Την τελευταία «μαγική» εικοσαετία, η ευρωπαϊκή ιστορία ξαναγράφεται, με τη λογική των «νικητών του ψυχρού πολέμου». Ως «νικητές» νοούνται όσοι ευθέως είχαν ταχθεί με το πλευρό του δυτικού αντικομμουνιστικού μετώπου, αλλά και όσοι στην πορεία μεταπήδησαν στο δυτικό ιδεολογικό μπλοκ, αν και δημόσια δηλώνουν «αριστεροί» ή «προοδευτικοί».
Σ’ αυτή την εικοσαετία, ελλείψει αντιπάλου, οι προπαγανδιστές του «ελεύθερου κόσμου» οργίασαν. Ξέθαψαν τα πιο αποτρόπαια φαντάσματα του αντικομμουνισμού, ώστε να εξαλείψουν μια για πάντα τον κίνδυνο νεκρανάστασης της σοσιαλιστικής ιδέας. Αυτήν, μάλιστα, ανέλαβαν να την δυσφημίσουν ψευδεπίγραφα «σοσιαλιστικά» κόμματα, κατά κανόνα πιο νεοφιλελεύθερα απ’ τα επίσημα δεξιά – με τη στάμπα!
Στην Ελλάδα ο αντικομμουνισμός έχει σχετικά περιορισμένο πεδίο δράσης.
Το δημοσιογραφικό και καθηγητικό τμήμα της αντικομμουνιστικής προπαγάνδας δεν έχει εύκολο έργο και συχνά αυτογελοιοποιείται. Βλέπετε, ο «αντικομμουνιστικός αγών» κράτησε στην Ελλάδα απ’ το 1944 μέχρι το 1974, για να ξεθαφτεί πάλι μετά το 1989. Ως πτώμα, δεν δείχνει σημάδια μακροημέρευσης!
Στους φιλότιμους δημοσιογράφους και καθηγητές, που επιμένουν να κρατούν ψηλά τη σημαία του αντικομμουνισμού, αφιερώνουμε το παρακάτω ντοκουμέντο, ένα απ’ τα χιλιάδες αντίστοιχα «περιστατικά» που διαδραματίστηκαν σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη της Ελλάδας του εμφυλίου. Κι αν, προσωρινά, οι σημερινοί διάδοχοι του Γεωργαλά επιμένουν να εμφανίζονται ως «νικητές», το έδαφος που πατούν μοιάζει εξαιρετικά ασταθές, ίδιος βάλτος!
❍ ❍ ❍
Στην Ευρυτανία, τον Ιούνη του 1948, ο στρατιωτικός διοικητής Δ. Καραπιπέρης οργανώνει αποσπάσματα στρατού, χωροφυλακής και μπράβων, με εντολή να συλλαμβάνουν κάθε άτομο συγγενικό με μαχητές του ΔΣΕ. Τους λένε ότι θα τους πάνε σε πόλεις για περιορισμό όσο κρατά ο πόλεμος. Στο δρόμο ανακάλυψαν στο δασωμένο μέρος Κόμπολι στους Δομιανούς Ευρυτανίας 108 γέρους, γριές και παιδιά. Τους αφήνουν όλους πτώματα, εκτελεσμένους με τον πιο βάρβαρο τρόπο. Ανάμεσά τους ήταν οι γονείς μου, ΠΕΤΡΟΣ και ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΚΑΡΑΘΑΝΟΥ και η αδελφή μου ΔΑΦΝΗ ΚΑΡΑΘΑΝΟΥ. Λίγο πιο μακριά εκτελούν τον αδελφό του πατέρα μου, ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΡΑΘΑΝΟ. Ένα χρόνο αργότερα, τον Ιούνη του 1949, σε ενέδρα οργανωμένη από τον Δ. Μπανιά, λιποτάχτη του ΔΣΕ, σκοτώνεται ο αδελφός μου ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΡΑΘΑΝΟΣ και ο Β. ΜΑΛΛΙΟΣ, μαχητές της ΙΙ Μεραρχίας του ΔΣΕ, που είχαν αφεθεί για δουλειά στα μετόπισθεν.
Χρήστος Φωτιάδης
