Σ’ ένα απόσπασμα προφητικό, απ’ το έξοχο βιβλίο του Πέτρου Παπακωνσταντίνου «Η εποχή του φόβου – Αυτοκρατορία των Η.Π.Α. και Δικτατορία της Αγοράς» – Εκδόσεις Λιβάνη, (θα αφιερώσουμε ολοσέλιδη παρουσίαση του βιβλίου, να το αγοράσετε οπωσδήποτε!), διαβάσαμε τον ορισμό του Δ.Ν.Τ. Ο συγγραφέας, κορυφαίος Έλληνας συντάκτης διεθνών ειδήσεων, έγραψε αυτό το βιβλίο πριν πέντε και πλέον χρόνια, όμως όσα λέει για το Δ.Ν.Τ. μοιάζουν σα να γράφτηκαν μετά την υποδούλωση και της Ελλάδας σ’ αυτόν τον μηχανισμό!
Με την σύντομη αλλά πολύ περιεκτική αυτή ανάλυση, καθένας μπορεί εύκολα να καταλάβει τι ακριβώς σημαίνει ο «μονόδρομος» που διαλαλούν κυβέρνηση και εντεταλμένα Μ.Μ.Ε. Έχουμε μπλέξει άσχημα, φίλοι αναγνώστες και οι μόνοι που δεν πρόκειται να πληρώσουν είναι αυτοί που μας οδήγησαν στην αγχόνη!
❍ ❍ ❍
Η «Διεθνής» του Κεφαλαίου
(σελ. 146-147)
Τα «καθοδηγητικά όργανα» της «Διεθνούς» του Κεφαλαίου συγκροτούν την Αγία Τριάδα του παγκοσμιοποιημένου νεοφιλελευθερισμού: Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) – Παγκόσμια Τράπεζα – ΠΟΕ. Οι δύο πρώτοι θεσμοί θεμελιώθηκαν το 1944 με τις συμφωνίες του Μπρέτον Γουντς, μιας πόλης στο Νιου Χαμσάιρ των Η.Π.Α., όπου οι Δυτικοί σύμμαχοι του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου έθεσαν τα θεμέλια για τη μεταπολεμική νέα τάξη πραγμάτων της αμερικανικής ηγεμονίας.
Αν και αριθμεί 183, θεωρητικά ισότιμα, κράτη-μέλη, το Δ.Ν.Τ. αποτελεί μοχλό της αμερικανικής πλανητικής ηγεμονίας. Στις Δημοκρατίες ισχύει η αρχή «Κάθε πολίτης, μία ψήφος». Το Δ.Ν.Τ. υπακούει στην αρχή «Κάθε δολάριο, μία ψήφος», κάτι που δίνει στις Η.Π.Α., τη χώρα που από μόνη της εκπροσωπεί το 25% της παγκόσμιας παραγωγής, τον αποφασιστικό ρόλο. Ο ρόλος του δολαρίου ως παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος και του αμερικανικού στρατού ως πλανητικής χωροφυλακής, καθιστά την αμερικανική πρωτοκαθεδρία στους κόλπους του Δ.Ν.Τ. ακόμα πιο ενισχυμένη. Κατά κύριο λόγο όμως το Δ.Ν.Τ. λειτουργεί ως μηχανισμός πολιτικού εκβιασμού και οικονομικής λεηλασίας των χωρών της περιφέρειας από το συλλογικό ιμπεριαλισμό της τριάδας Η.Π.Α. – Δυτική Ευρώπη – Ιαπωνία.
Το Δ.Ν.Τ. αποτελεί κατά κάποιο τρόπο τη σύγχρονη ενσάρκωση του σαιξπηρικού τοκογλύφου Σάιλοκ, μόνο που θύματά του δεν είναι μεμονωμένα άτομα αλλά έθνη ολόκληρα. Οποιαδήποτε υπερχρεωμένη χώρα, προκειμένου να αποφύγει την οικονομική κατάρρευση, αναγκάζεται να προσφύγει στο Δ.Ν.Τ. για να δανειστεί ζωτικά αναγκαία κεφάλαια. Σε αντάλλαγμα για τα δάνεια που παρέχει, το Δ.Ν.Τ. επιβάλλει στον οφειλέτη του την ίδια πάντα, στερεότυπη συνταγή – είτε πρόκειται για το Εκουαδόρ είτε για την Τουρκία είτε για την Πολωνία, χώρες με πολύ διαφορετικές κοινωνικές δομές: ιδιωτικοποιήσεις δημόσιων επιχειρήσεων, απολύσεις «πλεονάζοντος» προσωπικού, καθήλωση των μισθών και των κοινωνικών παροχών, αυξήσεις στα τιμολόγια των επιχειρήσεων κοινής ωφέλειας και πάει λέγοντας. Οι εξοντωτικές πολιτικές του Δ.Ν.Τ. οδήγησαν σε μεγάλης κλίμακας οικονομικές κρίσεις την τελευταία δεκαετία (Νοτιοανατολική Ασία, Αργεντινή, Εκουαδόρ κ.ά.), οι οποίες σε αρκετές περιπτώσεις πυροδότησαν κοινωνικές εξεγέρσεις και πολιτικές ανατροπές μεγάλης κλίμακας.
Τις ληστρικές πολιτικές του Δ.Ν.Τ. αποκάλυψε με πολύ πειστικό τρόπο ο νομπελίστας οικονομολόγος Γιόζεφ Στίγκλιτζ, επί σειρά ετών αντιπρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας.
Π. Παπακωνσταντίνου: «Η εποχή του φόβου»
Χρήστος Φωτιάδης
