«Το βασικό ζήτημα των εκχωρήσεων, από την άποψη των πολιτικών αντιλήψεων είναι η αρχή που, όχι μόνο την αφομοιώσαμε θεωρητικά, αλλά και την εφαρμόζαμε πρακτικά, και που για πολύ καιρό ακόμη –ως την τελική νίκη του σοσιαλισμού σε όλο τον κόσμο!– θα είναι για μας η βασική αρχή: Εφόσον δεν κατακτήσαμε όλο τον κόσμο, εφόσον από οικονομική και στρατιωτική άποψη θα είμαστε πιο αδύνατοι από τον υπόλοιπο καπιταλιστικό κόσμο, πρέπει να ξέρουμε να εκμεταλλευόμαστε τις αντιθέσεις και τους ανταγωνισμούς των ιμπεριαλιστών. Αν δεν τηρούσαμε τον κανόνα αυτόν, από καιρό τώρα θα βρισκόμασταν όλοι κρεμασμένοι στις διάφορες αγριολεύκες»!!! (΄Απαντα, τόμος 42, σελ. 56)
Η στρατηγική αυτή των «ελιγμών» απέναντι στις πανίσχυρες ιμπεριαλιστικές χώρες αποτελούσε ακρογωνιαίο λίθο της στρατηγικής του Λένιν, κυριολεκτικά από τις πρώτες ώρες της Οκτωβριανής Επανάστασης. Η συνθήκη ειρήνης του Μπρεστ με τη Γερμανία σταθεροποίησε τη νεαρή και αδύνατη σοβιετική εξουσία και έθεσε τις βάσεις για την επέκτασή της σε όλο το έδαφος της πρώην ΕΣΣΔ. Ο Λένιν εξηγεί την ιδεολογική σύνδεση του Μπρεστ με τις «Εκχωρήσεις»:
«Το Μπρεστ είναι αξιοσημείωτο, γιατί πρώτη φορά σε γιγαντιαία κλίμακα, μέσα σε αφάνταστες δυσκολίες, καταφέραμε να εκμεταλλευτούμε τις αντιθέσεις των ιμπεριαλιστών, έτσι που να κερδίσει σε τελευταία ανάλυση ο σοσιαλισμός (…) Κάναμε τεράστιες υποχωρήσεις απέναντι στον γερμανικό ιμπεριαλισμό, περιφρουρήσαμε ταυτόχρονα τον εαυτό μας από τους δύο ιμπεριαλισμούς. Παραχωρήσαμε στην Γερμανία την Ουκρανία, απ’ όπου μπορείς να πάρεις σιτάρι και κάρβουνο όσο θέλεις (…) Με την ειρήνη του Μπρεστ θυσιάσαμε δευτερεύοντα συμφέροντα της Ρωσίας: δώσαμε τεράστιες θυσίες, όμως ήταν θυσίες δευτερεύουσες» (σελ. 57-58).
Και, με τη γνωστή διαλεκτική του μαεστρία, ο Λένιν επανέρχεται στις Εκχωρήσεις και στις «ανησυχίες» που υπήρχαν και τότε:
«Ακούγονται φωνές από τα κάτω, από τις εργατικές μάζες: “μην πέφτετε στα νύχια των καπιταλιστών, αυτοί είναι άνθρωποι έξυπνοι και καπάτσοι”. Είναι ευχάριστο να το ακούς αυτό, γιατί βλέπεις ότι αναπτύσσεται μια τεράστια μάζα, που θα παλέψει τους καπιταλιστές και με τα δόντια (…) ΄Όμως είναι γελοίο να λέμε πως οι ξένοι, που θα προσκολληθούν σε ορισμένες εκχωρήσεις, θα είναι επικίνδυνοι για μας ή πως δε θα καταφέρουμε να τους παρακολουθήσουμε (…) Οι Εκχωρήσεις δεν είναι τίποτε άλλο, παρά μια νέα μορφή πολέμου. Δίπλα στο τετράγωνο των Εκχωρήσεων θα είναι το δικό μας τετράγωνο. Θα μάθουμε απ’ αυτούς πώς οργανώνεται μια υποδειγματική επιχείρηση, οργανώνοντας δίπλα στη δική τους τη δική μας! Ο εξοπλισμός μιας επιχείρησης με την τελευταία λέξη της τεχνικής δεν είναι εύκολο ζήτημα. Πρέπει να το μάθουμε αυτό το πράγμα, και να το μάθουμε στην πράξη, γιατί αυτό δεν μαθαίνεται σε κανένα σχολείο, πανεπιστήμιο και φροντιστήριο» (σελ. 74-75)!
Πίσω στο κινεζικό μοντέλο
Ακολουθώντας τη μέθοδο του Λένιν, παρατηρούμε πλέον το κινεζικό εγχείρημα που ξεκίνησε το 1978, με εντελώς διαφορετική θεώρηση. Εύκολα ξεπερνούμε με τις ψευδοϊδεολογικές «επιφυλάξεις» (αφορισμούς, καλύτερα!) και βλέπουμε το πρακτικό του μέρος, αυτό που συναντάμε στη βάση της σκέψης των Μαρξ, ΄Ενγκελς, Λένιν και Στάλιν. Στους δύο τελευταίους, η ρεαλιστική και πρακτική σκέψη έγινε κύριος τρόπος δράσης: το Μπρεστ, οι Εκχωρήσεις και ο οικονομικός ανταγωνισμός με τον καπιταλισμό για τον Λένιν, οι εμπορικές σχέσεις με τη Γερμανία, το Γερμανοσοβιετικό Σύμφωνο και η αριστοτεχνική συνεργασία με ΗΠΑ και Βρετανία στη διάρκεια του πολέμου, για τον Στάλιν.
Στον αντίποδα βρίσκονται οι… «θεούσες» του κομμουνιστικού κινήματος! Με το «κόκκινο βιβλιαράκι» (κατ’ επιλογήν και αναλόγως «γραμμής»…) στο χέρι και το παλιό, γνωστό ύφος του παντογνώστη, κατακεραυνώνουν την «άγρια καπιταλιστική Κίνα» και… θωρακίζουν ιδεολογικά τους πιστούς, από την… κίτρινη καπιταλιστική μόλυνση! Με «θεωρητικά» κείμενα, τα οποία μπάζουν απ’ όλες τις πάντες, επιχειρούν να ισοπεδώσουν την αλήθεια και –ακόμη χειρότερα- να προκαταλάβουν τις εξελίξεις στην Κίνα (το 1/6 της γης…), προεξοφλώντας την οριστική μετατροπή της σε «καπιταλιστική δύναμη»! Ποιοι; Αυτοί που δεν είχαν καν αντιληφθεί την επικείμενη καταστροφή της ΕΣΣΔ!!!
Κι όμως, στις τρεις περίπου δεκαετίες της εφαρμογής του μικτού συστήματος στην Κίνα, τα δεδομένα έχουν αλλάξει δραματικά. Η επιστημονική και τεχνολογική υστέρηση της Κίνας εξαφανίστηκε και ήδη μετατρέπεται σε πρωτοπορεία! Η προτροπή του Λένιν «να μάθουμε απ’ τους καπιταλιστές» υλοποιείται έξοχα, με απίστευτα αποτελέσματα. Σε λίγα χρόνια, η Κίνα θα καθορίζει τις παγκόσμιες εξελίξεις. Το στοίχημα «ποιος ποιον» και «σε ποια βάση» ασφαλώς και δεν είναι δεδομένο, παρά μόνο στα μυαλά κάποιων δήθεν αριστερών, δήθεν ιδεολόγων και δήθεν επαναστατών!
