Eπτά Σεπτεμβρίου 1987. Το «Tupolev 134» της Interflug προσγειώνεται στο αεροδρόμιο της Βόννης, πρωτεύουσας της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Από τη σκάλα στο κόκκινο χαλί, ο ηγέτης της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας ΄Εριχ Χόνεκερ βαδίζει προς την ιστορική χειραψία με τον καγκελάριο Χέλμουτ Κολ. Η Ευρώπη ζει στη ρουτίνα της μεταπολεμικής διαίρεσης στα δύο πολιτικά και οικονομικά συστήματα. ΄Ομως η επίσκεψη θεωρείται από όλους ως οριστική επισημοποίηση της γερμανικής διαίρεσης!
Ανάλογα είναι όλα τα σχόλια των δυτικογερμανικών ΜΜΕ, τα οποία υπηρετούν την πολιτική του ρεαλισμού, με στόχο την ενίσχυση των οικονομικών (κυρίως…) σχέσεων, αλλά και τη βελτίωση της επικοινωνίας μεταξύ των δύο χωρών σε όλα τα επίπεδα.
Πουθενά και κανένας δεν αναφέρεται στο ενδεχόμενο «επανένωσης», πόσω μάλλον ενσωμάτωσης της Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας. Το ευγενές έργο του Γκορμπατσόφ στην ΕΣΣΔ βρίσκεται ακόμη σε πρώιμο στάδιο. Μόνο ελάχιστοι (και… «μη αναγνωρίσιμοι») προσεκτικοί παρατηρητές ανησυχούν για την έκβαση των μεγαλόπνοων σχεδίων του.
Δύο μόλις χρόνια αργότερα, ο ίδιος αυτός σημαδεμένος άνθρωπος «ξεπουλάει» αυτοπροσώπως την ΓΛΔ στον Κολ! Αμέσως μετά, αρχίζει το «ξαναγράψιμο της Ιστορίας». Οι οικονομίες της ΕΣΣΔ και της ΓΛΔ παρουσιάζονται από τα ίδια ΜΜΕ ως «παρωχημένες», ενώ η θεωρία περί «προδιαγεγραμμένου τέλους» του υπαρκτού σοσιαλισμού καθίσταται επίσημη γραμμή της νεοταξικής προπαγάνδας. Το πανηγύρι της ψευτιάς ξεκινά και προορίζεται να διαρκέσει δύο ολόκληρες δεκαετίες. Μόνον η εξοντωτική κρίση του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού και οι «ενοχλητικές» δημοσκοπήσεις στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες (και ιδιαίτερα μεταξύ των πρώην Ανατολικογερμανών) προσγειώνουν την υπεροψία των «νικητών» σε ανώμαλο έδαφος.
Η Ιστορία, το… «τέλος» της οποίας είχε προδιαγράψει εκείνος ο απίθανος Φουκουγιάμα, επιστρέφει και πάλι στα γνωστά της μονοπάτια και παίρνει την εκδίκησή της…
«Ο Χόνεκερ µάς αναγκάζει να είµαστε ειλικρινείς»
Τώρα λοιπόν έρχεται πραγματικά, ο προέδρος του Κρατικού Συμβουλίου της ΓΛΔ ΄Εριχ Χόνεκερ. ΄Οχι, βέβαια, στα κρυφά και στα μουγκά, από την πίσω πόρτα, για μια απλή «επίσκεψη εργασίας» στα προάστια της Βόννης. Τέτοια εξευτελιστικά τεχνάσματα επιζητούσε η κυβέρνηση της ομοσπονδιακής Γερμανίας, ακόμα πριν από τρία χρόνια, έχοντας την εντύπωση ότι θα της ήταν δυνατόν να προσελκύσει μ’ αυτά τον τόσο επιθυμητό επισκέπτη. Δεν θα ήταν και τόσο εύκολο να τον υποδεχτεί σαν υψηλό επισκέπτη κράτους, αυτόν που δεν αντιπροσώπευε κανένα πραγματικό κράτος.
Σήμερα, όλες αυτές οι μεγαλεπήβολες πεποιθήσεις και αρχές έχουν ξεχαστεί. Τώρα έρχεται ο Χόνεκερ εντελώς επίσημα από την μπροστινή πόρτα, η σημαία της Γ.Λ.Δ. θα αναρτηθεί, θα παιανίσει ο ύμνος της Γ.Λ.Δ. και μπροστά στη Βίλλα Χάμμερσμιτ (σ.σ. η επίσημη έδρα της κυβέρνησης στη Βόννη) δύο ηγέτες ανεξάρτητων κρατών θα σταθούν μπροστά στη κάμερα για να φωτογραφηθούν μαζί. Ένας εφιάλτης για τους αιώνια χθεσινούς, που ακόμα ονειρεύονται ότι κάποια μέρα θα ήταν δυνατόν να ενσωματωθεί η Γ.Λ.Δ. στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, μια προσάρτηση που την ονομάζουν Επανένωση. Μια πρόκληση γι’ αυτούς που ανέκαθεν εναντιώνονταν στην αναγνώριση της Γ.Λ.Δ., ως δεύτερου γερμανικού κράτους, λέγοντας ψέματα στον εαυτό τους. Όμως η επίσκεψη Χόνεκερ μάς αναγκάζει να είμαστε ειλικρινείς: Ο χωρισμός αυτός των δύο γερμανικών κρατών είναι τελεσίδικος, όμως προσφέρει παράλληλα την ευκαιρία μίας αμοιβαίας προσέγγισης με διάρκεια στην Ευρώπη. Κι’ αυτή είναι σημαντικότερη από μια εθνική ένωση δύο κρατών. Για πάρα πολύ μεγάλο διάστημα ζήσαμε με τη ψευδαίσθηση ότι κάποτε οι υπερδυνάμεις, η Σοβιετική Ένωση και οι Η.Π.Α., θα δημιουργούσαν μια παγκόσμια ειρηνική τάξη στον κόσμο, που αυτόματα θα έφερνε και την ενοποίηση, που όμως πάντα σήμαινε: την προσάρτηση της Γ.Λ.Δ. στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας. Αλλά γιατί θα έπρεπε η Σοβιετική Ένωση να θυσιάσει τη Γ.Λ.Δ. κι έτσι να εγκαταλείψει τις βασικές αρχές της πολιτικής της στην Ανατολική Ευρώπη;
Παγιδευμένοι σ’ αυτό το όνειρο της ενοποίησης, δεν μας έγινε ποτέ αντιληπτό ότι κανένας δεν ενδιαφερόταν για μια ενωμένη Γερμανία. Ούτε οι πολίτες της Ομοσπονδιακής Γερμανίας επιθυμούν να γίνουν σοσιαλιστές ή έστω να υιοθετήσουν κάτι από το κομμουνιστικό σύστημα, αλλά ούτε και οι πολίτες της Γ.Λ.Δ. περιμένουν με ανυπομονησία, να μπουσουλήσουν κάτω από τη δυτικογερμανική στέγη. Ας είμαστε ειλικρινείς. Ακόμα και στην εξέγερση της 17 Ιούνη 1953, δεν ήταν το θέμα η ένωση, αλλά περισσότερη ελευθερία στη Γ.Λ.Δ.
