Σφοδρά πυρά για τους χειρισμούς του Δήμου Αμαρουσίου ως προς το θέμα της μετεγκατάστασης του καζίνο της Πάρνηθας στο κτήμα Δηλαβέρη εξαπέλυσαν από το βήμα του Δημοτικού Συμβουλίου οι δημοτικοί σύμβουλοι της Λαΐκής Συσπείρωσης Ειρήνη Σίμου και Μαρία Καρλατήρα, κατά την συνεδρίαση δια τηλεδιάσκεψης που πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου.
Η τοποθέτηση της Ειρήνης Σίμου
«Για να γνωρίζουμε οι πρόσφατα εκλεγμένοι στο Δ.Σ. αλλά να θυμούνται και οι παλιότερο θεωρούμε χρήσιμο να αναδείξουμε το κοινό στοιχείο, που ενώνει σαν κόκκινη γραμμή την κυβερνητική πολιτική των αστικών κομμάτων. Την πρόταξη, έναντι πάντων, της κερδοφόρας δράσης των επιχειρηματικών ομίλων, η οποία στην περίπτωση της μετεγκατάστασης του Καζίνο της Πάρνηθας εκδηλώνεται με την εξασφάλιση χώρου – φιλέτου στην καρδιά της πόλης. Αποτελεί μια εμβληματική περίπτωση διαχρονικής σύμπνοιας και συνεργασίας για τα συμφέροντα του κεφαλαίου όπως αποτυπώνεται παρακάτω:
-Προηγήθηκε η συγκυβέρνηση Ν.Δ. – ΠΑΣΟΚ, η οποία με τα άρθρα 10 και 11 του ν. 4277/2014 (νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο της Αθήνας – ΡΣΑ 21) «προίκισε» το Μαρούσι με τις απαραίτητες προϋποθέσεις για την υποδοχή του τεράστιου «ψυχαγωγικού» αυτού συγκροτήματος χαρακτηρίζοντας την πόλη μας «πόλο εθνικής και μητροπολιτικής εμβέλειας… με εξειδίκευση στις επιχειρήσεις, το υπερτοπικό εμπόριο, την αναψυχή, τις υπηρεσίες υγείας, τον αθλητισμό και τη διοίκηση» και «διαδημοτικό κέντρο ευρείας ακτινοβολίας».
-Ακολούθησε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, πέντε σχεδόν χρόνια μετά την υποβολή του σχετικού αιτήματος από την «Ελληνικό Καζίνο Πάρνηθας Α.Ε.» στο τότε υπουργείο Τουρισμού, που φρόντισε με «εν κρυπτώ και παραβύστω» διαδικασίες για την ικανοποίηση του υπόψη αιτήματος: Με το άρθρο 6 του Ν.4499/2017 καθόρισε μια σειρά όρους και προϋποθέσεις για τη θέση μετεγκατάστασης του καζίνο, που όλες – μία προς μία και από κοινού – φωτογράφιζαν ως χώρο υποδοχής του όχι μόνο το Μαρούσι αλλά, όπως τώρα αποκαλύπτεται, συγκεκριμένα το Κτήμα Δηλαβέρη των 40 στρεμμάτων ελεύθερης έκτασης και άλλων 10 στρ. ακόμη, στην Αγία Φιλοθέη. Έναν από τους τελευταίους ελεύθερους χώρους που απόμειναν στο Μαρούσι.
Και για να θωρακίσει, ενόψει επικείμενων εκλογών το τερατούργημά της, φρόντισε να παρθεί από το ΚΕΣΥΠΟΘΑ η υπ’ αρ. 25/22.4.2019 θετική γνωμοδότηση για την «Προέγκριση Ειδικού Χωρικού Σχεδίου (ΕΧΣ) για τη μετεγκατάσταση του Καζίνο Πάρνηθας», κρίνοντας ότι η θέση στο κτήμα Δηλαβέρη πληροί τα κριτήρια, «που θέτει το ειδικό νομοθετικό πλαίσιο του ν. 4499/2017 «Διατάξεις για την Ελληνικό Καζίνο Πάρνηθας ΑΕ», άρθρο 6, καθώς και τα προβλεπόμενα από το ν. 4447/2016 άρθρο 8 παρ. 5»,όλοι νόμοι του ΣΥΡΙΖΑ.
-Στο «παιχνίδι» και η Διοίκηση Πατούλη, που οι βλέψεις της («οράματα» τα βάφτιζε κι αυτή), όπως αποτυπώνονταν στους επιχειρησιακούς της σχεδιασμούς, αλλά και οι πράξεις της στόχευαν και στοχεύουν σε ένα Μαρούσι ως «κομβικό προορισμό για επιχειρηματική δραστηριότητα». Και η οποία, το Νοέμβρη του 2018, πέρασε ψήφισμα στο Δημοτικό Συμβούλιο με τη σύμπραξη και των παρατάξεων του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ, που στρώνει το δρόμο για την υλοποίηση του εγχειρήματος:
Αντί να καταδικάσουν το έγκλημα και τους αυτουργούς του, έβαλαν στην ουσία πλάτη σ’ αυτό διαβεβαιώνοντας ότι «το Μαρούσι έχει ανάγκη από ουσιαστικά αναπτυξιακά έργα που θα δημιουργούν βιώσιμες νέες θέσεις εργασίας…», αναμασώντας τα επιχειρήματα του ενδιαφερόμενου ομίλου και των λοιπών εμπνευστών της μετεγκατάστασης. Από την άλλη, σφυρίζουν αδιάφορα κάνοντας τον ανήξερο καθώς ζητούν «από τις αρμόδιες υπηρεσίες να ενημερώσουν άμεσα και αναλυτικά το Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης για τις φερόμενες παρεμβάσεις και κατασκευές στη συγκεκριμένη περιοχή…»!
-Ύστερα από όλα αυτά, τη σκυτάλη παρέλαβε η ΝΔ, ως αμιγής πλέον κυβέρνηση για την ολοκλήρωση των διαδικασιών σε επίπεδο Κεντρικής Διοίκησης.
Στον αντίποδα, η Λαϊκή Συσπείρωση κατάγγελλε και καταγγέλλει τη νέα αυτή επίθεση τονίζοντας παράλληλα ότι γίνεται όλο και περισσότερο αντιληπτό ότι η «υγιής επιχειρηματικότητα», στην οποία ομνύουν όλες οι παρατάξεις των αστικών κομμάτων, δηλαδή η πάση θυσία εξασφάλιση του επιδιωκόμενου από το κεφάλαιο ποσοστού κέρδους, αποτελεί μόνιμη εστία ανθυγιεινών καταστάσεων για τα λαϊκά στρώματα: Στέρηση πολύτιμου ελεύθερου χώρου, κυκλοφοριακή συμφόρηση, θόρυβος, επιδείνωση της ήδη φονικής ατμοσφαιρικής ρύπανσης, παραπέρα συμπίεση της τοπικής παραδοσιακής αγοράς, πρόσθετα κοινωνικά προβλήματα λόγω της φύσης της συγκεκριμένης δραστηριότητας αλλά και της προσέλκυσης «συνοδών» προς τη φύση αυτή ποικίλων δραστηριοτήτων. Και στο βάθος, το Δάσος Συγγρού να προβάλλει σαν το επόμενο θύμα της εμπορευματοποίησης των πάντων.
Με την ολοκλήρωση της εγκληματικής μετεγκατάστασης προ των πυλών καλούμε τον Μαρουσιώτικο λαό, τους μαζικούς φορείς της πόλης να προβάλουν την οργανωμένη αντίστασή τους συντονίζοντας τη δράση τους με τους φορείς και τα λαϊκά στρώματα του Χαλανδρίου και όσων ακόμη προβάλλουν αντίσταση στο καταστροφικό εγχείρημα».
Η τοποθέτηση της Μαρίας Καρλατήρα
Πρόκειται για περίπτωση διαφορετική του προηγούμενου θέματος. Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ξεκάθαρη, 
πλην απέλπιδα προσπάθεια της σημερινής Διοίκησης Αμπατζόγλου να ξεπλύνει τις σοβαρές της ευθύνες για την μέχρι σήμερα ουσιαστική και συνειδητή απραξία της απέναντι στην μετεγκατάσταση του Καζίνο Πάρνηθας και μαζί του και άλλων υπερτοπικών τουριστικών υποδομών στο υπερκορεσμένο από χρήσεις «μητροπολιτικής εμβέλειας» Μαρούσι. Δυστυχώς, βρισκόμαστε στην άβολη θέση να χαρακτηρίσουμε κατά το λαϊκότερο ως κοροϊδία την πρόταση της πλειοψηφίας της ΕΠΖ, δηλ. της δημοτικής Αρχής, που την φέρνει σήμερα για συζήτηση.
Πώς αλλιώς να χαρακτηρίσει κανείς το γεγονός ότι θυμήθηκε ξαφνικά να νεκραναστήσει μια απόφαση ΔΣ του 2011 «προκειμένου να διαβιβασθεί αρμοδίως στο ΥΠΕΚΑ» (αν και το «ΥΠΕΚΑ» καταργήθηκε πριν πεντέμισι χρόνια) ως δήθεν ανάχωμα απέναντι στην μετεγκατάσταση του Καζίνο στην πόλη μας, την οποία σύσσωμο και διαχρονικά προωθούν από το 2014 οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου.
Και το θυμήθηκε αυτό τη στιγμή, που η σημερινή κυβέρνηση της ΝΔ, ολοκληρώνοντας το έργο της προκατόχου της του ΣΥΡΙΖΑ, έχει ήδη «κλειδώσει» τη μετεγκατάσταση σε επίπεδο Κεντρικής Διοίκησης, στο οποίο απευθύνεται η προς λήψη απόφαση. Με την αγωνιστική κινητοποίηση του λαϊκού παράγοντα να αποτελεί, και σε αυτή την περίπτωση, μονόδρομο.
Το πράττει αυτό ο κ. Αμπατζόγλου, ενώ γνωρίζει ότι με Δελτίο Τύπου στις 11 του μήνα το ΥΠΕΝ αναγγέλλει περιχαρές ότι: «Με την έγκριση του Ειδικού Πολεοδομικού Σχεδίου, ολοκληρώνεται η χωρική οργάνωση ενός τμήματος της περιοχής Δηλαβέρη του Δήμου Αμαρουσίου, συνολικής έκτασης 50.173,72 τ.μ., όπου θα μετεγκατασταθεί το Καζίνο Πάρνηθας».
Κε δήμαρχε, από την πλευρά μας, ως κομμουνιστές δημοτικοί σύμβουλοι με τη Λαϊκή Συσπείρωση, βλέπουμε τα πράγματα από το ουσιαστικό και βαθύτερο περιεχόμενό τους, το ιδεολογικοπολιτικό, γιατί αυτό είναι που κατευθύνει τελικά τις επιλογές όλων μας: Μαζί και της ομογάλακτής σας σημερινής κυβέρνησης – όπως άλλωστε και όλων των αστικών κυβερνήσεων – όσο και τις δικές σας.
Και για να γίνουμε συγκεκριμένοι:
Γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες ότι η επίθεση των αστικών κυβερνήσεων ενάντια στην ποιότητα ζωής της εργατικής τάξης, των λαϊκών στρωμάτων και στο Μαρούσι εκδηλώνεται διαχρονικά και στον τομέα των χρήσεων γης με τη σύμπραξη – άλλοτε ενεργητική, άλλοτε παθητική – και της εκάστοτε δημοτικής Αρχής (Τζαννίκου, Πατούλη και τώρα τη δική σας) και με βασικό κριτήριο την εξασφάλιση χώρων για υψηλής απόδοσης επενδύσεις του κεφαλαίου. Η στρατηγική αυτή κατεύθυνση υλοποιείται κατά περίπτωση προς δύο κατευθύνσεις:
(α) Προς την τσιμεντοποίηση μεγάλων ελεύθερων χώρων που, αντί να αξιοποιηθούν ως χώροι πρασίνου και ήπιας αναψυχής για τη λαϊκοί οικογένεια, όπως επί δεκαετίες διεκδικούν εξωραϊστικοί σύλλογοι αλλά και μαζικοί φορείς με ταξικό προσανατολισμό, προορίζονται για τεράστια κτήρια στέγασης γραφείων για μονοπωλιακές επιχειρήσεις. Εδώ περιλαμβάνεται και η εκ των υστέρων νομιμοποίηση αυθαίρετων μεγαθήριων, με αντίστοιχη επιδείνωση των χρήσεων γης.
Εμβληματικά παραδείγματα η νομιμοποίηση του MALL με την καθοριστική συμβολή, όπως και σε άλλες περιπτώσεις, του Συμβουλίου της Επικρατείας, η επέκταση των εγκαταστάσεων μέσα στο κέλυφος του Golden Hall, η συντελούμενη μετεγκατάσταση του Καζίνο Πάρνηθας στο Κτήμα Δηλαβέρη, η κομμάτι – κομμάτι εμπορευματοποίηση περιοχών του ΟΑΚΑ, το πευκόφυτο οικόπεδο όπου χτίστηκε η υπεραγορά του Βασιλόπουλου.
(β) Προς την κατεύθυνση ξεπουλήματος στο κεφάλαιο, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, μεγάλων δημόσιων ελεύθερων χώρων, που προηγούμενα «προικίζονται» με χρήσεις γης υψηλών «αποδόσεων» για το κεφάλαιο.
Εμβληματικά παραδείγματα η συντελεσθείσα ήδη μετατροπή της Πλατείας Ευτέρπης σε υπόγειο πάρκινγκ, το ΧΕΥ Νερατζιώτισσας , το ΧΕΥ Κηφισίας και πάνω απ΄ όλα η διαχρονική προσπάθεια εμπορευματοποίησης του Δάσους Συγγρού, που το «Όραμα» της δημοτικής Αρχής σήμερα συνδυάζει μια υπογειοποίηση της Κηφισίας με την απ’ ευθείας προς αυτό οδική έξοδο της πόλης. Τροχιοδεικτικές βολές έχουν κατά καιρούς δεχθεί το Κτήμα Καρέλλα όμορο του Δάσους Συγγρού, το Κτήμα Μιμικόπουλου, ο χώρος της πρώην ΕΤΕΒΑ, η διπλή πλατεία της Νέας Λέσβου.
Οι παραπάνω παρεμβάσεις και στοχεύσεις βρίσκουν θεσμικό έρεισμα τόσο και στο νέο Ρυθμιστικό της Αθήνας 2014 – 2021 (ΡΣΑ – 21) όσο και στο Στρατηγικό Σχεδιασμό του δήμου Αμαρουσίου 2015 – 2019.
Στο Ρυθμιστικό Σχέδιο Αθήνας Αττικής ΡΣΑ – 21, άρθρο 10, παρ.3.2, το Μαρούσι εντάσσεται στην κατηγορία των «Διαδημοτικών Κέντρων Ευρείας Ακτινοβολίας» στη «χωρική ενότητα του Λεκανοπεδίου». Πρόκειται για πολεοδομικά κέντρα «που συγκεντρώνουν πολυδιάστατη ανάπτυξη και έχουν σημαντική εμβέλεια μέσα στη Χωρική Ενότητα στην οποία ανήκουν … και μπορεί να περιλαμβάνουν και ορισμένες συμπληρωματικές δραστηριότητες μητροπολιτικής ακτινοβολίας». Ξεχνούν βέβαια να πουν, ότι αυτό το κέντρο «ευρείας ακτινοβολίας» είναι σήμερα ένα ασφυκτικά τσιμεντοποιημένο αστικό κέντρο, τεμαχισμένο περίπου ως «μπακλαβάς» από τρεις τεράστιους διασταυρούμενους κυκλοφοριακούς άξονες (Λ. Κηφισίας, Γραμμή ΗΣΑΠ, Αττική Οδός ανοιχτή σε όλο το μήκος της), με καθημερινά προβλήματα βαριάς κυκλοφοριακής συμφόρησης, με συχνές υπερβάσεις των επιτρεπόμενων ορίων των ατμοσφαιρικών ρύπων και με ελάχιστο απόθεμα σε ελεύθερους, αδόμητους χώρους, που όλο και περισσότερο ροκανίζεται με την πάροδο του χρόνου αλλά και με σοβαρές ελλείψεις σε τεχνικές υποδομές (παροχέτευση ομβρίων, αποχέτευση λυμάτων, αντιπλημμυρική προστασία, διάνοιξη δρόμων, διαχείριση απορριμμάτων, ηλεκτροφωτισμός κ.ά.)
– Επιπλέον στο άρθρο 11 («Οργάνωση αξόνων και πόλων ανάπτυξης») παρ.3.2, το Μαρούσι κατηγοριοποιείται ως ένας από τους τρεις «Πόλους εθνικής και μητροπολιτικής εμβέλειας» της Αττικής «με εξειδίκευση στις επιχειρήσεις, το υπερτοπικό εμπόριο, την αναψυχή, τις υπηρεσίες υγείας, τον αθλητισμό και τη διοίκηση».
– Τέλος, στην παρ. 2.1 του άρθρου 11 το Μαρούσι τοποθετείται στη διασταύρωση των δύο (από τους τρείς προβλεπόμενους στην Αττική) «Αναπτυξιακούς Άξονες διεθνούς και εθνικής εμβέλειας» προικισμένους με αντίστοιχης βαρύτητας χρήσεις. Από τον «Κεντρικό Άξονα του Πολεοδομικού Συγκροτήματος», μέσω του τελευταίου κλάδου του, της Λ. Κηφισίας, και τον «Αναπτυξιακό Άξονα Ανατολής – Δύσης», μέσω της Αττικής Οδού.
Εάν τα παραπάνω τα συνδυάσει κανείς με το βαρύνοντα ρόλο της Αττικής στο συνολικότερο αναπτυξιακό (φιλομονοπωλιακό, μη το ξεχνάμε) σχεδιασμό της χώρας, εύκολα αντιλαμβάνεται ότι το «όραμα» της προηγούμενης όσο και της σημερινής δημοτικής Αρχής για ένα «Μαρούσι προάστιο ξανά» μόνο στη σφαίρα της εξαπάτησης των λαϊκών στρωμάτων μπορεί να αναζητηθεί.
Άλλωστε και στο Στρατηγικό Σχεδιασμό (Σ.Σ.) του δήμου σε «πρώτο πλάνο» βρίσκονται «Πρωτοβουλίες ανάδειξης και προβολής της πόλης ως τουριστικού και επιχειρηματικού προορισμού, μέσα από διεθνείς συνεργασίες, με στόχο την προσέλκυση επενδυτών αλλά και νέων επισκεπτών». Διατύπωση που ταιριάζει γάντι με τη μετεγκατάσταση του Καζίνο στο Μαρούσι.
Αποκαλυπτική για τη σύμπλεξη της δημοτικής Αρχής με το κατασκευαστικό κεφάλαιο είναι η ενότητα του Στρατηγικού Σχεδιασμού, που αναφέρεται τις συμπράξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ). Προβλεπόταν να υλοποιηθούν στην 5ετία 2015 – 2019 έργα συνολικής επενδυτικής δαπάνης 37.761.000 € με την παραχώρηση στους επενδυτές (κατασκευαστικοί όμιλοι, τράπεζες, άλλα κεφάλαια) πολύτιμης δημόσιας περιουσίας για επιχειρηματική εκμετάλλευση διάρκειας από 20 έως 30 χρόνων, όπως (σε παρένθεση η έκταση και το ύψος της επένδυσης):
-Το κτήμα Καρέλλα (113 στρ. – 5.200.000 €)
– Ο χώρος της πρώην ΕΤΕΒΑ (40,6 στρ. – 1.200.000 €)
– Η πλατεία της Νέας Λέσβου (9,0 στρ.) μαζί με το «ημιτελές πάρκο» στον Άγιο Θωμά (5,85 στρ.), ένα χώρο στον Παράδεισο (2,50 στρ.) και δύο μικρότερους (1.200.000 €).
– Ο δημοτικός ηλεκτροφωτισμός (5.430.000 €)
– Το ακίνητο «Σπύρος Λούης» (3,06 στρ. – 7.000.000 €),
– Η κατασκευή ενός βρεφονηπιακού σταθμού (813.000 €) και τέλος,
– Οι χώροι στο ΟΤ 1085 του Αγίου Θωμά (3,56 στρ. – 430 θέσεις στάθμευσης) και του πρώην ΙΓΕ επί της Λ. Κηφισίας (2,6 στρ. – 198 θέσεις) για υπόγεια πάρκινγκ, μέσω συμβάσεων παραχώρησης (16.918.000 €).
Από την παράθεση των πιο πάνω προβλεπόμενων έργων επιβεβαιώνεται ότι και στην περίπτωση του Μαρουσιού τα διάφορα επενδυτικά σχέδια και η ανάγκη των ομίλων για κερδοφορία απαιτούν την ιδιωτικοποίηση των τελευταίων μεγάλων και μικρότερων ελεύθερων χώρων της πόλης μας για να κατασκευαστούν υποδομές και εγκαταστάσεις, που θα υπηρετούν την κερδοφορία του κεφαλαίου καταδικάζοντας σε απόλυτη αδυναμία κάλυψης στοιχειωδών αναγκών, όπως διασφάλισης και ενίσχυσης ενός ευνοϊκού μικροκλίματος, χώρων δωρεάν λαϊκού αθλητισμού και αναψυχής, χώρων υποδοχής σε περίπτωση σεισμού κ.ά.
Καλούμε τους μαζικούς φορείς, τα λαϊκά στρώματα της ευρύτερης περιοχής να διεκδικήσουν αγωνιστικά τη ματαίωση της μετεγκατάστασης του καζίνο Πάρνηθας συνδυάζοντάς την και με την εξασφάλιση της εργασίας όλων των εργαζόμενων στο καζίνο της Πάρνηθας. Συνειδητοποιώντας ταυτόχρονα ότι ο αγώνας τους, για να έχει και μια ελπιδοφόρα προοπτική, δεν μπορεί να αφήνει στο απυρόβλητο τη μήτρα που γεννάει τέτοια και μεγαλύτερα ακόμη εγκλήματα: Το άδικο εκμεταλλευτικό σύστημα που τρέφει μια δράκα κεφαλαιοκράτες και τους παρατρεχάμενούς τους με το μόχθο και τη δυστυχία των εργαζομένων».
Διαβάστε: «Διοικήσεις Πατούλη – Αμπατζόγλου 2019: Ένας ακόμη αντιλαϊκός απολογισμός»
