Το θέμα είναι μείζον – και σωστά είναι ψηλά στην ατζέντα του Γιώργου Παπανδρέου. Και δικαιολογημένα συμφώνησαν άπαντες οι πολιτικοί αρχηγοί, ότι η διαφθορά τρώει τις σάρκες της χώρας και πλήττει ακόμη περισσότερο τις κοινωνικά αδύναμες τάξεις. Πλην όμως, με γενικόλογα ευχολόγια και επίδειξη καλών προθέσεων τέτοιου είδους ζητήματα δεν λύνονται. Κατά τα λοιπά, οι δύο «μεγάλοι» Γιώργος Παπανδρέου και Αντώνης Σαμαράς, τα κόμματα των οποίων υπήρξαν τα «φυτώρια» όπου άνθησε η διαφθορά από το 1974, κατά την 35ετία της μεταπολίτευσης -αμφότεροι διαχειριστές «μυστικών κονδυλίων», ως υπουργοί Εξωτερικών- συμφώνησαν:
Στη σύσταση Επιτροπής της Βουλής, η οποία θα μελετήσει συνολικά το θέμα και θα κάνει προτάσεις για την καταπολέμηση της διαφθοράς, στην αλλαγή του τρόπου χρηματοδότησης των πολιτικών κομμάτων, στην αλλαγή του τρόπου ανάθεσης των δημοσίων έργων και προμηθειών, με δημοσιοποίηση του αρχικού και του τελικού κόστους, αλλά και στη σύσταση Εξεταστικών Επιτροπών, προκειμένου να διερευνηθούν υποθέσεις που έχουν χαρακτηριστεί σκάνδαλα. Αυτό το τελευταίο, βέβαια, δεν είναι για να το παίρνει κανείς και τοις μετρητοίς. Αμφότεροι είχαν να λένε για τα «σκάνδαλα» των «άλλων», με μόνο κοινό σημείο αμφίπλευρης εμπλοκής της υπόθεση του σκανδάλου Siemens.
Επίσης, υπήρξε συναίνεση ότι χρειάζεται να αλλάξει ο νόμος περί ευθύνης υπουργών να συζητηθούν ζητήματα όπως η χρηματοδότηση των κομμάτων, οι προμήθειες του Δημοσίου, τα εξοπλιστικά προγράμματα, το θεσμικό πλαίσιο των ΜΜΕ.
Καθοριστική σε γενικές γραμμές (για τη διερεύνηση και όχι την αποφυγή των μελλοντικών σκανδάλων) ήταν η δέσμευση του Γιώργου Παπανδρέου για τη δυνατότητα συγκρότησης εξεταστικής επιτροπής με 120 ψήφους από 151 ψήφους που απαιτούνται σήμερα, πρόταση που αποτελούσε πάγια θέση του Συνασπισμού, από την εποχή που επικεφαλής του ήταν ακόμη ο Νίκος Κωνσταντόπουλος. Εξίσου σημαντική ήταν και η πρόταση του Γιώργου Παπανδρέου για κατάργηση της δυνατότητας υποβολής τροπολογιών μετά την ολοκλήρωση της επεξεργασίας στην κοινοβουλευτική επιτροπή, ώστε να μπει τέλος στο «αίσχος» των νυχτερινών φωτογραφικών (ν)τροπολογιών, που έχουν σημαδέψει αρνητικά (και καθ’ όλα νομιμότατα) τη λειτουργία της Βουλής.
Μόνος απέναντι σε όλους βρέθηκε ο Γιώργος Παπανδρέου εισηγούμενος το γερμανικό σύστημα σε ό,τι αφορά τον εκλογικό νόμο. Φυσικά, το γερμανικό σύστημα που εισηγείται η κυβέρνηση είναι τροποποιημένο αλά ελληνικά (επί το πλειοψηφικότερο), καθώς στη Γερμανία η απλή αναλογική ουδόλως δυσκολεύει τον σχηματισμό ισχυρών κυβερνήσεων. Η εξ Αριστερών αντιπολίτευση επανέφερε για μια ακόμη φορά τις πάγιες θέσεις της για την απλή αναλογική, ενώ η εκ Δεξιών αντιπολίτευση εκτίμησε πως ο σταυρός είναι πάρα πολύ σημαντική διαδικασία, για την έκφραση της λαϊκής βούλησης. Όλοι, πλην ΚΚΕ, συμφώνησαν ότι πρέπει να υπάρξουν αλλαγές που θα ενισχύσουν τη διαφάνεια ως προς το «μαύρο» πολιτικό χρήμα. Μένει να δούμε πώς θα γίνει αυτό, καθώς το ΚΚΕ είναι κατηγορηματικά αντίθετο στην «ονομαστικοποίηση» των εισφορών, θέλοντας να προφυλάξει τους φίλους και τα μέλη του, από «πιθανές φυλακές και εξορίες στο μέλλον». Ακόμη, είναι απολύτως βέβαιο πως θα ξαναεπιχειρηθούν τέτοιου είδους συναντήσεις πολιτικών αρχηγών σε κλίμα συναίνεσης. Και σχεδόν βέβαιο πως ελάχιστα θα γίνουν απ’ όσα θα συζητηθούν…
Μαρία Ζαρίφη
