Γράφει ο Χρήστος Φωτιάδης – Από την έντυπη έκδοση της εβδομαδιαίας Αμαρυσίας, 16/04/2022
Tο ρολόι της Ιστορίας δεν γυρίζει πίσω. Οι βασικοί παίκτες στον γεωγραφικό χώρο της Ουκρανίας δεν μπόρεσαν και κάποιοι δεν ήθελαν να αποφύγουν τον πόλεμο. Η συντριπτική πλειοψηφία των αναλυτών συμφωνεί ότι η Ουάσιγκτον έκανε ό,τι μπορούσε για να τον προκαλέσει, κωφεύοντας στις ρωσικές εκκλήσεις για νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας στην Ευρώπη, ενώ αφετέρου οι ισχυροί της ΕΕ (ιδίως η Γερμανία) δεν ήθελαν να δυσαρεστήσουν το νέο απόκτημά τους, την προφανώς προβληματική Ουκρανία. Έτσι, μέχρι την τελευταία στιγμή «κανάκευαν» τον Ζελένσκι, σπρώχνοντάς τον στην άβυσσο ενός ολοκληρωτικού πολέμου και την ισοπέδωση της χώρας του.
Αυτοεκπληρούμενη προφητεία
Διαβάζω τα βασικά σημεία ενός άρθρου της 4ης Δεκεμβρίου 2021, δηλαδή 2,5 μήνες πριν την έναρξη του πολέμου, όταν η τηλεόραση και οι περισσότερες εφημερίδες δεν είχαν κανένα απολύτως ενδιαφέρον για όσα ήδη βρίσκονταν σε εξέλιξη στην Ουκρανία, αφού αυτό ήταν στραμμένο στην πανδημία και τα διάφορα ποινικά εγχώρια εγκλήματα:
«Με συντονισμένες δηλώσεις εδώ και βδομάδες ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ κατηγορούν τη Ρωσία ότι έχει συγκεντρώσει περίπου 100.000 στρατιώτες κοντά στα σύνορα με την Ουκρανία και ότι πιθανώς σχεδιάζει εισβολή στο Ντονμπάς. Με αυτήν την επίκληση, οι ΝΑΤΟικές χώρες αυξάνουν συνεχώς τη στρατιωτική τους παρουσία στην περιοχή και ενισχύουν τις ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις, με απανωτές αντίστοιχες διακυβερνητικές συμφωνίες (π.χ. ΗΠΑ, Βρετανία) και εξοπλιστικά προγράμματα. Από την πλευρά της η Ρωσία καταγγέλλει τις αλλεπάλληλες ΝΑΤΟικές ασκήσεις κοντά στα σύνορά της και ισχυρίζεται πως υπάρχουν μηνύματα ότι πάνω από 120.000 Ουκρανοί στρατιώτες έχουν αναπτυχθεί κοντά στη ζώνη σύγκρουσης, μαζί με αντίστοιχο στρατιωτικό εξοπλισμό, ενισχύοντας τις ανησυχίες για στρατιωτική λύση στο πρόβλημα του Ντονμπάς, με τη στήριξη της Δύσης. Κατηγορεί δε την Ουκρανία για “πολύ επικίνδυνο τυχοδιωκτισμό, που σημειώνεται σε άμεση γειτνίαση με τα σύνορά μας”. Στην πραγματικότητα, ενώ όλες οι πλευρές δηλώνουν ότι δεν επιδιώκουν στρατιωτική επέμβαση και κλιμάκωση, την ίδια ώρα προετοιμάζονται για μια ενδεχόμενη στρατιωτική σύγκρουση! Το ΝΑΤΟ παίρνει την αρχηγία στη μάχη των προκλήσεων κατά της Ρωσίας, ενώ στο κάδρο μπαίνει και πιο σαφώς η Λευκορωσία! “Οι απειλές σε Ρωσία και Λευκορωσία -που ενισχύουν τη συμμαχία τους- κυριάρχησαν στη Σύνοδο των ΥΠΕΞ του ΝΑΤΟ στη Ρίγα της Λετονίας”»!
Από την πλευρά της, η Ρωσία καθιστά όλο και πιο ξεκάθαρη την ενόχλησή της: «Την απαίτηση της Ρωσίας να σταματήσει η επέκταση των ΝΑΤΟικών στρατιωτικών δυνάμεων κοντά στα σύνορά της, ως προϋπόθεση για αποκλιμάκωση, εξέφρασε από την πλευρά του ο Ρώσος ΥΠΕΞ Σ. Λαβρόφ, που συναντήθηκε με τον Αμερικανό ομόλογό του Αντ. Μπλίνκεν στη Στοκχόλμη, στο περιθώριο της Συνόδου του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ). Ο Ρώσος ΥΠΕΞ επανέλαβε την πρόταση του Βλ. Πούτιν για ανάπτυξη συμφωνιών που θα εμποδίζουν την επέκταση του ΝΑΤΟ κοντά στα σύνορα της Ρωσίας, υπογραμμίζοντας ότι ο ΟΑΣΕ μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο σε αυτό. Τέλος, ο Λαβρόφ επεσήμανε τη σημασία των ΗΠΑ και της Ρωσίας για την παγκόσμια σταθερότητα και ασφάλεια»!
Οι παραπάνω επισημάνσεις δείχνουν ότι για όλους τους παίκτες τα πράγματα ήταν από τότε ξεκάθαρα. Η Ρωσία δυσανασχετούσε και ζητούσε σοβαρή αντιμετώπιση, ενώ οι Δυτικοί αδιαφορούσαν και απλώς απειλούσαν! Επί μήνες ο Πούτιν διαφήμιζε τη νέα τεχνολογία των πυραύλων που ανέπτυσσε η χώρα του, μήπως και κάμψει την απόλυτη περιφρόνηση των Δυτικών, αλλά εις μάτην. Τελικά, οι πύραυλοι αυτοί δοκιμάστηκαν στο έδαφος της Ουκρανίας και αποδείχτηκαν ακριβείς και καταστροφικοί…
Τα λάθη του Πούτιν
Η αντίδραση της Ρωσίας ήταν η πιο ακραία δυνατή. Είναι βέβαιο ότι ελάχιστοι γνωρίζουν ποια ήταν τα στοιχεία που έκαναν τον πρόεδρό της να πάρει μια τόσο υψηλού ρίσκου και κόστους απόφαση. Μια εξήγηση είναι η απόλυτη πολιτική κάλυψη των κομμάτων της Δούμας, που μάλιστα τον πίεζαν εδώ και πολύ καιρό να δράσει. Ίσως αυτό να φανεί σύντομα και στην πράξη, αν ο Πούτιν κρίνει ότι θα πρέπει να συγκυβερνήσει μαζί τους, για τη μέγιστη δυνατή εθνική ενότητα. Όμως, ο Πρόεδρος που εδώ και 23 χρόνια έχει βάλει το στίγμα του στην ανάσταση της Ρωσίας, φαίνεται ότι έχει κάνει σοβαρά λάθη, που είναι πλέον ορατά:
Πρώτον. Ενώ το 2014 αιφνιδίασε τους πάντες με την ειρηνική κατάληψη της Κριμαίας, δεν τόλμησε τότε να κάνει την απόλυτη κίνηση ματ, φθάνοντας στο φυσικό σύνορο του Δνείπερου! Θα γινόταν τότε αυτό με ελάχιστο κόστος και δίχως επιπλέον «κυρώσεις», αφού αυτές επιβλήθηκαν ούτως ή άλλως για την Κριμαία. Το τόλμησε τώρα, κάτω από τις ασφυκτικές πιέσεις ΗΠΑ και ΕΕ, που θα έφερναν τους πυραύλους τους σε απόσταση 300 χιλιομέτρων από τη Μόσχα!
Δεύτερον. Έδωσε πολύ χρόνο σε ΝΑΤΟ και Κίεβο, να εξοπλίσουν τον ουκρανικό στρατό και να ανυψώσουν το καταρρακωμένο ηθικό του. Επί του πεδίου είναι αυτό φανερό, ειδικά στην περιοχή του Ντομπάς και της Μαριούπολης, όπου είχε συγκεντρωθεί ο μισός στρατός του Κιέβου, με το επίλεκτο φασιστικό «Τάγμα Αζόφ», που μάλλον είχε αποκτήσει δύναμη ταξιαρχίας.
Τρίτον. Παρά τις φωνασκίες της Δύσης, η επιτιθέμενη ισχύς ήταν πολύ μικρή, σχεδόν ισοδύναμη αριθμητικά με την αμυνόμενη, ενώ θα έπρεπε να είναι υπερδιπλάσια! Η υπεροχή στον αέρα δεν αρκούσε για μια γρήγορη επικράτηση, αφού τα βαρέα όπλα των Ουκρανών συγκεντρώθηκαν σκόπιμα εντός των πόλεων, δημιουργώντας πολλαπλά προβλήματα στον επιτιθέμενο.
Τέταρτον και κυριότερο. Τόσο με το μανιφέστο του περί «αδελφών λαών Ρωσίας-Ουκρανίας» όσο και με τα διαγγέλματά του πριν τον πόλεμο, ο Πούτιν φάνηκε να πιστεύει ότι ο στρατός του θα γινόταν δεκτός με αλαλαγμούς ενθουσιασμού, τουλάχιστον από εκείνο το τμήμα των κατοίκων που μέχρι τη διάλυση της ΕΣΣΔ ήσαν αμιγώς Ρώσοι. Λησμόνησε όμως ότι από τότε πέρασαν 30 ολόκληρα χρόνια, μια γενιά δηλαδή. Η καθημερινή πλύση εγκεφάλου εντάθηκε τα τελευταία χρόνια, όταν απαγορεύτηκε ακόμα και η χρήση της ρωσικής γλώσσας!
Όμως για όλα αυτά θα αποφασίσει η Ιστορία, πολύ μετά το τέλος αυτού του τραγικού πολέμου, που όπως αποδεικνύεται πιο πάνω ήταν απολύτως αναμενόμενος και -για τις ΗΠΑ- επιθυμητός και ευπρόσδεκτος…
