Η στρατηγική ικανότητα του Στάλιν και η αυτοθυσία των σοβιετικών στρατιωτών στην πρώτη περίπτωση, το πυρηνικό οπλοστάσιο της ΕΣΣΔ (έστω και στα χέρια του αγύρτη Γέλτσιν!) στη δεύτερη, μας γλύτωσαν από τα Άουσβιτς και τα Αμπού Γκράιμπ, φίλε Πέτρο!
Χαρακτηριστικότατο δείγμα αυτοαναίρεσης αποτελεί ο «συλλογισμός» της σελ. 222: «Εκείνο που κατέρρευσε το 1989 δεν ήταν ο κομμουνισμός ως επαναστατικό ρεύμα, αλλά ως ιδεολογικό επίχρισμα ενός αυταρχικού αναπτυξιακού κράτους της καθυστερημένης Ανατολής (sic), που βιαζόταν να φτάσει και να ξεπεράσει τη Δύση με κάθε τίμημα», γράφει.
«Όπα», σκέφτεται αμέσως μετά και συμπληρώνει:
«Αν και αυτό δεν είναι απόλυτο», αφού «σήμερα, η Κίνα είναι το κατεξοχήν βιομηχανικό εργαστήρι και ο μεγαλύτερος πιστωτής της Αμερικής»!
Παγίδα για… μελετηρούς
Τελικά, όσο πιο πολύ διαβάζεις (χωρίς, ίσως, να προλαβαίνεις να αφομοιώσεις και να κατατάξεις), τόσο ελλοχεύει ο κίνδυνος να μπερδευτείς!
Ή, το λιγότερο, να χάσεις κάποια σημαντικά, σε όφελος συλλογιστικών, αναζητήσεων, υποθέσεων, ιδεολογικών περιπλανήσεων, εξιδανικεύσεων, ουτοπικών ντετερμινισμών. Είναι ο αντίποδας της περίφημης «νομοτελειακής νίκης του σοσιαλισμού», που είχε παραπλανήσει την αριστερή σκέψη επί δεκαετίες, το ίδιο επικίνδυνος και αντιδιαλεκτικός.
Το βιβλίο του Πέτρου Παπακωνσταντίνου είναι μία αληθινή προσφορά στον σημερινό προβληματισμό για το μέλλον της ίδιας της ανθρωπότητας. Σε όσα σημεία κι αν υπάρχουν ενστάσεις, πρέπει να διαβαστεί από όσους θέλουν να έχουν άποψη και -γιατί όχι;- συμβολή στα μελλούμενα…
Χρήστος Φωτιάδης
