Πάει κι ο στρατηγός Πετρέους, ο έσχατος «αμερικανικός στρατιωτικός θρύλος», που κατάφερε (πράγματι…) να περιορίσει τις τεράστιες ανθρώπινες απώλειες στο Ιράκ, και να προετοιμάσει την σταδιακή απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων. ΄Όχι ότι έχει κριθεί τίποτε εκεί, έστω και βραχυπρόθεσμα, όμως όσο να ’ναι κατάφεραν να φύγουν με μια κάποια αξιοπρέπεια και όχι… με ελικόπτερα απ’ την ταράτσα της πρεσβείας τους!
Ο Πετρέους μετατέθηκε εσπευσμένα στην Καμπούλ, για να χρησιμοποιήσει τις ικανότητές του σε άλλο ένα ανοιχτό μέτωπο. Ο ίδιος γνώριζε εξ αρχής ότι μια ανατροπή των δεδομένων ήταν αδύνατη σε σύντομο διάστημα. Ενίσχυσε τις δυνάμεις κατοχής και προσπάθησε να χτυπήσει τους Ταλιμπάν με ισχύ πυρός. Μόνο που αυτό το «πυρ» είχε συχνά αποδέκτες και τους αμάχους, οι οποίοι είχαν μεγάλο πρόβλημα και με τις ιδιωτικές εταιρείες «ασφαλείας», αλλά και με την εξουσία του αμερικανόφερτου Καρζάι.
Σύμφωνα με το σχέδιο Ομπάμα, που αποδέχτηκε θέλοντας και μη ο Πετρέους, οι τελευταίοι ένστολοι Αμερικανοί θα φύγουν απ’ το Αφγανιστάν μέχρι το 2014.
Άγνωστη είναι ακόμα η μεθόδευση της αποχώρησης των υπολοίπων «προθύμων», μεταξύ των οποίων και οι ελληνικές βοηθητικές μονάδες. Στις ΗΠΑ θεωρούν τον πόλεμο οριστικά χαμένο, αλλά κανείς δεν το παραδέχεται δημόσια.
Ο στρατηγός Πετρέους εγκατέλειψε ήδη το στρατηγείο των δυνάμεων της ISAF στην Καμπούλ και έβγαλε τη στολή του στρατηγού, μετά από 37 ολόκληρα χρόνια υπηρεσίας. Προορισμός του δεν είναι η ήσυχη ζωή του συνταξιούχου, αλλά η… CIA! Η χώρα του χρειάζεται ασφαλώς τις πολύτιμες υπηρεσίες του, σε μια εποχή που αδυνατεί να επιβεβαιώσει την εικόνα της πανίσχυρης υπερδύναμης. ΄Ολοι γνωρίζουν ότι άνθρωποι σαν τον Πετρέους μπορούν να βοηθήσουν αυτή την ομαλή μετάβαση, σε σενάριο επανάληψης του μοντέλου της πρώην βρετανικής αυτοκρατορίας.
Όλα τα ωραία έχουν ένα τέλος, το ίδιο και ο μύθος της «μοναδικής υπερδύναμης», που κράτησε μόλις μια εικοσαετία. Προς μεγάλη θλίψη (και) του ισχυρού φιλοαμερικανικού λόμπι της πατρίδας μας, που θα αισθανθεί το ίδιο απροστάτευτο με τους ανά τον κόσμο στυλοβάτες της αμερικανικής εκδοχής της παγκοσμιοποίησης…
Χρήστος Φωτιάδης
