Για δεύτερη φορά στην πολιτική της σταδιοδρομία, η Σοφία Σακοράφα πήρε μια γενναία απόφαση. Η πρώτη αφορούσε μόνο την Τοπική Αυτοδιοίκηση και την πόλη μας, το Μαρούσι. Η δεύτερη ήταν πολύ πιο δύσκολη και πιο σημαντική: είχε να κάνει με το «μνημόνιο» και τις αποφάσεις που και πάλι ανακατανέμουν το εισόδημα, σε όφελος των πραγματικά πλουσίων. Η Σοφία μίλησε για πρώτη φορά μετά τη διαγραφή της σε κυριακάτικη εφημερίδα. Όσα είπε την κάνουν να ξεχωρίζει από τους συμβιβασμένους βουλευτές, που απλά ακολουθούν, δίχως να ελέγχουν:
«Η κυβέρνηση φέρει μια τεράστια ευθύνη. Ποτέ δεν διαβεβαίωσε τον ελληνικό λαό ότι στο τέλος της τετραετίας τα κεκτημένα που γκρεμίστηκαν, τα χρήματα που λεηλατήθηκαν, θα του τα επιστρέψει. Εμένα αυτό μου θυμίζει περισσότερο μέτρα με αφορμή μια κρίση, παρά μέτρα που τα επέβαλε η κρίση. Το δε πρόβλημα των μέτρων δεν είναι μόνο ποσοτικό. Δεν είμαστε λογιστές, πολιτικοί είμαστε, δεν μιλάμε για νούμερα, αλλά για ανθρώπινες ζωές. Πολιτική με «Π» κεφαλαίο σημαίνει ότι ελέγχω τα νούμερα και υποτάσσω τα κέρδη προς όφελος των ανθρώπινων ζωών».
Η Σοφία έβαλε και πάλι υποθήκη. Η στάση της επιτρέπει μια συγκρατημένη αισιοδοξία για την επόμενη μέρα. Το μέλλον μας δεν μπορεί να σχεδιάζεται από την ΕΕ και το ΔΝΤ. Τα «μέτρα» θα διαλύσουν την κοινωνική συνοχή. Ο λόγος της ανεξάρτητης (με όλη τη σημασία της λέξης!) βουλευτού έρχεται σε απόλυτη αντίθεση με τα «πολιτικώς ορθά» ΜΜΕ, που με την πλύση εγκεφάλου επιχειρούν να αντιστρέψουν την πραγματικότητα:
«Εάν συμμεριστώ ότι τα μόνα μέτρα τα οποία θα σώσουν τη χώρα από την κρίση είναι τα σκληρά νεοφιλελεύθερα μέτρα, εάν συμμεριστώ ότι η μόνη διέξοδος από την κρίση είναι ο νεοφιλελευθερισμός, τότε θα πρέπει με παρρησία να πω ότι η μόνη διέξοδος από τη βαρβαρότητα είναι η περισσότερη βαρβαρότητα και να δηλώσω φιλελεύθερη. Εγώ εξακολουθώ να πιστεύω ότι η διέξοδος είναι ο σοσιαλισμός. Σήμερα, στην πιο βαθιά και εκτεταμένη κρίση του συστήματος, σήμερα που η κρίση δεν αποτελεί μια προσωρινή εκτροπή, μια δυσμενή συγκυρία, αλλά είναι η τελική κρίση μιας συγκεκριμένης πολιτικής φιλοσοφίας και οργάνωσης που έφτασε πλέον στο ύστατο στάδιο της ανάπτυξής της, υπάρχει άλλος δρόμος. Η λύση που πρέπει και μπορεί να προκριθεί -και ως ιστορική αναγκαιότητα αλλά και ως ώριμη κοινωνική δυνατότητα- είναι ένας ριζικός κοινωνικός μετασχηματισμός».
Χρήστος Φωτιάδης
