Εδώ είμαστε πάλι, ένα χρόνο μετά. Όταν συρθήκαμε στο Μνημόνιο, στην Ελλάδα ακούγονταν δυο απόψεις: των επικριτών και των υπερασπιστών του. Σήμερα δεν υπάρχει χώρος για την πρώτη, παρά μόνο για απολογητές, που απλά ψιθυρίζουν «δεν είχαμε άλλη λύση», ενώ ο κ. Καρατζαφέρης εμμένει στην καταστροφολογία του τύπου «πώς θα πληρώσουμε τις συντάξεις».
Στην πραγματικότητα, έχουμε μια κυβέρνηση εντολοδόχων της τρόικας, με πλήρη απουσία λαϊκής εντολής. Ο μόνος λόγος που παραμένουν στην εξουσία, είναι η πλήρης απουσία εναλλακτικής κυβερνητικής πρότασης, η οποία θα μπορούσε να αντέξει το κόστος της επόμενης μέρας.
Η κριτική που ακούγεται είναι πλέον επαρκής, τόσο που να καταντά βαρετή. Όταν ξεκινούσε το Μνημόνιο, ήμασταν λίγοι και δακτυλοδεικτούμενοι. Τώρα οι όροι αντιστράφηκαν. Μόνο που αυτό δεν λύνει το πρόβλημα…
Ανέξοδη κριτική
Ο ελληνικός λαός εξακολουθεί να παραμένει απαθής και μοιρολάτρης, την ώρα που το μέλλον του βρίσκεται στα πλέον ακατάλληλα χέρια. Έτσι, βολεύεται με τα… άσφαιρα πυρά αυτών που επιτίθενται εκ του ασφαλούς στο Μνημόνιο, τώρα που ξέρουν ότι έχει αποτύχει.
Δεν είναι μόνον η περίπτωση του Χαζόπουλου, που έχει αναγορευθεί ως… η «αντιστασιακή φωνή» κατά του Μνημονίου, αφού πράγματι είναι ό, τι πρέπει για την «αντίσταση του καναπέ».
Έχουμε και άλλους όψιμους «αντιστασιακούς», όπως τον γυρολόγο Ανδρουλάκη ή ακόμα και τον ίδιο τον Σημίτη, που είχε προαναγγείλει από το 2008 το ΔΝΤ, ενώ η Ιστορία θα τον κρίνει ως έναν απ’ τους βασικούς υπεύθυνους της υπερχρέωσης και της κυβερνητικής ρεμούλας.
Κι όμως, οι άνθρωποι αυτοί έχουν ακόμα «οπαδούς», οι οποίοι τολμούν να τους αναφέρουν ως «πρότυπα»! Κάποιος, αίφνης, εξυμνεί το Σημίτη, λέγοντας ότι ήταν «ο μόνος που μείωσε το χρέος», διαστρέφοντας ολοκληρωτικά την αλήθεια! Ενώ το επιχείρημα υπέρ του… αντιστασιακού «Τσαντηριού» είναι τα εκατομμύρια των αδαών που το παρακολουθούν! Με την ίδια λογική, εθνική ηρωίδα θα έπρεπε να ήταν η Βουγιουκλάκη, και σε παγκόσμιο επίπεδο ο… Μάικλ Τζάκσον!!!
Η επόμενη σελίδα;
Αφού λοιπόν τελειώσαμε με το φιλοσοφικό ερώτημα, αν το Μνημόνιο ήταν σωτηρία ή καταστροφή, θα έπρεπε λογικά να εστιάσουμε στην επόμενη μέρα. Κάτι τέτοιο δεν γίνεται. Αρκετοί δημοσιογράφοι (μεταξύ τους και οι περισσότεροι πρώην φανατικοί υποστηρικτές του Μνημονίου, όπως ο Πρετεντέρης και όλο το επιτελείο του MEGA!) και άλλα «δημόσια» πρόσωπα του τύπου που προαναφέραμε, έχουν πλέον ξεσπαθώσει κατά της τρόικας. Κανείς τους όμως δεν είναι ικανός να προτείνει λύσεις.
Αυτό που τώρα έχει σημασία, είναι να προετοιμαστούμε για όσα μας περιμένουν στο εγγύς μέλλον. Κατά προτίμηση χωρίς αυταπάτες και προτάσσοντας για την επόμενη μέρα πρόσωπα που έχουν την έξωθεν καλή μαρτυρία, για να διαχειριστούν το ουσιαστικό μέρος της κρίσης: την καταστροφή που έχει ήδη προκαλέσει και συνεχίζει να προκαλεί το Μνημόνιο…
Χρήστος Φωτιάδης
