Τα τελευταία σχεδόν δύο χρόνια, η ελληνική κοινωνία παρακολουθεί την εξέλιξη του οικονομικού δράματος, στο οποίο πρωταγωνιστεί η χώρα μας. Όχι τυχαία, αφού το υπαρκτό πρόβλημα υπερχρέωσης συνδυάστηκε με μια κυβέρνηση-κωμωδία, που κατέστησε από τις πρώτες μέρες την Ελλάδα τον αδύνατο κρίκο της παγκόσμιας κρίσης χρέους.
Παράλληλα, ο δημόσιος διάλογος έχει τα χαρακτηριστικά μονομαχίας. Από τη μια μεριά είναι η κυβερνητική λογική, της άνευ όρων εκχώρησης του δικαιώματος διαχείρισης του ελληνικού κράτους στους εκπροσώπους των δανειστών μας. Η Ελλάδα βρέθηκε σε μια παρόμοια κατάσταση μόνο την εποχή του Όθωνα, όταν οι ξένοι -κυρίως Βαυαροί- «επίτροποι» κυβερνούσαν για λογαριασμό μας.
Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και σήμερα, χωρίς οι υποστηρικτές αυτής της «λογικής» να ενοχλούνται ιδιαίτερα απ’ τον περιορισμό της εθνικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας στα ελάχιστα δυνατά όρια.
Καθώς φαίνεται, ένα υπολογίσιμο τμήμα του ελληνικού λαού και τουλάχιστον τρία κόμματα της Βουλής ηγούνται αυτής της «συμμαχίας των προθύμων», την οποία στηρίζουν επικοινωνιακά οι μεγαλύτεροι όμιλοι ΜΜΕ, σοβαρό τμήμα του πανεπιστημιακού κατεστημένου και μια σειρά από «αναγνωρίσιμους δημοσιολόγους». Οι τελευταίοι παράγουν «επιχειρήματα», για να στηρίξουν προπαγανδιστικά την «πολιτικώς ορθή» άποψη, της άνευ όρων προσαρμογής στις έξωθεν διαταγές, την οποία και θεωρούν «μονόδρομο».
Αδιέξοδη «επιβίωση»…
Η κυβερνητική πολιτική χαρακτηρίζεται από πλήρη απουσία στρατηγικού σχεδίου εξόδου απ’ την υπερχρέωση και περιορίζεται στις συνεχείς «παρατάσεις», στην ουσία μια επανάληψη της πολιτικής των τριών τελευταίων δεκαετιών, που οδήγησε στο σημερινό αδιέξοδο.
Αυτή η πολιτική επιβιώνει κυρίως για έναν μόνο λόγο: τον φόβο των συνεπειών στο ευρώ και σε άλλες χώρες της Ευρωζώνης, από μια ανοιχτή χρεοκοπία (ή στάση πληρωμών, αν προτιμάτε…) της Ελλάδας. Οι «εταίροι» μάς βλέπουν σαν βαρίδι, σαν αναγκαίο κακό, σαν το «κακό παιδί», που δυστυχώς δεν μπορούν να ρίξουν στον Καιάδα, αφού κάτι τέτοιο θα παρέσυρε κι άλλους μαζί!
Αυτή η ισορροπία του τρόμου διαφημίζεται από το μπλοκ των υπερασπιστών της κυβέρνησης ως «σωτηρία» και ως «εθνική επιτυχία». Η πλευρά αυτή δεν διαθέτει εναλλακτικές λύσεις και εναποθέτει όλες τις ελπίδες της στους «εταίρους και συμμάχους».
Νεκρά ιδανικά…
Η άλλη πλευρά πάσχει από ομοιογένεια και έλλειψη σοβαρής εναλλακτικής πρότασης. Η ανάλυση των διεθνών εξελίξεων απαιτεί σήμερα πολλές ικανότητες, τις οποίες διαθέτουν πολύ λίγοι!
Ποιά θα μπορούσε να είναι η θέση της Ελλάδας στον αυριανό κόσμο; Πώς θα είναι αυτός ο κόσμος, που όλο και περισσότεροι βλέπουν να έχει ως επίκεντρό του την Ασία;
Υπάρχουν περιθώρια για μια Ελλάδα ανεξάρτητη, με ισότιμες συμμαχίες που θα της εξασφαλίζουν την εθνική της κυριαρχία και ένα βιώσιμο μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης;
Ενώ το κυβερνητικό μπλοκ απαξιώνει παρόμοιες σκέψεις, το αντίθετο στρατόπεδο αδυνατεί –λόγω συγκρότησης– να τις υποστηρίξει πειστικά. Και ο «ελληνικός λαός», κακομαθημένος επί πολλές δεκαετίες στις εύκολες λύσεις, παραδέρνει μεταξύ… χρέους και βολέματος, περιμένοντας πάντα το αναπάντεχο «θαύμα», από τον «καλό θεό των Ελλήνων»…
Χρήστος Φωτιάδης
