Οι εξελίξεις πιέζουν αναμφίβολα, το «πολιτικό σύστημα», αλλά η «πίεση» γίνεται ακόμη μεγαλύτερη, από τη δυναμική που αναπτύσσεται στη σκιά του PSI, τη διαπραγμάτευση του οποίου καλείται να διαχειριστεί επιτυχώς η «μεταβατική» κυβέρνηση Παπαδήμου.
Μια κυβέρνηση για την οποία οι μεν «πράσινοι» θέλουν να διαρκέσει τουλάχιστον ως τον Σεπτέμβριο (ώστε να έχουν διευθετήσει -με όποιον τρόπο- και τα εσωκομματικά τους), οι δε «γαλάζιοι» έως τα τέλη Μαρτίου (περιόδο την οποία ορίζουν πλέον ως καταληκτική ημερομηνία για τη διεξαγωγή εκλογών), ενώ ο τρίτος «πυλώνας» της κυβέρνησης, το ΛΑΟΣ, θα επιθυμούσε οι εκλογές να γίνουν όσο το δυνατόν αργότερα, ει δυνατόν στη λήξη της θητείας της παρούσας Βουλής, δηλαδή το φθινόπωρο του 2013…
Στο πλαίσιο αυτό, η «κρισιμότητα» της διαπραγμάτευσης για το PSI, αλλά και όλα τα «σενάρια» περί παραμονής ή «αποπομπής» από το ευρώ, περί άτακτης ή «συμφωνημένης» (γιατί αυτό ακριβώς είναι το PSI) χρεοκοπίας, θα «παίζουν» ανάλογα με τις εσωτερικές πολιτικές σκοπιμότητες, κυρίως των σχημάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση. Η εναλλακτική για το PSI, αν οι διαπραγματεύσεις δεν ευοδωθούν, είναι να χαθούν ακόμη περισσότερα για τους διεθνείς μη κρατικούς ή διακρατικούς «πιστωτές» της χώρας, καθώς η «στάση πληρωμών» ή το μονομερές «κούρεμα» από την πλευρά της Ελλάδας είναι αναπόφευκτα.
Βεβαίως, το «μεγάλο παζάρι» για το ύψος του «κουρέματος», τις «εγγυήσεις» που θα δοθούν στο διεθνές «χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο», αν η συμφωνία που θα επιτευχθεί θα διέπεται από το Aγγλικό Δίκαιο και όλα τα «συναφή» τα οποία «διαρρέονται», έχουν το δικό τους «ειδικό βάρος», για την «επόμενη μέρα» της χώρας, είτε εντός είτε εκτός της ευρωζώνης -καθώς πλέον από πολλούς «έγκυρους» και μη «χρηματο-οικονομικούς οίκους και ινστιτούτα» αμφισβητείται ευθέως αν ως το τέλος του 2012 θα υπάρχει όχι η Ελλάδα στο ευρώ, αλλά η ίδια η ζώνη του ευρώ.
Μια τέτοια εξέλιξη θα εξυπηρετούσε πολύ περισσότερο, απ’ ό,τι η «απλή» δική μας αποχώρηση από την ευρωζώνη, συγκεκριμένους «στοιχηματζήδες» με «λευκά κολάρα», καθώς θα άνοιγε ξανά το τζογαδόρικο παιχνίδι με τα sprends και τις διεθνείς συναλλαγματικές ισοτιμίες. Ο «θάνατος» του ευρώ ως ισχυρού νομίσματος θα οδηγούσε στην «ανάδυση» στον αφρό, ως «νομισμάτων σταθερότητας» άλλων. Μόνο που στη συγκεκριμένη συγκυρία, τέτοια δεν μπορούν να είναι ούτε το (αμερικανικό) δολάριο, ούτε το (ρωσικό) ρούβλι, ούτε το (ιαπωνικό) γεν, ούτε το το (κινεζικό) γουάν, πόσο μάλλον το (όποιο) «νέο μάρκο» επανεμφανιστεί ως ενιαίο νόμισμα των «υγιών» Βορείων της ευρωζώνης. Είναι ίσως το τελευταίο κερδοσκοπικό «ντου» των «αγορών» εναντίον των εθνικών ή των «υπερεθνικών» ενοτήτων (όπως είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση), πριν από το «ψυχορράγημα» του νεοφιλελεύθερου μοντέλου, το οποίο θα επιταθεί και από τη διεθνή ύφεση της οικονομίας. Μια διεθνής ύφεση που αρχίζει και δείχνει αργά αλλά σταθερά τα «δόντια» της, σε αυτή την αναπόφευκτη (και αναπότρεπτη) συστημική καμπή – κι αυτό προκαλεί αυξημένες ανησυχίες και στους φερόμενους ως «παρατηρητές» της κρίσης της «Δύσης», καθώς η ύφεση πλήττει ευθέως τα πλεονασματικά ισοζύγιά τους, αλλά και τα συναλλαγματικά αποθέματά τους.
Το θέμα, βεβαίως, για μας είναι, στη νέα διεθνή «αρχιτεκτονική» που αναδύεται, πού ακριβώς θα βρίσκεται η Ελλάδα – και γι’ αυτό ακριβώς είναι πολύ σημαντική η «μεταβατική» κυβέρνηση και ειδικότερα ο ίδιος ο Λουκάς Παπαδήμος σε αυτή τη συγκυρία. Άλλωστε, όλο και περισσότεροι συγκλίνουν στην εκτίμηση ότι και οι εκλογές, όποτε κι αν γίνουν, πάλι κάτι σε… Παπαδήμο θα βγάλουν.
Μαρία Ζαρίφη
