Σε λίγες βδομάδες παίζεται στο Βερολίνο η τελευταία πράξη ενός δράματος. Θα γίνει και επίσημα η προσάρτηση της Ανατολικής από την Δυτική Γερμανία.
Παρόντες θα είναι βέβαια και οι «νονοί», δηλαδή ο πωλητής Μ. Γκορμπατσώφ και ο αγοραστής Τζ. Μπους (σ.σ. φυσικά ο πατέρας…)! Θα ακουστούν βαρύγδουποι λόγοι, διαβεβαιώσεις, ότι η Ευρώπη και ο κόσμος βγαίνουν κερδισμένοι. Το μέλλον θα δείξει την πραγματική σημασία της «αναίρεσης» του άλλου γερμανικού κράτους.
Οι σχέσεις μου με το κράτος που χάνεται ήταν πολύ έντονες. Είχα την ευκαιρία να ζήσω από πρώτο χέρι την καθημερινή ζωή των Ανατολικογερμανών, που εύκολα θα χαρακτήριζα ανέμελη.
Ασφαλώς δεν ανήκα ποτέ σ’ αυτούς που θεωρούσαν την DDR παράδεισο. Όμως γνώρισα καλά τα σοβαρά πλεονεκτήματα που είχε το σύστημα για το λαό του.
Η Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας προδόθηκε «από τα μέσα», όπως άλλωστε και οι υπόλοιπες πρώην σοσιαλιστικές χώρες. Ήδη βλέπουν το φως της δημοσιότητας δηλώσεις και περιγραφές των ανθρώπων που ανέλαβαν εργολαβικά να απομακρύνουν τους «σταλινικούς» από την εξουσία. Μόνο που η κατάσταση, τούς ξέφυγε και οι «εξελίξεις» πήγαν λίγο πιο μακριά: Στον Καπιταλισμό!
Θα παραθέσω τρία κείμενα που αναφέρονται στην νέα πραγματικότητα.
Το πρώτο είναι απόσπασμα από την παρέμβαση του ευρωβουλευτή Δημήτρη Δεσύλλα (πρώην ΚΚΕ) στο κοινοβούλιο της ΕΟΚ:
«Κατά τη γνώμη μου, η αποικιακή προσάρτηση της ΓΛΔ (πρώτα στο ΝΑΤΟ και ύστερα στην ΕΟΚ) και η δημιουργία της γερμανικής υπερδύναμης:
Στοχεύει τόσο στην γερμανική μονοπώληση της αποικιακής εκμετάλλευσης των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης, όσο και στη γερμανική επικυριαρχία στην ΕΟΚ.
Θα οξύνει όλες τις αντιθέσεις (οικονομικές, πολιτικές, κοινωνικές, περιφερειακές) τόσο στην Ευρώπη όσο και διεθνώς.
Θα συμπιέσει προς τα κάτω τις κατακτήσεις και τα δικαιώματα των εργαζομένων στη Δυτική και Ανατολική Γερμανία, αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη.
Ο κίνδυνος της δημιουργίας ενός «4ου Ράιχ» είναι υπαρκτός για τους λαούς της Ευρώπης!».
❍ ❍ ❍
Το δεύτερο κείμενο δημοσιεύθηκε στο τελευταίο και αποχαιρετιστήριο τεύχος της «Επιθεώρησης της ΓΛΔ». Γράφτηκε από έναν Ολλανδό αναγνώστη, τον P.M. Lauser (γραμμένο το 1989):
«Το περιοδικό σας δεν με ενδιαφέρει πια, μετά την «αλλαγή» από το Σοσιαλισμό στον Καπιταλισμό του κ. Κολ. Αυτή η «Δημοκρατία» σημαίνει την ελευθερία των δυτικογερμανικών μονοπωλίων, να πολλαπλασιασθούν τα κέρδη τους. Σημαίνει την ελευθερία των νεοναζιστών.
Δυστυχώς στην Ανατολική Γερμανία πανηγυρίζουν αρκετοί, επειδή πήραν στα χέρια τους μερικές εκατοντάδες δυτικά μάρκα και πολλές υποσχέσεις. Όσοι όμως ονειρεύονται ένα νέο οικονομικό «θαύμα», θα απογοητευθούν σύντομα. Στο λεγόμενο «ευρωπαϊκό σπίτι» εξακολουθούν να υπάρχουν οι ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής με τα υπερφυσικά τους κέρδη και οι εργαζόμενοι που τα δημιουργούν.
Σας αποχαιρετώ και σας εύχομαι καλή τύχη στην χώρα της Μπάγερ, της Μερσεντές, του Μέσσερσμιντ, του Κρουπ κ.α. Αυτών που χρηματοδότησαν τις εγκληματικές ορδές του Χίτλερ…».
❍ ❍ ❍
Το τρίτο κείμενο είναι του Θανάση Σκαμνάκη, από το «Πριν» της 14.10.1990. Όπως και τα προηγούμενα δύο, αποτυπώνει δραματικά την εξαφάνιση της ΓΛΔ:
Το Βερολίνο είναι βουρκωμένο
Πίσω από τις αλαλάζουσες νικηφόρες στρατιές των ροκ τραγουδιστών, πίσω από τα πυροτεχνήματα του θριάμβου, πίσω από τους καταυγάζοντες προβολείς, υπάρχει η πραγματικότητα των ημερών κι οι άνθρωποί τους, υπάρχουν οι νικητές κι οι νικημένοι.
Όταν οι σημαίες της καπιταλιστικής Γερμανίας απ’ τη μια γενιά της ως την άλλη κάλυπταν την τηλεοπτική οθόνη, ήταν πολλοί που σφίγγαν την καρδιά τους σ’ ένα βουβό κλάμα. Οι σημαίες αυτές σαν βαρύ σάβανο σκέπασαν τις ψυχές των ηττημένων. Τώρα τάξη επικρατεί στο Βερολίνο.
Η ζωή ξαναρχίζει να κινείται στο δικό της ρυθμό. Ποιο ρυθμό; Προς τα που;
Το Μπέρλινερ Ανσάμπλ, το θέατρο του Μπρεχτ, ερημώνει. Οι καλλιτέχνες στέκουν βουβοί και αμήχανοι. Το κοινό αλαλιασμένο τρέχει ν’ αλλάξει τα παλιά μάρκα, να καταναλώσει απαστράπτοντα αγαθά, να απολαύσει την ηδονή των φαστ φουντ και των σεξομάγαζων. Πού έγνοια για τέχνη!
Κατά τ’ άλλα τάξη επικρατεί στο Βερολίνο. Στο μεταξύ Βιετναμέζοι, Κουβανοί, Χιλιανοί, Υεμενίτες κ.λ.π. κάνουν ουρές για να προλάβουν τα δρομολόγια προς τις πατρίδες τους. Εργάτες, τεχνίτες και επιστήμονες που ειδικεύονταν, δεν έχουν χώρο να σταθούν. Ο διεθνισμός αναχωρεί με τις τελευταίες πτήσεις της Ιντερφλούγκ.
Χρήστος Φωτιάδης
