Η σημασία των παιδικών σταθμών στην ανάπτυξη των παιδιών
Ένα βασικό ερώτημα που θέτουν οι γονείς από νωρίς είναι «γιατί να πάει το παιδί μου στον παιδικό σταθμό». Η παιδίατρος των παιδικών σταθμών του Νομικού Προσώπου Κέντρα Κοινωνικής Πρόνοιας -Φροντίδας και Προσχολικής Αγωγής του δήμου Θέρμης, Ταφλανίδου Αγγελική, εξηγεί τον σπουδαίο και καθοριστικό ρόλο που διαδραματίζει ο παιδικός σταθμός στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του παιδιού, συμβάλλοντας στη φυσική υγεία, στην σωματική και πνευματική ανάπτυξη του. Στο δεύτερο μέρος του άρθρου που θα ακολουθήσει, θα αναλυθεί η θετική επίδραση του παιδικού σταθμού στην ανάπτυξη της κοινωνικότητας και στην διαμόρφωση της ψυχοσύνθεσης του παιδιού. Οι παιδικοί σταθμοί του δήμου Θέρμης προσφέρουν άνετο και ζεστό περιβάλλον, άρτιες υποδομές, έμπειρες παιδαγωγούς, κατάλληλο προσωπικό, συνεργασία με λογοπαιδικό, γυμναστές, παρέχοντας ατμόσφαιρα ασφάλειας, χαράς και αγάπης.
Η αναγκαιότητα της προσχολικής αγωγής
Μαζί με την οικογενειακή διαπαιδαγώγηση οφείλουμε να φροντίζουμε και την προσχολική αγωγή. Η πρώτη παιδική ηλικία είναι η βάση πάνω στην οποία οικοδομείται η ανθρώπινη κοινωνία. Η διασφάλιση της υγείας, η ανάπτυξη και η διαμόρφωση του χαρακτήρα του παιδιού εξαρτώνται από τον τρόπο με τον οποίο αποκτά τις πρώτες εμπειρίες της ζωής του στην προσχολική ηλικία. Η πρόοδος της ιατρικής επιστήμης και των επιστημών που ασχολούνται με την φροντίδα της υγείας έχουν εστιάσει το ενδιαφέρον τους στη βρεφική και τη νηπιακή ηλικία. Η διαμόρφωση του χαρακτήρα του παιδιού αρχίζει από τη βρεφική ηλικία και όχι από την είσοδό του στο σχολείο, όπως πίστευαν άλλοτε. Συνεπώς, γίνεται αντιληπτή η αναγκαιότητα της προσχολικής φροντίδας και αγωγής στην ανάπτυξη του μικρού παιδιού και στην υποστήριξη της οικογένειάς του.
Με τον όρο προσχολική αγωγή περιγράφεται η γνωσιακή και κοινωνική εκπαίδευση που δίδεται στον άνθρωπο πριν την υποχρεωτική εκπαίδευση, με την φοίτηση του παιδιού στα προσχολικά ιδρύματα. Η ικανοποίηση των βασικών αναγκών του παιδιού είναι καθοριστικός παράγοντας για την αποστολή της προσχολικής αγωγής. Το παιδί της προσχολικής ηλικίας χρειάζεται ποσότητα και ποιότητα εμπειριών για να αναπτύξει τις κάθε μορφής ικανότητες του, να γνωρίσει τον εαυτό του, το κοινωνικό και φυσικό σύνολο που το περιβάλλει και να αναπτύξει δημιουργική σχέση μαζί τους. Για το σκοπό αυτό χρειάζονται και υπάρχουν τα προσχολικά ιδρύματα.
Ο δρόμος που διανύει το παιδί στα πρώτα χρόνια της ζωής του είναι πραγματικά μεγαλειώδης και καθοριστικός για τη διαμόρφωση του χαρακτήρα και της προσωπικότητάς του. Οι παιδικοί σταθμοί αποδεικνύονται σήμερα περισσότερο πολύτιμοι από ποτέ.Φυσική υγεία και ανάπτυξη του παιδιού
Οι λόγοι που στέλνουν οι γονείς τα παιδιά τους στον παιδικό σταθμό είναι δύο. Κατ’ αρχήν, ο παιδικός σταθμός παρέχει µια βοήθεια και υποστήριξη στους εργαζόμενους γονείς, αλλά πολύ περισσότερο στην εργαζόμενη μητέρα. Ο δεύτερος λόγος που στέλνει µια οικογένεια το παιδί της στον παιδικό σταθμό είναι γιατί το παιδί, µέσω αυτού του θεσμού, μπορεί να λάβει ερεθίσματα, να αποκτήσει εμπειρίες μέσα από ομαδικά παιχνίδια µε άλλα συνομήλικα παιδιά και όλη αυτή η διαδικασία να συμβάλλει στη ανάπτυξη του.
Μιλώντας για την φυσική υγεία και ανάπτυξη του παιδιού, εννοούμε την κινητική ανάπτυξη και δραστηριότητα του παιδιού. Τα παιδιά που περνούν κάποιες ώρες της ημέρας τους στον παιδικό σταθμό, έχουν περισσότερες ευκαιρίες για επιβλεπόμενη άσκηση σε πολύ άνετο χώρο, ασφάλεια και υπηρεσίες υγείας και το σημαντικότερο, αρκετά μεγάλο αριθμό παιδιών για παρέα και παιχνίδι απ’ ότι θα μπορούσαν να έχουν εάν αυτά τα παιδιά παρέμεναν στο σπίτι τους.
Το παιδί από τη ηλικία των 2 ετών περίπου αρχίζει να µην αρκείται στο να παραμένει στο ίδιο μέρος. Έτσι ξεκινάει να περπατάει µόνο του, να κινείται στους χώρους του σπιτιού ή και του παιδικού σταθμού και να ενδιαφέρεται για τα παιχνίδια του. Έχοντας λοιπόν αυτά υπόψην, ο/η παιδαγωγός θα πρέπει να προσέξει ώστε το περπάτημα του νηπίου να γίνει όπως πρέπει, και τα παιχνίδια να είναι τέτοια, που να του ασκούν και την κίνηση και όλες τις αισθήσεις, αφή, ακοή, όραση, όσφρηση, γεύση.
Το παιδί στην ηλικία των 2 χρόνων έχει την ικανότητα, µε την σωστή καθοδήγηση της παιδαγωγού, μέσα από την απασχόλησή του να αποκτήσει τις αναγκαίες συνήθειες και ικανότητες για την εξυπηρέτηση του εαυτού του, να μεταφέρει για παράδειγμα την καρεκλίτσα του, να πλένει τα χεράκια του, να προσέχει να µην λερώνεται όταν παίζει και όταν τρώει. Σ’ αυτήν την ηλικία μπορούν να αφεθούν και να αποφασίσουν μόνα τους να παίξουν οτιδήποτε θελήσουν και όπως αυτά το θελήσουν, πάντα βέβαια µε την επίβλεψη ενός ενήλικα. Έτσι μπορούμε να εκμεταλλευτούμε όσο γίνεται το παιχνίδι του παιδιού, ώστε να ασκηθεί στο βάδισμα, στην σωστή άρθρωση, να κάνει κάθε κίνηση σταθερά και όπως πρέπει, ώστε να βοηθηθεί και η σωματική του ανάπτυξη. Στην ηλικία των 3-4 χρόνων η συνεργασία αλλά και η συνεννόηση του παιδιού είναι υποτυπώδης. Γι’ αυτό το λόγο δίνεται στους παιδικούς σταθμούς από τους παιδαγωγούς περισσότερη βαρύτητα στο παιχνίδι είτε αυτό είναι ατομικό είτε είναι ομαδικό και λιγότερη βαρύτητα στην μετάδοση γνώσεων, καθώς τα παιδιά σε αυτό το στάδιο δεν μπορούν να παραμείνουν συγκεντρωμένα για πολύ ώρα στον παιδαγωγό που τους μιλάει και προσπαθεί να μεταφέρει σε αυτά κάποιες γνώσεις.
Είναι περισσότερο χρήσιμο, σ’ αυτό το στάδιο, να είναι ελεύθερο να κατατάσσει μέσα του τις εμπειρίες που αυτό θα αποκτήσει από το παιχνίδι του.
