταν πια, τα κατάφερε και μπόρεσε να τον φέρει πάλι κοντά του, έγιναν αχώριστοι.
Μαζί στις βόλτες, μαζί στους δρόμους, μαζί στις οικογενειακές μαζώξεις και στις συναντήσεις με φίλους. Αχώριστοι σε όλα τους. Όποια καινούρια σχέση εμφανιζόταν στη ζωή του, έπρεπε να τον δεχτεί με τον Σήφη αγκαλιά, αλλιώς δεν είχε νόημα να προχωρήσουν. Δεν το δέχτηκαν όλες, αλλά καθόλου δεν τον ένοιαξε.
Ο Σήφης ήταν εκεί, δίπλα του. Να ζεσταίνονται μαζί το χειμώνα και να μοιράζονται ένα τσιπουράκι τα καλοκαιρινά βράδια που η μοναξιά φορτώνει τις σκέψεις και θέλεις κάποιον να τις μοιραστείς. Μαζί να πανηγυρίζουν τις νίκες της ΑΕΚ – έχει κι αυτός τα κουσούρια του! – μαζί να κλαίνε στον υποβιβασμό της. Μαζί.
Και τώρα… μόνος του. Τόσο λυπημένο δεν τον έχω δει ποτέ. Αλλά και πλήρης, χωρίς τύψεις. «Ζήσαμε όμορφα μαζί και θα είναι για πάντα ο φιλαράκος μου».
Να, κάτι τέτοιες ιστορίες ανθρώπων με τετράποδα είναι που με συγκινούν κάθε φορά που τις αφηγείται κάποιος. Αυτές είναι ίσως οι πιο αγνές και αληθινές. Ιστορίες που έχουν μέσα τους μόνο αγάπη.
Η Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων που γιορτάστηκε πριν λίγες μέρες είναι, μεταξύ άλλων και μια υπενθύμιση ότι και αυτά τα πλάσματα αξίζουν την προσοχή και τη φροντίδα μας. Και το μόνο σίγουρο είναι ότι θα μας το ανταποδώσουν με τρόπο που δεν θα μπορούμε να διαχειριστούμε.
Η δράση «A Day with My Pet» που διοργάνωσε ο Δήμος Κηφισιάς ήταν αφιερωμένη στη φιλοζωία και την υπεύθυνη υιοθεσία. Μια ευκαιρία για πολύ κόσμο να ανακαλύψει τη χαρά της συνύπαρξης με τους τετράποδους συντρόφους τους και να ενημερωθούν για το πώς θα μπορέσουν, να προσφέρουν σε κάποιον από αυτούς ένα όμορφο σπίτι.
Και, ποιος ξέρει. Ίσως μέσα από αυτές τις δράσεις, να συναντώνται ψυχές, που θα ζήσουν μαζί όμορφες ιστορίες αγάπης και συντροφικότητας. Όπως ακριβώς την χάρισε κάποτε και ο Σήφης.
