Δύο «επετείους» έχουμε φέτος. Έκλεισαν δέκα χρόνια από τον μαύρο Μάρτη του 1999, όταν τα νατοϊκά αεροπλάνα ξεκίνησαν τον εν ψυχρώ βομβαρδισμό πολιτικών στόχων της Γιουγκοσλαβίας. Με πρόσχημα την «καταπίεση» των Κοσοβάρων Αλβανών, κατέστρεψαν εκ του ασφαλούς τις πολιτικές υποδομές και δολοφόνησαν πάνω από τρεις χιλιάδες πολίτες, μαζί τους παιδιά.
Η κυβέρνηση Σημίτη-Πάγκαλου συμμετείχε πρόθυμα στη νατοϊκή σταυροφορία. Το λιμάνι της Θεσσαλονίκης χρησιμοποιήθηκε για την προώθηση των δολοφόνων στο έδαφος μιας ανεξάρτητης και ιστορικής χώρας. Το μόνο κόμμα που σήκωσε το ανάστημά του ήταν το ΚΚΕ. Τόσο στη διάρκεια των βομβαρδισμών όσο και όταν την Ελλάδα επισκέφθηκε ο… καλός Αμερικανός Κλίντον, χιλιάδες διαδηλωτές διέσωσαν κάτι απ’ την τιμή της χώρας μας.
Η δεύτερη επέτειος, κατάμαυρη κι αυτή, έχει να κάνει με τον στρατιωτικό μηχανισμό ΗΠΑ-Ευρώπης, που αποκλειστικό στόχο είχε και έχει την «προστασία» των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων. Η επέτειος αυτή δεν μπόρεσε να γίνει σε γιορταστικό κλίμα. Το ΝΑΤΟ παραπαίει, όπως και όλες οι χώρες-μέλη του. Η επόμενη μέρα της κρίσης θα το βρει σε πορεία παρακμής, όπως και τις περισσότερες χώρες που το συναποτελούν.
Το κείμενο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στον «Ριζοσπάστη» και περιγράφει πολύ εύστοχα την 60χρονη πορεία του ΝΑΤΟ:
Το ΝΑΤΟ έχει πάψει προ πολλού να είναι έστω και στα προσχήματα «βορειοατλαντικό», έχει ενισχύσει το ρόλο του ως διεθνής κατασταλτικός μηχανισμός προστασίας των μονοπωλιακών συμφερόντων και βασικός μοχλός της ιμπεριαλιστικής εξουσίας και δράσης, τόσο στο εσωτερικό των κρατών-μελών της συμμαχίας όσο και διεθνώς. Αν παλιότερα η στρατηγική της παγκόσμιας ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας και ηγεμονίας, πρωταρχικά των ΗΠΑ, εστιαζόταν στην αντιμετώπιση του σοσιαλισμού και της ΕΣΣΔ, του παγκόσμιου εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος, αλλά και του αντιαποικιακού, σήμερα η στρατηγική και η τακτική του ΝΑΤΟ εστιάζεται στην εδραίωση και εξασφάλιση των συμφερόντων των ιμπεριαλιστών συμμάχων που το απαρτίζουν, που κινδυνεύουν από την όξυνση των αντιθέσεων λόγω της βαθιάς κρίσης, επομένως και στην ετοιμότητα ανάληψης πολεμικής δράσης όπου τα συμφέροντά τους το επιτάσσουν. Αλλά και στην κατάπνιξη των αντιιμπεριαλιστικών αντιμονοπωλιακών λαϊκών κινημάτων. Στην καταστολή των δυνάμεων ανατροπής σε κάθε κράτος.
Χρήστος Φωτιάδης
