«Όνειρο» ήταν για κείνους η ζωή τους στην πατρίδα, τη Μικρά Ασία. Ένα όνειρο που θυμούνταν από τα παιδικά τους χρόνια, αν και κάποιοι, ήταν τότε μόλις λίγων ημερών μωρά. Μα τον εφιάλτη της Μικρασιατικής Καταστροφής δεν τον ξέχασαν ποτέ.
Ό,τι μπόρεσαν να πάρουν, το πήραν, τις δραματικές εκείνες ώρες του ξεριζωμού. Συνήθως, ένα κιλίμι με χαραγμένη επάνω του την ημερομηνία γέννησής τους, έμεινε για να τους θυμίζει τον τόπο τους ή κάποια λίγα υπάρχοντα που πρόφτασαν να φέρουν στις νέες τους πατρίδες.
Είναι λίγοι οι πρόσφυγες Μικρασιάτες, οι πρώτοι οικιστές της Νέας Ερυθραίας, που απέμειναν στην πόλη και αποτελούν τη ζωντανή ιστορία της. Πιθανώς, να μετρούνται και στα δάκτυλα των δυο χεριών. Μέχρι πρότινος, κυκλοφορούσε στις γειτονιές της Νέας Ερυθραίας ο Γιάννης Κορωναίος, εκ των θεμελιωτών της τρίτης εκκλησίας των Ερυθραιωτών, της Αγίας Μαύρας. Γεννήθηκε το 1917 στο Ντεβελίκιοϊ, κοντά στη Σμύρνη και έφυγε για τις «γειτονιές των αγγέλων» την προηγούμενη Τρίτη 5 Νοεμβρίου 2013, σε ηλικία 96 ετών.
Κάποιους από εκείνους τους «γηγενείς Μικρασιάτες», πρόλαβαν και βράβευσαν για την προσφορά τους τα μέλη της Ένωσης Μικρασιατών Νέας Ερυθραίας, σε μια εκδήλωση τιμής και μνήμης, το καλοκαίρι του 2010. Μεταξύ τους ήταν και ο κ. Γιάννης Κορωναίος.
«Όσο περπατώ, θα ζω, τα παλιά τα θυμάμαι, τα καινούργια δεν θυμάμαι», έλεγε τότε ο κυρ Γιάννης, διηγούμενος την ιστορία του στον γράφοντα: «Φύγαμε το 1922 από τη Μικρά Ασία. Δεν μας παίρνανε τα καράβια, αλλά με μια βαρκούλα βγήκαμε στη Νάξο. Μέσω Ερυθρού Σταυρού ψάξαμε τους δικούς μας και πήγαμε αρχικά στον Μαραθώνα. Μετά πήραμε παράγκες στη Νέα Ερυθραία, κοντά στην πλατεία Τσαχπίνη. Ήρθαμε εδώ για να δούμε τη θάλασσα, που μας έλεγε ο μπάρμπας μου ο Πατούνας. Όταν φυσούσε, κυμάτιζαν τα πεύκα. Αυτή ήταν η θάλασσα».
Παπλωματάς ο κυρ Γιάννης και μετά εισπράκτορας στα αστικά λεωφορεία. «Από την παράγκα μάς έδωσαν αυτόν εδώ τον κλήρο που μένουμε μέχρι σήμερα, όπως και τα παιδιά και τα εγγόνια μου. Μεγάλος αγώνας στην αρχή, πείνα και κακομοιριά».
Ο ίδιος, μαζί με τον Σύλλογο της Αγίας Μαύρας που ίδρυσε η Μαρία Μούσχουρη -η ίδια είχε και την εικόνα-, πρωτοστάτησαν για να φτιαχτεί η ομώνυμη εκκλησία, η τρίτη της Νέας Ερυθραίας. Θεμελιώθηκε το 1978 και φτιάχτηκε με χρήματα του Συλλόγου, σε οικόπεδο που αγόρασαν.
Ήταν οι πρώτες μέρες της συνένωσης με την Κηφισιά τότε, ελέω «Καλλικράτη, αλλά και η αρχή της περιπέτειας της Ελλάδας στη μνημονιακή εποχή της και ο Γιάννης Κορωναίος απαντούσε προφητικά στις ερωτήσεις μας: «Τώρα, που ενωθήκαμε με την Κηφισιά, δε νομίζω ότι υπάρχει ιδιαίτερο πρόβλημα. Είναι η εποχή που έχουμε γίνει ‘‘μαλλιά κουβάρια’’ και δεν ξέρουμε τι ακριβώς κάνουμε. Βουλιάξαμε, χαθήκαμε, ‘‘τα φάγαμε’’; Είμαστε πλούσια χώρα, αλλά μαζευτήκανε όλοι οι διαόλοι κι είναι έτοιμοι ν’ αρπάξουν από ένα κομμάτι».
Γιώργος Κανελλόπουλος
