Οι αγώνες της Οικολογικής Κίνησης
Όλα αυτά χρόνια η Κίνηση αγωνιζόταν για τη διάσωση των πνευμόνων πρασίνου, που έχουν απομείνει στην περιοχή.
Η διαδικασία ήταν επίπονη, καθώς «απαιτούσε» πολλές επισκέψεις σε δασαρχεία, πολεοδομίες και άλλες κρατικές υπηρεσίες, οι οποίες συχνά «κολλούσαν» στα «γρανάζια» της γραφειοκρατίας.
Είναι χαρακτηριστικό ότι πριν από μερικά χρόνια, όταν η κ. Κουρούπη ρώτησε τον δασάρχη αν τη θυμάται, εκείνος της απάντησε: «Πώς να σας ξεχάσουμε, κ. Κουρούπη; Αφού σας βλέπουμε πιο συχνά από τους υπαλλήλους μας!».
Απολογισμός του «τρεξίματος» από υπηρεσία σε υπηρεσία είναι η απόκτηση ενός πλούσιου αρχείου με χάρτες και αποφάσεις σχετικά με το δάσος -πολύτιμο εργαλείο στα χέρια όπου θελήσει να ασχοληθεί με το ζήτημα των αυθαίρετων σπιτιών.
Βέβαια, το σημαντικότερο «τρόπαιο» της ομάδας που σπατάλησε τόσο προσωπικό χρόνο, αποτελούν οι αποφάσεις κατεδάφισης για τουλάχιστον 6-7 οικίες!
Παρ’ όλα αυτά, μέχρι σήμερα δεν έχει κατεδαφιστεί καμία απο αυτές, οι οποίες «δεσπόζουν» ανάμεσα στα πεύκα.
Όπως εξηγεί η κ. Κουρούπη, «αρκετά από τα σπίτια που βρίσκονται μέσα στο δάσος, ανήκουν σε οικογένειες παλαιότερων δημοτικών συμβούλων ή στην ευρύτερη οικογένειά τους. Ποιος θα τα άγγιζε λοιπόν;» ρωτά με νόημα.
Μοναδική ικανοποίησή της, ωστόσο, αποτελεί το γεγονός ότι με τις «επείγουσες» κλήσεις γειτόνων και τη σειρά καταγγελιών που ακολουθούσαν από τους ίδιους, έχουν καταφέρει να σταματήσουν στο… παρά πέντε ποικίλες παράνομες ενέργειες.
Ως παραδείγματα αναφέρει την προσπάθεια επέκτασης του δικτύου φωτισμού, τη δημιουργία δρόμων μέσα στο δάσος, αλλά και τις τσιμεντένιες βάσεις, που τελικά ποτέ δεν σήκωσαν το «βάρος» ενός σπιτιού!
Ανακαλώντας στη μνήμη της τα χρόνια εκείνα, η κ. Κουρούπη δηλώνει ότι εκείνη και ο σύζυγός της έβαλαν σε κίνδυνο ακόμη και την ίδια τους τη ζωή, αφού τα συμφέροντα με τα οποία έρχονταν σε σύγκρουση ήταν μεγάλα.
Εν τω μεταξύ, εκτός από την κακογουστιά με τις παράγκες και τα μπάζα μέσα στις αυλές των σπιτιών, η κ. Κουρούπη θλίβεται και για κάτι ακόμη.
Το δάσος, εξαιτίας των καταπατήσεων έχει αρχίσει σταδιακά να ξεραίνεται. Το έδαφος, δηλαδή, είναι άνυδρο, με αποτέλεσμα, όπως υποστηρίζει η κ. Κουρούπη, να μην τρέφονται σωστά τα δέντρα και να πεθαίνουν: «Χρειάζεται να εμπλουτιστεί το έδαφος με συστατικά. Αν και έχουν εκπονηθεί κατά καιρούς κάποιες μελέτες, εντούτοις, στην πράξη δεν έχει εφαρμοστεί καμία».
